Tibetan
དང་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཆོས་བདག་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ཚུལ་ནི་རྟག་པ་རྟག་པའི་དུས་དང་ཐེར་ཟུག་ཐེར་ཟུག་གི་དུས་སུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཉིད་དུ་མངོན་པར་གྲུབ་ལ། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་དོན་གཉིས་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཚུངས་པར་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་མཚུངས་པར་མི་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ལས་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དོན་གཉིས་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པའོ། །མདོ་དག་ལས་ནི་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ན། འདིར་ཅིའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་ཁོ་ན་ལས་བརྩམས་ཤེ་ན། སྨྲས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ཡང༌། བརྗོད་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་ལས་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁོ་ནའི་སྡེ་སྣོད་ལས་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་འདིར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། རང་འཁྲུངས་ཉིད་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་གང་ཡང་རྐྱེན་མང་པོ་ལས་གུད་ན་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་གཅིག་ཅེས་བྱའོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ནི་ཆོས་གང་འགགས་ནས་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་གཅིག་གོ །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟན་པོར་མི་གནས་པ་ནི་ཆོས་གང་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཕན་ཆད་གནས་པའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རིགས་པ་དེ་དག་ནི་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡང་འགྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གནག་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ།
Chinese
首先，就像这样，诸法无我的胜义谛的道理，是因为在恒常恒常之时和坚固坚固之时，诸法的法性以各种方式存在，所以显现为非为所作。因为是非为所作，所以无生和无灭的二义得以显现成就，这是总的概括。因为与一切随烦恼不相应，所以从一开始就寂静，自性即是完全寂灭，这是第二点，说明从与一切随烦恼不相应的因缘，一开始就寂静，以及自性即是完全寂灭的二义得以显现成就。如果经部等经典中宣说了“无生”等等，那么，为什么这里只从本体空性的最初和最后开始阐述呢？回答说：本体空性也有两种说法，即从小乘和大乘的二藏共同宣说的本体空性，以及唯有菩萨的藏所宣说的本体空性。其中，共同宣说的，如世亲论师所著《大乘集论》的解释中所说：“此处应阐述诸法皆无自性的意趣，即无自生性，也就是诸法没有任何一种是独立于众多因缘之外而具有自性的，这被称为一种无自性的意趣。无自性自性，也就是任何法灭尽后不再产生的无自性，这也被称为一种无自性的意趣。无自性自体，也就是任何法一生起就没有能力持续一刹那以上的无自性，这些诸法无自性的道理，是不与声闻乘共同的。”就像这样阐述的。其中，不共同的，也如该解释中所说：“如显现般存在，因为不是这样，所以宣说无自性，这种无自性是深奥的，这与声闻乘是不共同的。”这样说道。
English
Firstly, like this, the way of the ultimate truth of the selflessness of phenomena is that, because the nature of phenomena exists in various ways in the time of permanence and the time of steadfastness, it is manifestly established as the unconditioned. Because it is unconditioned, the two meanings of no birth and no cessation are manifestly accomplished, which is the general summary. Because it is not associated with all defilements, it is peaceful from the beginning, and its nature is completely extinguished. This is the second point, explaining that from the cause of not being associated with all defilements, peace from the beginning, and the two meanings of the nature being completely extinguished are manifestly accomplished. If the sutras and other scriptures speak of "unborn" and so on, then why is it that here it is only from the beginning and the end of emptiness of essence that it is elaborated? It is said: Emptiness of essence also has two ways of speaking, namely, the emptiness of essence that is commonly taught from the two collections of the Greater and Lesser Vehicles, and the emptiness of essence that is taught only from the collection of Bodhisattvas. Among them, what is called commonly taught is as it is in the commentary on the Summary of the Great Vehicle composed by the teacher Vasubandhu: "Here, the intention of teaching that all phenomena are without essence should be explained, that is, the absence of self-origination, that is, none of the phenomena exist as their own essence apart from many causes and conditions, which is called one intention of teaching no essence. The absence of self-nature, that is, the absence of essence of any phenomenon that does not arise again after it has ceased, is also called one intention of teaching no essence. The absence of self-essence, that is, the absence of essence of any phenomenon that, as soon as it arises, has no power to remain for even a single moment, those reasons for the absence of essence of phenomena are not common to the Hearers." It is like this explanation. Among them, the uncommon one is also as it is in the same commentary: "As it appears, it exists, because it is not so, therefore it is said to be without essence, that emptiness of essence is profound, which is not common to the Hearers."
Tibetan
ཇི་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེ་ན་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དགོངས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་པ་དང་སྦྱར་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བསྟན་བཅོས་ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་དེ་སྐད་དུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི། མདོ་འདི་ཉིད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒོའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་བསྟན་པ་རྣམས་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པ་སོ་སོ་ནས་མི་མཐུན་པས་འཕགས་པའི་གསུང་རབ་ཁ་ཅིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་པོ་ལས་བརྩམས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པ་ཡང་ཡོད་དེ། བསྟན་བཅོས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་བརྒྱ་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ངས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་དགོངས་ནས་མདོ་གཞན་དག་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དང༌། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང༌། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང༌། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་བ་ལས་ཀྱང་འདི་དང་མཐུན་པར་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པ་མི་མཐུན་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ལས་ནི་སྤྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པས་འདི་དང་མི་མཐུན་ནོ། །གསུང་རབ་ཁ་ཅིག་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་བརྩམས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་པོ་ལས་བརྩམས་ནས་ ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡང་ཡོད་དེ། བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལས་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན་སྨྲས་པ། གདུལ་བའི་དབང་གིས་དེ་དང་དེར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་དགོངས་ནས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་
Chinese
如果说各个凡夫俗子都执著于遍计所执的自性，那么并非如此，因为有此密意。结合大乘的理路，就显示一切法皆无自性。这是如是宣说的总结语。在论典《阿毗达磨集论》和《无自性显示》中也如是宣说。虽然存在这两种显示方式，但此经是以不共之门的方式，宣说了无自性等等。以不共之门显示无自性等，也是因为各教典显示无自性的方式各不相同，所以有些圣教是从最初的无自性开始，显示一切法皆无自性、无生、无灭等等。如论典《广大百论》中所说：“世尊亲自从我所执著的自性出发，在其他经典中显示一切法皆无自性、无生、无灭、本来寂静、自性涅槃。”等等。此外，在论典《瑜伽师地论》、《经庄严论》、世亲论师和无自性所著的《大乘集论释》中，也有与此相同之处。论典《大乘集论释》的一种不同观点是，一般依靠三种无自性来显示无自性等等，这与此不同。有些经典是从三种无自性开始，显示一切法皆是无自性，而从最初的无自性开始，则显示是无生等等。如论典《瑜伽师地论》中所说：“世尊从何密意而说一切法无自性？”答：“以调伏之故，从彼和彼的三种无自性出发而宣说。”此外，还是在那部论中，世尊
English
If it is said that each individual clings to the nature of what is thoroughly imputed, then it is not so, because of that intention. In conjunction with the reasoning of the Great Vehicle, it is shown that all phenomena are without self-nature. This is the concluding statement of such a teaching. The treatise *Abhidharma-samuccaya* and the *Nihsvabhavata-nirdesa* also teach the same. Although there are these two ways of teaching, this sutra speaks of such things as non-self-nature by making it the domain of the uncommon gate. The teaching of non-self-nature and so on through the uncommon gate is also different from each other in the teachings that show non-self-nature, so some of the noble scriptures start from the first non-self-nature and show that all phenomena are non-self-nature, unborn, unceasing, and so on. As it says in the treatise *Sata-sastra*: "The Blessed One himself, thinking of the nature of what I have thoroughly imputed, shows in other sutras that all phenomena are without self-nature, unborn, unceasing, primordially peaceful, and naturally completely liberated." Furthermore, the treatises *Yogacarabhumi*, *Sutralamkara*, the teacher Vasubandhu, and the *Mahayanasamgraha-bhasya* by Nihsvabhava also agree with this. One different view of the treatise *Mahayanasamgraha-bhasya* is that it generally relies on the three kinds of non-self-nature to show non-self-nature and so on, which is different from this. Some scriptures start from the three kinds of non-self-nature and show that all phenomena are non-self-nature, while starting from the first non-self-nature, they show that it is unborn and so on. As it says in the treatise *Yogacarabhumi*: "From what intention did the Blessed One say that all phenomena are without self-nature?" He said, "Because of taming, he spoke from the three kinds of non-self-nature in this and that." Furthermore, in that same text, the Blessed One