Tibetan
ས་རྣམས་ལ། །མེད་ཡོད་ཉམས་པས་སྙིང་བརྩེར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨོས་ནས་མདོར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡན་ཆད་དུ་ཚིག་རྐྱང་པར་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་མི་མཐུན་པའི་བཤད་པས་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་བཤད་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཉེས་དམིགས་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ནི་ཚིག་རྐྱང་པ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡོད་མོད་ཀྱིས་མདོར་བསྟན་པ་གཞག་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་རེ་རེ་སྨོས་ནས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་ཚིག་རྐྱང་པ་གཉི་ག་ལས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཤད་པས་བསྟན་པ་ནི། ལོ་ཙཱ་བ་དག་གི་བསམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོས་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱི་མས་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ་མི་རྟོག་པའི་ ཉེས་དམིགས་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དང་པོ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་དང་པོས་ནི་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་སྨོས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྤོང་བའི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་ཏོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་འོག་མས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པ་ལས་བརྩམས་ནས་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་ཉེས་དམིགས་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྟོར་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་གྱ་ནོམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྟོར་ཅིང་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལ་སྟོར་ཅིང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱི་མ་བཤད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དང་པོའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བག་མེད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་ཏོ། །ཚིག་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ལེ་ལོའི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་འདུ་བྱེད་སྐྱོན་ལ་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་ལྟར་རྨོངས་པའི་དབང་གིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ་མི་རྟོག་པས་ན། དེས་བག་མེད་པ་བསྐྱེད་ནས
Chinese
对于诸地而言，以无有衰损而应慈悲。这被称为第二偈颂，是说了之后作总的指示。在那之前，以与单句相符的解释，显示了善于了知三种自性的功德。现在，这个偈颂以不相符的解释，极力显示了不理解无相之说的过患。为什么对这些称为相符和不相符的了解呢？在真实的意义上，单句和偈颂都有相符和不相符的解释，但为了确立总的指示，说出各个方面，互相指示。从《解深密经》中说，从偈颂和单句中以相符的解释来显示，是因为译师们的想法不同。这里因为有两个偈颂，所以分为两种：第一个偈颂真实地显示了不理解无相的过患。后面的偈颂极力显示了不对诸行之过患进行思择的过患。第一种又分为两种：其中第一个半偈，说了不理解之后，显示了不舍弃一切烦恼的过患。后面的半偈，从不舍弃一切烦恼出发，极力显示了不现证不成就的过患。其中，所谓“衰损”，就是指丧失。像这样，因为不舍弃一切烦恼，所以极其丰富的如来藏清净自性的法会丧失和衰损。所谓丧失和衰损，就是不现证的意思。后面偈颂的解释也分为两种：最初的两句显示了放逸的过患。后面的两句显示了懈怠的过患。其中，所谓“不对诸行之过患进行思择”等等，像这样，因为愚痴的缘故，不对诸行之过患进行思择，所以，由此生起放逸。
English
For the grounds, one should be compassionate with the absence of loss. This is called the second verse, which is a general indication after it is said. Before that, the merit of being good at knowing the three natures was shown by the explanation that corresponds to the single sentence. Now, this verse strongly shows the fault of not understanding the explanation of no-characteristic with the incompatible explanation. Why are these called compatible and incompatible understandings? In the true sense, both single sentences and verses have compatible and incompatible explanations, but in order to establish the general indication, each aspect is stated and they indicate each other. From the Sutra Unraveling the Profound Thought, it is said that the explanation that corresponds to the verses and single sentences is shown because the thoughts of the translators are different. Here, because there are two verses, they are divided into two types: the first verse truly shows the fault of not understanding no-characteristic. The latter verse strongly shows the fault of not contemplating the faults of all conditioned things. The first is also divided into two types: the first half of the verse shows the fault of not abandoning all defilements after mentioning not understanding. The latter half of the verse, starting from not abandoning all defilements, strongly shows the fault of not manifesting non-accomplishment. Among them, the so-called "loss" means to be lost. In this way, because of not abandoning all defilements, the Dharma of the pure nature of the Tathagatagarbha, which is extremely rich, will be lost and deteriorated. The so-called loss and deterioration means not manifesting. The explanation of the latter verse is also divided into two types: the first two sentences show the fault of carelessness. The latter two sentences show the fault of laziness. Among them, the so-called "not contemplating the faults of conditioned things" and so on, in this way, because of ignorance, one does not contemplate the faults of conditioned things, so, from this, carelessness arises.
Tibetan
་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་བའོ། །ལེ་ལོས་ཆོས་གནས་གཡོ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེ་ལོའི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལེ་ལོ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་ཏུ་གནས་ཤིང་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཡོ་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་དེ་སྔ་མ་བྱུང་བས་ཕྱིས་འགག་ཅིང༌། སྲིད་པ་གསུམ་ན་འཁོར་བའི་ཕྱིར་གཡོ་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཆོས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །གཡོ་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའོ། །མེད་ཡོད་ཉམས་པས་སྙིང་བརྩེར་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ལེ་ལོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ལ་མེད་པ་དང༌། གཡོ་བའི་ཆོས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པས་མེད་པ་ དང་ཡོད་པ་དེའི་དབང་གིས་ཉེས་དམིགས་སུ་གྱུར་པའོ། །ཉམས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཉམས་པར་འགྱུར་བ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས་ནི་ཆོས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པས་ན། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྤོང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་སྤངས་ནས་ནི། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །འདུས་བྱས་སྐྱོན་ལ་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་བག་མེད་རབ་ཏུ་བཅོམ། །ཆོས་རྣམས་དག་ནི་རྟག་ཏུ་མི་གཡོ་བས། །མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་མྱ་ངན་འདས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།བམ་པོ་ཉི་ཤུ་བཞི་པ། ལེའུ་འདིའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལེའུ་ཉིད་ཀྱི་མིང་རྣམ་པར་བཤད་པ་དང༌། མདོའི་ཚིག་དོན་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་སྐྱེ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དོན་དམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་
Chinese
会对众生造成损害。懒惰使安住之法动摇等，是指出了懒惰的过患。像这样，凡是懒惰的人，都是过失的根源和功德的障碍。安住之法，是指涅槃常住不灭，所以称为安住。动摇之法，是指轮回之法，先前产生后来灭亡，在三有中轮回，所以称为动摇之法。或者，安住之法是指禅定。动摇之法是指散乱。因为无有而衰败，所以应当慈悲。这是说，因为懒惰，所以认为诸法是无有的，对于动摇之法却执着为实有，因为无有和实有的缘故，就成了过患。因为衰败的缘故，所以成了非常值得慈悲的对象。关于衰败的广泛解释，应当像《瑜伽师地论》中所说的那样去理解。《解深密经》中说，如实了知真实之法，就能舍弃一切烦恼法的体性。舍弃一切烦恼的体性后，就能获得清净之法。不思虑有为法的过患，就能战胜懒惰和放逸。诸法都是恒常不动的，远离体性，称为涅槃。经中就是这样说的。《解深密经》中说，第五品，自性无性相品。第二十四卷。这一品的解释也有两种，即解释品本身的名称和解释经文的意义。其中，自性无性相品中，无自性总共有三种：相无自性性、生无自性性、胜义无自性性。其中，说自性无自性，是为了充分显示三种无自性，所以说了自性无自性。其中，体性称为
English
It will cause harm to sentient beings. Laziness causes the Dharma that abides to waver, etc., which points out the faults of laziness. Like this, whoever is lazy is the cause of faults and the obscuration of qualities. The Dharma that abides refers to Nirvana, which is permanent and indestructible, so it is called abiding. The Dharma that wavers refers to the Dharma of Samsara, which arises earlier and ceases later, and revolves in the three realms, so it is called the Dharma that wavers. Alternatively, the Dharma that abides refers to Samadhi. The Dharma that wavers refers to distraction. Because of non-existence and decay, one should be compassionate. This means that because of laziness, one considers all Dharmas to be non-existent, but clings to the wavering Dharma as real. Because of non-existence and existence, it becomes a fault. Because of decay, it becomes an object of great compassion. The extensive explanation of decay should be understood as it appears in the Treatise on the Stages of Yoga Practice. In the Sutra Unraveling the Profound Meaning, it says that by knowing the true Dharma as it is, one can abandon the characteristics of all afflicted Dharmas. After abandoning the characteristics of all afflictions, one will attain the pure Dharma. Not contemplating the faults of conditioned phenomena, one will overcome laziness and carelessness. All Dharmas are always unmoving, devoid of characteristics, and called Nirvana. This is what the Sutra says. In the Sutra Unraveling the Profound Meaning, it says, the fifth chapter, the Chapter on the Absence of Own-Being. The twenty-fourth volume. There are two explanations of this chapter: explaining the name of the chapter itself and explaining the meaning of the Sutra's words. Among them, in the Chapter on the Absence of Own-Being, there are three types of absence of own-being in brief: the absence of own-being of characteristics, the absence of own-being of arising, and the absence of own-being of ultimate meaning. Among them, saying the absence of own-being is to fully show the three absences of own-being, so it is said the absence of own-being. Among them, the nature is called