Tibetan
་མཚན་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དེ། རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱིར་དང་སྐྱོན་གྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་གྱི་སྒོ་བསྟན་པའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཚད་མེད་པར་བཞི་ལ་སོགས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་པོ་དག་ནི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བྱའོ། །མཚམས་མེད་པ་ལྔ་དང༌། མི་དགེ་བ་བཅུ་དང༌། ལྕི་བ་བཞི་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འོག་ནས་མདོ་ལས་སྐྱོན་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཡོན་ཏན་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བྱའོ། །འཁོར་བ་ནི་ཉེས་དམིགས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །རྐྱེན་གྱི་ཕྱིར་དང་དུས་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པ་རྐྱེན་བཞི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་སྒོ་དང༌། བཞི་པ་དུས་གསུམ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་སྒོའོ། །དེ་ལ་རྐྱེན་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ཇི་སྐད་དུ། རྐྱེན་བཞི་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། ། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་དག་འབྱུང་བར་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་གི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཏོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་གང་དག་གི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ས་བོན་མ་གཏོགས་པ་གནས་གཞན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མིག་དང་དེའི་གྲོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། །གཞན་ཡང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་གིས་འདོད་པ་དང༌། མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དག་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དུས་གསུམ་ནི་བསྟན་བཅོས
Chinese
就像经中说，为了断除对自性的显现执着，而考察其是否真实存在。在《阿毗达磨杂集论》中说：“一切都是真实存在的”，这是因为一切法与真如无别而说的。正如广释在宣说二谛时所说的那样，应当理解。所谓“为了功德和为了过失”，这是第二，显示功德和过失之门。例如，四无量等，以及佛的不共法一百四十种，称为功德。五无间罪、十不善业、四重罪和烦恼等称为过失。因此，下面经中说：“过失是一切遍染污的法，功德是一切清净的法。”在《辨中边论》中也说：“涅槃称为功德，轮回称为过患。”所谓“为了因缘和为了时间”，这是第三，善加分别四缘之门，以及第四，善加分别三时之门。其中，所谓四缘，如《瑜伽师地论》中所说：“四缘，即因缘，例如种子是什么。等无间缘，例如在哪个识之后，决定产生哪个识，那就是那些识的等无间缘。所缘缘，例如哪些心所法的所缘是什么。增上缘，例如除了种子之外，其他任何处所，就像眼睛和属于它的助伴法依赖于眼识一样，其余的识也与此相同。此外，以何种善与不善的自性，执持可爱与不可爱的果，以及与此相似的，就是增上缘。”就像这样所说的那样，应当像从广大的体性显示中所出现的那样去理解。其中，所谓三时，是论
English
It is like it says in the scriptures, in order to abandon the attachment to the appearance of self-nature, it is investigated whether it truly exists. In the *Abhidharmasamuccaya*, it says, "Everything truly exists," which is said because all dharmas are inseparable from Suchness. Just as it appears in the extensive explanation when explaining the two truths, it should be understood. The phrase "for the sake of qualities and for the sake of faults" is the second, showing the door of qualities and faults. For example, the four immeasurables and the one hundred and forty unshared qualities of the Buddha are called qualities. The five inexpiable sins, the ten non-virtuous actions, the four heavy offenses, and afflictions are called faults. Therefore, it is taught in the sutra below that "faults are all the completely defiled dharmas, and qualities are all the purified dharmas." In the *Madhyāntavibhāga*, it is also taught that "Nirvana is called quality, and samsara is called fault." The phrase "for the sake of conditions and for the sake of time" is the third, the door of thoroughly distinguishing the four conditions, and the fourth, the door of thoroughly distinguishing the three times. Among these, the four conditions are as stated in the *Yogācārabhūmi*: "There are four conditions: the causal condition, which is like the seed; the immediately preceding condition, which is like the consciousness that immediately precedes another consciousness; the objective condition, which is like the object of any mental factors; and the dominant condition, which is like any other place besides the seed, such as the eye and its associated dharmas relying on eye consciousness, and the remaining consciousnesses are similar to that. Furthermore, whatever nature of virtue and non-virtue grasps desirable and undesirable results, and whatever is similar to that, is the dominant condition." As it is taught in this way, it should be understood as it appears from the extensive display of characteristics. Among these, the three times are the treatise
Tibetan
་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་དུས་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ས་བོན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་བྱིན་མ་བྱིན་པའི་དབང་གི་ཕྱིར། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འགགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདས་པའོ། །རྒྱུ་ཡོད་ལ་མ་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །བྱུང་ལ་མ་འགགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ནི་ཁམས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་འབྱུང་བ་འབྲས་བུ་མ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཁམས་མ་འོངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གྱི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་འབྲས་བུ་མ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཁམས་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་དགོངས་པ་ནི་དེ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་འདས་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་ལ། འདུ་བྱེད་མ་འོངས་པ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ད་ལྟར་གྱི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་འདས་པའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཉིས་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ དང༌། གསུམ་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང༌། ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་བསྟན་པ་དང་མཐུན་པར་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་ལས་ཡིད་ཆོས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་གྱ་ནོམ་པའི་ཚིག་དང་བྲལ་བས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་ཆོས་ལ་བརྟགས་ན་ཕྱི་མ་འདྲེས་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་གདགས་ཏེ། དེ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་པའོ། །ད་ལྟར་གྱི་ཆོས་ལ་བརྟགས་ན་སྔ་མའི་མཚན་ཉིད་དང་མཐུན་པ་ཡོད་པས་སྔོན་གྱི་རྒྱུ་ཞེས་གདགས་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་འདྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་པའོ།
Chinese
如《瑜伽师地论》中所说：其中，如何安立三时？答：因为种子诸法与彼不异，故如法安立。又因果已生未生之故。诸法之果，灭尽之相，是为过去。有因未生之相，是为未来。已生未灭之相，是为现在。如是宣说。又，经论《瑜伽师地论》中说，种子之流，已生果者，名为过去界。种子之流，生起而未生果者，名为未来界。如是种子之流，未生果者，名为现在生界。当知此乃彼之意趣。又，彼论中说，过去之行，以已生果故而存在。未来之行，以能执持因故而存在。何以故？现在之行，以三种相而善分别。第一，是过去果之自性故。第二，是未来因之自性故。第三，是于自性之因中不尽故。如是说。经论《中边分别论》、《阿毗达磨集论》、《阿毗达磨杂集论》及《分别论》等，也大多与《瑜伽师地论》所说相符。又，经论《唯识二十论》中，应信奉大乘缘起之真实道理。如此，此真实道理，甚深且远离华丽之词，所谓因与果等，仅是假立而已。若观察现在之法，具有与未来相混之能力，故安立为未来之果，此乃观待彼因而宣说。若观察现在之法，具有与先前之相一致者，故安立为先前之因，此乃观待现在之果而宣说。
English
As it is said in the Yogācārabhūmi: How are the three times established? Answer: Because the dharmas of the seeds are not different from them, they are established according to the Dharma. Moreover, because of the power of whether the fruit has been given or not. The characteristic of the cessation of the fruit of all dharmas is the past. The characteristic of having a cause but not yet arisen is the future. The characteristic of having arisen but not yet ceased is the present. This is how it is taught. Furthermore, in the Yogācārabhūmi, it is said that the stream of seeds that has already produced fruit is called the past realm. The stream of seeds that arises but has not yet produced fruit is called the future realm. Thus, the stream of seeds that has not yet produced fruit is called the present realm. It should be understood that this is the intention of that. Moreover, in that same text, it says that past actions exist because they have already produced fruit. Future actions exist because they fully grasp the cause. Why? Because present actions are well distinguished by three characteristics. First, because it is the nature of the past fruit. Second, because it is the nature of the future cause. Third, because it does not cease in the cause of its own nature. Thus it is said. The treatises Madhyāntavibhāga, Abhidharmasamuccaya, Abhidharmasamuccayavyākhyā, and the Vyakhyā also mostly explain in accordance with what is taught in the Yogācārabhūmi. Furthermore, in the Vijñaptimātratāsiddhi, one should have faith in the true reasoning of dependent origination in the Mahāyāna. Thus, this true reasoning is extremely profound and devoid of ornate words. What is called cause and effect, etc., is merely imputation. If one examines the present dharma, it has the ability to mingle with the future, so it is established as the future fruit, and this is taught in relation to that cause. If one examines the present dharma, it has something that is consistent with the previous characteristic, so it is established as the previous cause, and this is taught in relation to the present fruit.