English
Yes, because mindfulness itself is appearance. The experience of having no mental activity regarding the characteristics of all those dharmas, and the śamatha and vipaśyanā of individual discernment, is called samādhi without conceptualization and without investigation, which is the third teaching of the characteristics of non-conceptualization and non-investigation. The objects of the previous śamatha and vipaśyanā states, having become completely purified in their own nature, the experience of having no mental activity, and individual discernment, are synonymous with samādhi without conceptualization and without investigation. Another explanation is that having no mental activity means that, for example, in front of the ground, the yogi who cultivates in this way, by pacifying the conceptualizations, is said to have no mental activity. Furthermore, son of good family, whatever śamatha and vipaśyanā is accompanied by seeking, is called samādhi with conceptualization and with investigation, from here onwards, the second is to show the specific characteristics by making it in general the power of dwelling on the ground. This is also divided into three types by showing the three types themselves. This is the first. This is spoken by making it the power of the four types of seeking in front of the ground, such as in the state of application, those who abide in the roots of virtue of warmth and the peak, whatever completely seeks the self-nature of the difference between name and meaning, is called seeking, therefore, it is called samādhi with conceptualization and with investigation. Whatever śamatha and vipaśyanā is accompanied by individual discernment is called samādhi without conceptualization but only with investigation, which is the second teaching of the characteristics of without conceptualization but only with investigation. For example, those who abide in the roots of virtue of the two, forbearance and the supreme worldly dharma, whatever comprehends the four objects, such as names, as they really are, is called individual discernment, which is samādhi without conceptualization but only with investigation.
Tibetan
བྱའོ། །འདི་ལྟར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༌། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སའི་ནང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །འདྲེས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ས་ལ་གནས་པ་དག་གིས་འདྲེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དམིགས་ཤིང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས། དོན་གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། འདྲེས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཞིབ་ཏུ་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དག་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་ལགས། རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་ལགས། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མན་ཆད་བཅུ་གཅིག་པ་ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། །འདི་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང་ལན་དུ་གསུངས་པའོ། །འདི་ནི་དང་པོ་ཞུ་བ་གསོལ་བ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ཞུ་བ་གསོལ་བའི་དགོངས་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དག་གི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཞི་གནས་ནི་སེམས་བསྲུངས་ནས་ཡུལ་ལ་གནས་ ཤིང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་དུ་ཚོལ་ཞིང་རབ་ཏུ་རྣམ་བར་འབྱེད་པས་ལྷག་མཐོང་ཞེས་ཀྱང་བྱ། རབ་ཏུ་འཛིན་བ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། བྱིང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་བྱིང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ན། འདིར་ནི་རེ་ཞིག་ལྷག་མཐོང་མི་གླེང་སྟེ། རྣམ་པ་
Chinese
应做。像这样，个别地辨别，以及如实地通达，广大地分别，是指在论著《唯识论》、《大乘集论》以及《瑜伽师地论》中的《菩萨地》中所说的那样去理解。以混合之法为所缘的止观，就是无分别和无伺察的等持，这被称为第三个无分别和无伺察的体性之显示。像这样，安住于地者们，以混合之法为所缘，并如是修习，由此而远离分别和伺察，这被称为无分别和无伺察。因此，在论著《大乘集论》中说：为了什么原因而进入唯识的自性呢？是为了以混合之法为所缘的出世间的止观来了解。如是宣说。这个具有分别和伺察的等持的差别体性的意义，要像从详细的体性显示中所出现的那样去理解。菩萨慈氏又向薄伽梵如此请问：薄伽梵，止的因是什么？胜解的因是什么？舍的因是什么？从这以下第十一，显示止和胜解，以及舍的因的善加分别之门。这也有两种，即请问和回答。这是最初的请问，其中最初请问的意图是这样的：薄伽梵在彼彼处说了止和胜解，以及舍这三种的差别体性。其中，止是守护心而安住于所缘，并且远离散乱，因此称为止。胜观是周遍寻觅诸法，并且善加分别，因此也称为胜观，也称为胜解，因为远离沉没。舍是因为远离沉没。如是说，这里暂时不谈胜观，因为
English
Should be done. Thus, individually distinguishing, and thoroughly understanding as it is, extensively differentiating, refers to understanding as taught in the treatises 'Treatise on Mere Consciousness,' 'Compendium of the Great Vehicle,' and from within the 'Yogācārabhūmi,' the 'Bodhisattvabhūmi.' Whatever śamatha and vipaśyanā take mixed phenomena as their object, that is called samādhi without conceptualization and without examination, which is called the third teaching of the characteristic of being without conceptualization and without examination. Thus, those who abide on the ground, taking mixed phenomena as their object and meditating in such a way, whatever is free from conceptualization and examination is called without conceptualization and without examination. Therefore, in the treatise 'Compendium of the Great Vehicle,' it is said: For what reason does one enter into the nature of mere consciousness? It is in order to know with śamatha and vipaśyanā that transcend the world, taking mixed phenomena as their object. Thus it is taught. The meaning of the specific characteristic of this samādhi with conceptualization and examination should be understood as it arises from the detailed teachings on characteristics. Furthermore, the Bodhisattva Maitreya asked the Blessed One: Blessed One, what is the cause of śamatha? What is the cause of adhimoksha? What is the cause of upeksha? From here onward, the eleventh, which shows the door of thoroughly distinguishing the causes of śamatha, adhimoksha, and upeksha. This also has two aspects: the request and the answer. This is the initial request, and the intention of the initial request is as follows: The Blessed One has spoken in various places about the specific characteristics of these three, śamatha, adhimoksha, and upeksha. Among them, śamatha is called śamatha because it guards the mind and abides in the object, and is free from distraction. Vipaśyanā is also called vipaśyanā because it thoroughly seeks all phenomena and thoroughly distinguishes them, and it is also called adhimoksha because it is free from sinking. Upeksha is because it is free from sinking. Thus it is said, but here, for the moment, vipaśyanā is not discussed, because
Tibetan
གསུམ་པོ་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ་སེམས་རྒོད་པའམ་རྒོད་དུ་དོགས་པ་ན། ཀུན་དུ་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བ་མཐུན་པར་ཆོས་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་དང༌། བར་ཆད་མེད་པའི་སེམས་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཉིས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡང་དག་པར་ལན་དུ་གསུངས་པ་སྟོན་ཏོ། །ཞུ་བ་སྔ་མ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ལན་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་སྟེ། འདི་ནི་དང་པོ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཞུས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་ན་གལ་ཏེ་སེམས་རྒོད་པར་གྱུར་ཏམ། རྒོད་པར་འགྱུར་དུ་དོགས་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། བར་ཆད་མེད་པའི་སེམས་ལ་དམིགས་པའོ། །འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེའི་དབང་གིས་སེམས་ཞི་ཞིང་དབེན་པར་གྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱའོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་སེམས་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡིན་པའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་བྱིང་བའམ་བྱིང་དུ་དོགས་པ་ནི་མངོན་པར་སྤྲོ་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་ཀྱི་མཚན་མ་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་ན། སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་ཏམ་བྱིང་བར་གྱུར་དུ་དོགས་པའི་ཚེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། མངོན་པར་སྤྲོ་བར་གྱུར་བའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། སེམས་ཀྱི་མཚན་ མ་དེ་ལ་དམིགས་པའོ། །འདི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དེའི་དབང་གིས་སེམས་སྤྲོ་ཞིང་རྩོལ་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའམ། ལྷག་མཐོང་གི་ལམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའམ། ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་ཡང་རུང་སྟེ། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་ན། འབད་པ་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཡིད
Chinese
这三者的体性是怎样的呢？这是结尾语。世尊对菩萨慈氏说：‘种姓之子，如果心掉举或怀疑掉举，忆念一切令人厌离之法，以及忆念无间之心，这被称为止住之因。’等等，这显示了如来正确地回答了第二个问题。前面所问三种问题的回答，就分为三种。这是第一个，是回答所问的止住之因。如此，菩萨瑜伽士在禅修时，如果心掉举，或怀疑会掉举，有两种作意：缘于令人完全厌离之法，以及缘于无间之心。如此，依靠这两种作意，心寂静且寂寞，这被称为止住之因。无间之心，就是之前所说的止住所缘的行境。如果心沉没或怀疑沉没，忆念一切令人欢喜之法，以及忆念心的相，这被称为胜观之因。’这是第二个，显示胜观的体性。如此，菩萨瑜伽士在禅修时，如果心沉没，或怀疑会沉没，有两种作意：缘于令人欢喜之法，以及缘于心的相。如此，依靠这两种作意，心欢喜且精进，这被称为胜观之因。其中，心的相，就是之前所说的胜观所缘的行境。无论是唯一专注于止住之道，还是唯一专注于胜观之道，或者是双运之道，被两种近烦恼所染污时，无功用的作意，以及心自然而然进入的意
English
What are the characteristics of these three? This is the concluding remark. The Blessed One said to the Bodhisattva Maitreya: 'Son of good family, if the mind is agitated or there is doubt of agitation, to attend to the dharmas that are conducive to complete weariness, and to attend to the uninterrupted mind, this is called the cause of abiding in peace.' And so on, this shows that the Tathagata correctly answered the second question. The answers to the three previous questions are divided into three. This is the first, which is the answer to the question about the cause of abiding in peace. Thus, when a Bodhisattva yogi meditates, if the mind becomes agitated, or there is doubt that it will become agitated, there are two kinds of attention: focusing on the dharmas that lead to complete weariness, and focusing on the uninterrupted mind. Thus, by the power of these two kinds of attention, the mind becomes peaceful and solitary, which is called the cause of abiding in peace. The uninterrupted mind is the object of experience that was previously shown as the object of focus for abiding in peace. 'If the mind is sinking or there is doubt of sinking, to attend to the dharmas that are conducive to great joy, and to attend to the sign of the mind, this is called the cause of superior seeing.' This is the second, showing the characteristic of superior seeing. Thus, when a Bodhisattva yogi meditates, if the mind becomes sinking, or there is doubt that it will become sinking, there are two kinds of attention: focusing on the dharmas that lead to great joy, and focusing on the sign of the mind. Thus, by the power of these two kinds of attention, the mind becomes joyful and diligent, which is called the cause of superior seeing. Among them, the sign of the mind is the object of experience that was previously shown as the object of focus for superior seeing. Whether one is solely focused on the path of abiding in peace, or solely focused on the path of superior seeing, or the path of union, when one is afflicted by the two near afflictions, effortless attention, and the mind entering naturally into the mind