Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཟག་པ་མེད་པའོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ལས་སྔ་མ་གསུམ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་མ་གསུམ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དུས་གསུམ་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། ལྷའི་མིག་དང༌། ཟག་པ་ཟད་པ་ནི་རིག་པ་གསུམ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་རིག་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདས་པའི་སྔོན་གྱི་གནས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདས་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ལས་ཤེས་པ་ནི་རིག་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། །འདིར་ཤི་འཕོས་ནས་དེར་སྐྱེ་བར་ཤེས་པ་ནི་ལྷའི་མིག་འཐོབ་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཕྲད་ཅིང་མི་སྟོར་བར་ཤེས་པ་ནི་རིག་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི་ཟག་པ་ཟད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཟག་པ་ཟད་ནས་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པ་ནི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་གསུམ་པོ་དག་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆེན་པོ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་འཐོབ་བོ། །མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བཅུ་པ་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ ཏེ། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་རྣམས་བསམ་གཏན་བཞིའི་དངོས་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས། ཚེ་འདི་ལ་ལུས་དང་སེམས་བདེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདེ་བར་གནས་པ་འདི་ཡང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་བཞི་པ་བདེ་བར་གནས་པ་ཞེས་གསུངས། སྨྲས་པ་བསམ་གཏན་ཁོ་ན་ལ་བདེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོར་བའི་བདེ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བའོ། །བསམ་གཏན་སྔ་མ་གསུམ་པོ་དག་ནི་བདེ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དག་ནི་ཚོར་བའི་བདེ་བ་མེད་ཀྱང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་མཐུ་དང་ལས་རྒྱ་ཆེ་སྟེ།
Chinese
之所以这样说。虽然说大乘一切都是无漏，但显示没有相违，因为认为后得的智慧是无漏的。另外，瑜伽行地的经文中说，六神通中的前三个是神通，但不是明智。后三个既是神通，也是明智。像这样，因为是对治三时愚昧的对治品。经中说。《般若波罗蜜多》的注释中说，忆念前世、天眼和漏尽是三种明智。如果问神通和明智有什么区别？认识过去前世的事物称为神通。认识过去的因和缘以及显现造作的行为称为明智的智慧。这里，认识到从这里死亡后在那里投生，称为获得天眼的神通。认识到显现造作以及因和缘的终结而不迷失，称为明智的智慧。认识到烦恼的连接，知道生与不生，是漏尽的神通。认识到漏尽后不再生，称为明智。像这样的三种明智，是大阿罗汉和独觉佛所获得的。所谓获得一切在现法中安乐住，是指第十个显示今生安乐住的功德。像这样，声闻众通过获得四禅的真实禅定，因此今生身心安乐住，称为在现法中安乐住。这个安乐住，在一切有部宗的论典《大毗婆沙论》中说：世尊为什么说第四禅是安乐住？回答说，因为只有禅定有两种安乐，所以称为安乐住：感受的安乐和极度调柔的安乐。前三个禅定都具有两种安乐，而第四禅虽然没有感受的安乐，但极度调柔的力量和事业广大。
English
That is why it is said. Although it is said that all Mahayana is without outflows, it is shown that there is no contradiction, because it is believed that the wisdom attained afterwards is without outflows. Furthermore, in the scriptures of the Yogacarabhumi, it is said that the first three of the six superknowledges are superknowledges, but not wisdom. The latter three are both superknowledges and wisdom. Like this, because it is the antidote to the obscuration of the three times. It is said in the commentary on the Prajnaparamita, "Remembrance of past lives, the divine eye, and the exhaustion of outflows are called the three wisdoms." If asked, what is the difference between superknowledge and wisdom? Knowing the objects of past lives is called superknowledge. Knowing the past causes and conditions and the actions that manifest and create is called the wisdom of knowledge. Here, knowing that one dies here and is born there is called the superknowledge of obtaining the divine eye. Knowing the manifestation and creation and the end of causes and conditions without losing them is called the wisdom of knowledge. Knowing the connection of afflictions, knowing birth and non-birth, is the superknowledge of the exhaustion of outflows. Knowing that after the exhaustion of outflows, one is no longer born, is called wisdom. Such three wisdoms are attained by great Arhats and Pratyekabuddhas. The so-called attainment of all who abide in bliss in this life refers to the tenth, which shows the merit of abiding in bliss in this life. Like this, because the Shravakas attain the actual samadhi of the four dhyanas, therefore, in this life, their body and mind abide in bliss, and it is called abiding in bliss in this life. This abiding in bliss is said in the Abhidharma Mahavibhasa Shastra of the Sarvastivada school: "Why did the Blessed One say that the fourth dhyana is abiding in bliss?" The answer is that because only dhyana has two kinds of bliss, it is called abiding in bliss: the bliss of feeling and the bliss of extreme pliancy. The first three dhyanas have both kinds of bliss, while the fourth dhyana, although it does not have the bliss of feeling, has great power and activity due to extreme pliancy.
Tibetan
སྔ་མ་དག་གི་བདེ་བ་གཉིས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཉེར་བསྡོགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་དག་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡོད་ཀྱང༌། རྒྱ་མི་ཆེ་བའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་མི་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དངོས་གཞིའི་བསམ་གཏན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ན། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་འཕེལ་ཞིང་བརྟས་པས། ལུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་སྐྱེས་ནས། ལུས་དང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་བ་ན་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་འཕེལ་ཞིང་བརྟས་པས། སེམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཁྱད་པར་སྐྱེའི། ཤིན་ཏུ་དང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་བསྟན་བཅོས་དེ་ཉིད་ལས་རྣམ་གྲངས་རྣམ་པ་དགུས་བཤད་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་དང་སྦྱར་ན། ཕལ་ཆེར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བ་དག་དང་མཐུན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་འགྲེལ་པ་ལས། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་བསམ་གཏན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། བསམ་གཏན་རྣམས་ཁོ་ན་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ལུས་དང་སེམས་ རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས། བསམ་གཏན་དེ་དག་ནི་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་ཏུ་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་དགའ་པའི་བདེ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བདེ་བ་ལུས་དང་སེམས་ཀྱིས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཞེས་མ་གསུངས་སོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ཞིབ་ཏུ་དེ་ཉིད་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ལ་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མ་གསུངས་ཤེ་ན། མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ལ་བོད་བར་གནས་པ་ཞེས་མ་གསུངས་པ་ནི་འདི་ལྟར་མ་འོངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདེ་བ་ངེས་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་ན་ལོག་པ་འམ། ཡང་ན་གོང་མར་སྐྱེ་བའམ། ཡང་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བསྟན
Chinese
比之前的两种乐受更为殊胜。虽然近分定和无色定也有轻安，但不广大的缘故，不称为乐受。另外，正行的禅定现前的时候，四大增长广大，在身体的一切处所产生殊胜，因为身体和（禅定）之间没有间隔的缘故，称为安住于乐。近分定的等持等现前的时候，四大增长广大，只是在心中产生殊胜，因为不是轻安和没有间隔的缘故，所以不是安住于乐，这样说道。广大的方面，应当如那部论典中以九种方式所说的那样理解。这里如果与大乘的论典结合起来，大多与《大毗婆沙论》中所说的相同，因此在《佛地经论》中说：称为于现法中安住于乐，是因为获得不会完全退失的禅定的缘故。另外在《论事》中说：只有禅定才是于现法中安住于乐的自性，因为具有身体和心两种轻安的缘故。无色定不是，因为没有身体的轻安的缘故，这样说道。另外在《瑜伽师地论》中说：那些禅定也称为安住于乐，像这样，因为在那些禅定中完全体验到乐的缘故。那是什么缘故呢？因为依靠禅定，身体和心体验到喜乐、轻安乐和舍乐的缘故。因为无色界没有那样的体验，所以没有说在那里安住于乐，这样说道。详细的如那部论典中所说的那样。为什么没有说未来法的乐受呢？《俱舍论》中没有说未来法的安住，像这样，因为未来法的乐受不是 निश्चित 存在的缘故，或者退失，或者生到更高的境界，或者涅槃后不住的缘故，这样说道。论
English
It is more excellent than the previous two kinds of happiness. Although there is lightness in the access concentration and the formless realms, it is not called happiness because it is not extensive. Furthermore, when the actual meditation manifests, the great elements increase and expand, and a distinction arises in all parts of the body. Because there is no separation between the body and the (meditation), it is called dwelling in happiness. When the concentration of the access concentration, etc., manifests, the great elements increase and expand, and a distinction arises only in the mind. Because it is not lightness and there is no separation, it is not dwelling in happiness, so it is said. The extensive aspect should be understood as explained in nine ways in that very treatise. Here, if combined with the Mahayana scriptures, it is mostly in accordance with what is stated in the Great Commentary on the Abhidharma. Therefore, in the commentary on the Buddha-bhūmi-sūtra, it says: "What is called dwelling in happiness in the present life is because one has attained a meditation that will not completely degenerate." Furthermore, in the Treatise on Exposition, it says: "Only the meditations themselves are the nature of dwelling in happiness in the present life, because they possess the lightness of both body and mind. The formless concentrations are not, because they do not have the lightness of the body." Furthermore, in the Yogācārabhūmi-śāstra, it says: "Those meditations are also called dwelling in happiness, because one fully experiences happiness in them. Why is that? Because, relying on the meditations, the body and mind experience the happiness of joy, the happiness of lightness, and the happiness of equanimity. Because the formless realms do not have such an experience, it is not said that one dwells in happiness there." This is explained in detail in that very treatise. Why is the happiness of future dharmas not mentioned? In the Abhidharma-kośa, it is not said that there is dwelling in future dharmas, because the happiness of future dharmas is not निश्चित (niścita, निश्चित, निश्चित, certain) existent, or it degenerates, or one is born into a higher realm, or one does not abide after nirvāṇa, so it is said. Treatise