Tibetan
རྟེན་དུ་བསྟན་ཏོ། །ས་བོན་དང་སྣང་བ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ལ་ནི་ཚོགས་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཚོགས་པའི་ནང་ན་ས་བོན་ཁོ་ན་ཉམས་པར་བྱེད་ཀྱི་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉམས་ཤིང་འཇིག་ པར་བྱེད་པ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང༌། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་དང་མཐུན་པར་བཤད་ན་དོན་དུ་འགལ་བ་མེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ཐེག་ངན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པ་དེའི་འགབ་ལོ་ལ་བསྒྱུར་བ་ལས་ནི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་བཤད་པ་དང་མཐུན་པར་འབྱུང་ངོ༌། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པ་ལང་གི་ཚེ་བསྒྱུར་བ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ནི་གནས་ངན་ལེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྩ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པའི་ས་བོན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་འདི་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཆོས་བྱེད་དོ། །སྐད་ཅིག་མ་དང་པོས་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་ལམ་བྱེད་ལ། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་བྱེད་པས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོས་ནི་མངོན་དུ་སྣང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་ལ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པས་ནི་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བས། དེས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བར་མངོན་ནོ། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དགའ་བའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བ་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའོ། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས་ནི་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་སྤངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དགའ་བའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དཔའ་ལ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི། རྣམ་གྲངས་གཉིས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་གྲངས་དང་པོ་ལས་ནི་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ལ་གནས་པས། དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དགའ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་འདིས་ནི་བསྟན་པ་སྤངས་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་རོ་གཅིག་པ་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ལ་གནས་པ་ཞེ
Chinese
作为所依而宣说。将种子和显现合一则称为集合。在集合之中，唯有种子才会被损减，因为显现不会被损减，所以宣说为损减和坏灭。此外，如果将导师无自性的观点，说成与导师世亲相同，实际上并没有矛盾。在《教典恶劣品总集释》的འགབ་ལོ་（音译）译本中，与导师世亲所说相符。在朗（音译）时期翻译的《大乘品总集释》中说，烦恼障和所知障被称为恶趣。根本识中所有遍染污方面的习气种子，都是这两者的所依之法。第一刹那作为其直接因，第二刹那作为解脱道，因此第一刹那使显现的烦恼寂灭，第二刹那使未来的烦恼不生。由此可知，对于一切也显现出舍弃烦恼障。所谓脱离各种各样的分别念，获得法喜之喜，这是第二个宣说获得法喜之果。在《解深密经》中说，完全舍弃各种各样的分别念，获得法喜之喜。导师无著所著的论典中也说，脱离各种各样的分别念，获得对法的欢喜之喜。导师世亲所著的注释中说，以两种方式来宣说。第一种方式是，由于经部等法的自性安住于各种各样的事物上，因此凡是完全舍弃这种自性各异的分别念，就是获得了对法的欢喜之喜，因为那成为了安住之处，所以称为欢喜。此注释中说，这表明舍弃了教法，获得了同一真如，因此宣说了法喜。其中，经部等法的自性安住于各种各样的事物上。
English
It is taught as a basis. When seeds and appearances are combined into one, it is taught as a collection. Within the collection, only the seeds are diminished, because appearances are not diminished, so it is taught as diminishing and decaying. Furthermore, if the view of the teacher Niḥsvabhāva is said to be in accordance with the teacher Vasubandhu, then in reality there is no contradiction. In the translation of the commentary on the Compendium of Inferior Vehicles by འགབ་ལོ་ (transliteration), it appears in accordance with what was said by the teacher Vasubandhu. In the translation of the commentary on the Compendium of the Great Vehicle during the time of Lang (transliteration), it says that the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are called bad migrations. All the seeds of completely afflicted aspects in the fundamental consciousness act as the basis for these two. The first moment acts as the immediate cause, and the second moment acts as the path of liberation, so the first moment pacifies the manifest afflictions, and the second moment prevents future afflictions from arising. From this, it is evident that the obscuration of afflictions is abandoned for all. The so-called separation from various perceptions and the attainment of the joy of Dharma-joy is the second teaching of the result of attaining Dharma-joy. In the Saṃdhinirmocana Sūtra, it says, 'Completely abandoning various perceptions, one attains the joy of Dharma-joy.' In the treatise composed by the teacher Asaṅga, it also says, 'Separated from various perceptions and attaining joy in the Dharma-courage.' In the commentary composed by the teacher Vasubandhu, it says, 'It is taught in two ways.' The first way is that since the nature of the Dharma, such as the Sutra Pitaka, abides in various things, therefore, whoever completely abandons the perception of such diverse natures has attained the joy of Dharma-delight, because that has become a place of abiding, so it is called delight. This commentary says that this indicates that having abandoned the teachings, one has attained the single taste of Suchness, therefore Dharma-joy is taught. Among them, the nature of the Dharma, such as the Sutra Pitaka, abides in various things.
Tibetan
ས་བྱ་བ་ལ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་ གཉིས་ནི། མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཅུ་གཉིས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་སྣ་ཚོགས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ལ་གནས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ། ཆོས་དང་དོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སྤངས་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའ་བའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །རྣམ་གྲངས་གཉིས་པ་ལས་ནི་དོན་གཞན་དུ་ན་ཇི་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཆོས་དག་མྱོང་བ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པ་རགས་ཤིང་གསལ་བ་མ་བསྐྱེད་པར་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གིས་སྣང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་མྱོང་ཞིང༌། སོ་སོར་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་འདི་ནི་བསྟན་པའི་དོན་དག་ལ་ཕྲ་བ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའི་དགའ་བ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འདི་ནི་ལོགས་ཤིག་ནས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་པ་ཉིད་དེ་འདི་ལྟར་མྱོང་བ་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པ་རགས་ཤིང་གསལ་བ་དང་བྲལ་ནས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་སྣང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དང་ལྡན་པའི་མྱོང་བ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པའི་མྱོང་བ་དང༌། སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའི་དགའ་བ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་མྱོང་བ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བའི་དགའ་བ་ཞེས་མི་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱིས་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་བདག་དང་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་དགའ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདིར་ཀུན་དགའ་བས་ཀུན་དགའ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཀུན་དགའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་དགར་ཞིང་ཚིམ་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའི་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའི་དགའ་བ་ཐོབ་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བའམ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱ་ནོམ་པ་དག་ཏུ་དེར་རྩེ་ཞིང་དགའ་བ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མྱོང་བ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཡང་ དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི
Chinese
关于地，经部等十二部经典被称为圣言的十二支。十二种不一致性存在于多样性之中。或者说，经部等法是能诠的教法。自性存在于多样性之中，是所诠的意义。由于舍弃了对法和意义多样性的自性的执着，因此据说获得了法的普喜之喜。在第二种分类中，如果意义不同，那么如何才能完全把握住分别念和思择的法呢？在没有生起粗大而清晰的体验和个别分别念的情况下，也凭借止观的光明，以作意的方式体验，并且生起极其微细的个别分别念，这是什么呢？这在它的注释中说，这是在教法的意义上，以微细的个别分别念为主导，从而显示了法的普喜之喜。这是从另一个角度，显示了包括分别念和思择在内的三种三摩地。其中，第二种三摩地是这样的：与粗大而清晰的体验和个别分别念分离，与极其微细的光明作意相结合的体验和个别分别念，被称为依赖于教法的体验和个别分别念，也称为法的普喜之喜。第三种是没有任何对诸法相的作意的体验和个别分别念，因此不称为法的喜乐之喜。自性空性的注释中说，这是因为远离了对我和法以及佛等的相的执着。普喜是这样的：在此，以普喜而普喜，因为法的界是普喜的缘故，所以称为法的普喜。在此，欢喜和满足就是法的普喜之喜。为了获得它，就获得了法的普喜之喜。例如，在王宫外的普喜园林或华丽的园林中嬉戏，体验到特别殊胜的喜悦一样，在法的界中也是如此。这在它的注释中说，是无分别的
English
Regarding the ground, the twelve branches of scripture, such as the Sutra Pitaka, are called the twelve limbs of the sacred word. The twelve inconsistencies reside in diversity. Alternatively, the Dharma of the Sutra Pitaka and others is the teaching that expresses. The nature residing in diversity is the meaning to be expressed. Because of abandoning the clinging to the nature of the diversity of Dharma and meaning, it is said that one attains the joy of universal joy of Dharma. In the second classification, if the meaning is different, then how can one fully grasp the conceptualization and examination of the Dharma? Without generating a coarse and clear experience and individual discrimination, one also experiences through the power of mindfulness of appearance by calm abiding and insight, and what is it that arises as extremely subtle individual discrimination? This is stated in its commentary that this is making the subtle individual discrimination the dominant factor in the meaning of the teachings, and thus showing the joy of universal joy of Dharma. This is from another perspective, showing the three samadhis including conceptualization and examination. Among them, the second samadhi is like this: the experience and individual discrimination that are separated from coarse and clear experience and individual discrimination, and combined with the mindfulness of extremely subtle appearance, are called the experience and individual discrimination that rely on the Dharma of the teachings, and are also called the joy of universal joy of Dharma. The third is the experience and individual discrimination without any mindfulness of the characteristics of all dharmas, therefore it is not called the joy of the joy of Dharma. The commentary on emptiness of nature says that this is because of being separated from the clinging to the characteristics of self, Dharma, and Buddha, etc. Universal joy is like this: here, universal joy by universal joy, because the realm of Dharma is universal joy, therefore it is called universal joy of Dharma. Here, the joy and satisfaction is called the joy of universal joy of Dharma. In order to attain it, one attains the joy of universal joy of Dharma. For example, just as one experiences particularly excellent joy by playing in the universal joy garden or splendid park outside the royal palace, it is the same in the realm of Dharma. This is stated in its commentary that it is non-conceptual.