Tibetan
རྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཐ་དད་པའི་ཉེ་བའི་ས་བོན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ལས་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ནི་བདག་ཉིད་ཡོད་པས་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་བྱར་རུང་ན་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པ་མེད་ན། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ན་བཏགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས་བཏགས་པའི་ཆོས་ནི་མེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བཏགས་པའི་ཆོས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་བཏགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་བཏགས་པའི་ས་བོན་ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས། མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ཆོས་བརྒྱའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ བརྒྱའི་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོའི་ལས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། སྔར་བསྟན་པའི་འདུས་མ་བྱས་དང་བཏགས་པའི་ཆོས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་ལས་བརྩམས་ནས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་ལུས་དང༌། ལུས་ཅན་དང༌། ཟ་བ་པོའི་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེས་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང༌། གྲངས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང༌། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པའི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་དང་འཆི་འཕོ་དང་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར
Chinese
因为是依缘而生。在《唯识成就论》中，关于言说的习气是这样说的：是各别有为法的近因种子。有为法中，实有的法，因为有自性，所以可以说从种子生，如果不是相似具有，没有真实自性，怎么能说是从因生呢？就真实意义而言，假立的法不是从种子生的。因此，在《唯识成就论》中，假立的法如同没有一样，因为不是因和缘。假立的法不是因和缘的意思是，假立的法也不是要产生的。然而，考察是说在实有之后假立的种子。因为是从因缘所生，所以在《唯识成就论》中，说有名称、理由和分别的三种习气。我执的习气，产生我和他人的身体的百种法差别。有支的习气，产生百法的善趣和恶趣的业。先前所说的无为法和假立法，应当如前一样理解。其中，从十一种识开始产生果的分别，如《大乘经》中所说：其中，身体和有情，以及能食者的识是什么，以及由此所用的识是什么，以及于此所用的识是什么，以及时间的识，以及数量的识，以及处所的识是什么，以及名言的识是什么，这些都是从言说习气的种子所生的缘故。我和他人的识的差别是什么，那是从我执习气的种子所生的缘故。善趣和恶趣，以及死亡和出生的识是什么，那是从有支习气的种子所生的缘故。
English
Because it arises from dependence. In the treatise "Establishment of Consciousness Only," the habit of expression is described as follows: It is the proximate seed of each individual conditioned dharma. Among conditioned dharmas, a truly existent dharma, because it has its own nature, can be said to arise from a seed. If it is not similarly possessed and lacks true self-nature, how can it be said to arise from a cause? In the true sense, imputed dharmas do not arise from seeds. Therefore, in the treatise "Establishment of Consciousness Only," imputed dharmas are like non-existence, because they are not causes and conditions. The meaning of imputed dharmas not being causes and conditions is that imputed dharmas are not to be produced either. However, examination is said to be the seed imputed after the truly existent. Because it arises from causes and conditions, in the treatise "Establishment of Consciousness Only," it is said that there are three types of habits: name, reason, and discrimination. The habit of self-grasping produces the hundredfold differences in the bodies of self and others. The habit of the limb of existence produces the karma of the hundred dharmas of good and bad destinies. The previously mentioned unconditioned and imputed dharmas should be understood as before. Among them, the differentiation of producing results starting from the eleven types of consciousness is as stated in the "Great Vehicle Scripture": Among them, the consciousness of the body, sentient beings, and the eater, the consciousness that is used by them, the consciousness that is used for them, the consciousness of time, the consciousness of number, the consciousness of place, and the consciousness of designation—all these arise from the seed of the habit of expression. The difference between the consciousness of self and others arises from the seed of the habit of self-grasping. The consciousness of good and bad destinies, death, and birth arises from the seed of the habit of the limb of existence.
Tibetan
་རོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་དེ་ཉིད་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་རྐྱེན་བཞིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡང་དག་པ་ཡིན་ལ་བག་ཆགས་གཞན་གཉིས་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས། མངོན་པར་བརྗོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་རྒྱུ་རྐྱེན་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་ནི་འབྲས་བུ་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་བདག་པོའི་རྐྱེན་བྱེད་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་བསྟན་བཅོས་བམ་པོ་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་བསྟན་པ་ བཞིན་ནོ། །ས་བོན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་བརྩམས་ནས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་དང༌། དེར་ཞེས་བྱ་བ་མན་ཆད་ཀྱིས་ས་བོན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་བརྩམས་ནས་སྐྱེ་བ་ལན་པའི་བྱེ་བྲག་རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། །འདི་ནི་དང་པོ་སྟེ། དེ་ལ་འགྲོ་བ་དྲུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང༌། དུད་འགྲོ་དང༌། ཡི་དགས་དང༌། ལྷ་དང༌། ལྷ་མ་ཡིན་དང༌། མི་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འགྲོ་བ་དྲུག་པོ་འདི་ཡང་སོ་སོའི་གཞུང་གིས་བཤད་པ་མི་མཐུན་པས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི་འགྲོ་བ་ལྔ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས། མདོ་སྡེ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང༌། དུད་འགྲོ་དང༌། ཡི་དགས་དང༌། ལྷ་དང་མིའོ་ཞེས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་སྡེ་པ་གཞན་ཁ་ཅིག་ལྷ་མ་ཡིན་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། དེ་དག་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། མདོ་སྡེ་ལས་ནི་འགྲོ་བ་ནི་ལྔ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་དེ་ཉིད་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ལྷ་མ་ཡིན་འགྲོ་བ་གང་གིས་བསྡུས་ཤེ་ན་སྨྲས་པ། བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། ཁ་ཅིག་ནི་ལྷའི་འགྲོ་བས་བསྡུས་སོ་ཞེས་བཤད་དེ། དཔྱད་པ་དག་གི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལས་ནི་ཡི་དགས་ཀྱི་འགྲོ་བས་
Chinese
说“如是”。如广说，正如彼中所说。其中以四种缘进行区分，即名言的习气是正确的因缘，而另外两种习气是增上缘。因此，无论是唯识论，还是仅在时间上成立的识，都是由两种名言完全熏染而成的种子，它是作为有为法各自的因缘而存在的。此外，在同一论典中还说：‘应知执着和有支的习气，对于不同的果报来说，是增上缘。’如广说，详细的解释在《唯识论》第八卷的注释中有所说明。 为了阐述种子识，可以分为两种方式：首先，从有情的身蕴开始，阐述身体各部分的产生；其次，从“在那里”开始，广泛地解释从种子识开始的多次转生的差别。这是第一种方式。其中，所谓的六道，正如经部以下所说：‘有情地狱、畜生、饿鬼、天、非天、人’等等。这六道也因各自的论述不同而有所差异，因此一切有部认为只有五道。因此，在《大毗婆沙论》中说：‘经部中所说的五道是这样的：有情地狱、畜生、饿鬼、天和人。’此外，在同一论典中，其他一些部派认为非天是第六道。不应如此说，因为经部中说只有五道。如广说，正如彼中所说。如果那样，非天属于哪一道呢？回答说：在《大毗婆沙论》中有两种说法：有些人说属于天道，但从论证的正确意义上来说，属于饿鬼道。
English
It is said, "Thus." As extensively explained, just as stated therein. Among these, distinctions are made through four conditions: the habit of expression is the correct causal condition, while the other two habits are the dominant condition. Therefore, whether it is the Treatise on Consciousness-only or the consciousness that is established only in time, the seed that is formed from being completely imbued by the two expressions is what acts as the individual causal condition for conditioned phenomena. Furthermore, in the same text, it is said, "It should be known that the habits of clinging to self and the limb of existence act as the dominant condition for the various distinct fruits." As extensively explained, the detailed explanation is found in the commentary on the eighth fascicle of the Treatise on Consciousness-only. To explain the seed consciousness itself, it can be divided into two ways: first, starting from the aggregates of sentient beings, explaining the arising of the limbs of the body; and second, starting from "there," extensively explaining the distinctions of repeated births from the seed consciousness. This is the first way. Among these, the so-called six realms are as stated in the sutra below: "Sentient beings in hell, animals, hungry ghosts, gods, demigods, and humans." These six realms also differ according to their respective treatises, so the Sarvastivadins assert that there are only five realms. Therefore, in the Great Commentary on the Distinctions, it is said, "As stated in the sutra, the five realms are as follows: sentient beings in hell, animals, hungry ghosts, gods, and humans." Furthermore, in the same text, some other schools assert that demigods are the sixth realm. It should not be said in that way, because the sutra states that there are only five realms. As extensively explained, just as stated therein. If that is the case, which realm do the demigods belong to? It is said that there are two opinions in the Great Commentary on the Distinctions: some say that they are included in the realm of gods, but according to the correct meaning of the arguments, they belong to the realm of hungry ghosts.
Tibetan
བསྡུས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་དང་མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས་བསྟན་པ་དང་མཐུན་པར་འབྱུང་ངོ༌། །མདོ་སྡེ་པ་དག་ཀྱང་འགྲོ་བ་ལྔ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་ལས་ལས་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་གོ་འདི་ལྟ་སྟེ། འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་དག་གི་ལས་དང་མ་ངེས་བའི་ལས་སོ་ཞེས་འབྱུང་ པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་དང་སྦྱར་ན། ལ་ལར་ནི་ལྔ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་མདོ་དང་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ལྷ་མ་ཡིན་འགྲོ་བ་གང་གིས་བསྡུས་ཤེ་ན་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་འགྲེལ་པ་ལས་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱི་རིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ངེས་པ་མེད་དེ། རེས་འགའ་ནི་ལྷ་དང༌། རེས་འགའ་ནི་ཡི་དགས་དང༌། རེས་འགའ་ནི་དུད་འགྲོའི་འགྲོ་བས་བསྡུས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ངེས་པར་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ལ་ལར་ནི་དྲུག་གོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལས། ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང་སྦྱར་ན་སྔར་གཞག་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱང་ལྷའི་འགྲོ་བས་བསྡུས་པ་ཁོ་ནར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་ནི་སྒྱུ་ཅན་འདྲིད་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་སྒྱུ་གཡོའི་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་བཞིན་དུ་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཆེད་འགའ་མདོ་གཞན་དག་ལས་འགྲོ་བ་ཐ་དད་པའི་བསྟན་པས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཡང་དག་པར་ན་ལྷའི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གནས་པ་ཆགས་ན། འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་དང༌། དུད་འགྲོ་རྣམས་དང༌། ཡི་དགས་རྣམས་དང༌། ལྷ་རྣམས་དང༌། མི་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་དང་སྦྱར་ན་ནི་དྲུག་ཏུ་གཞག་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དམ་པའི་ཆོས་པུཎྜ་རཱི་ཀ་ལས་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ཡོད་པར་གསུངས་པས་དོན་གྱིས་དགོངས་པ་རྣམས་བརྟགས་ན་འགྲོ་བ་དྲུག་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་ཀྱང་འགྲོ་བ་དྲུག་ཡོད་དེ། དགེ་བ་ལ་ཡང་
Chinese
说已归纳。经部《正理》和《俱舍论》中，也大多与《分别说大论》所说相符。经部师们也说只有五道。因此，从该论本身成立来说，业有六种，即五道之业和不定之业。这里如果与大乘教法结合起来，有的说是只有五道，如《圣佛地经》和《无垢称经》等所说。如果那样，阿修罗属于哪一道呢？回答说：《圣佛地经释》中说，阿修罗的种类不定，有时属于天，有时属于饿鬼，有时属于畜生道。因此，这里没有明确说明。有的说是六道，如本经和《华严经》等所说。如果与《瑜伽师地论》结合起来，那么之前的说法是正确的，因此，从中也应认为阿修罗仅仅属于天道。然而，他们具有欺骗性的迷惑心，狡猾成分居多。因此，不像天人那样成为白色善法的容器。因此，有时其他经典中以不同的道来宣说，但实际上是天道。此外，该论中还说，如此世界安住形成时，五道众生，即地狱众生、畜生、饿鬼、天人和人类将会出现。如果与《圣般若波罗蜜多释》结合起来，那么安立六道是正确的。因此，该论中说，大乘经部《妙法莲华经》中说有六道众生，如果考察其意义，则有六道。此外，通过区分善与非善，也有六道，因为善
English
It is said to be summarized. In the Sutra of Correct Reasoning and the Treatise of the Treasury, most of them also appear in accordance with what is taught in the Great Treatise on Distinctions. The Sutra masters also say that there are only five realms. Therefore, from the establishment of that treatise itself, there are six types of karma, namely the karma of the five realms and the uncertain karma. Here, if combined with the teachings of the Mahayana, some say that there are only five realms, as taught in the Sutra of the Holy Buddha Land and the Sutra Taught by the Renowned Vimalakirti, etc. If that is the case, which realm do the Asuras belong to? It is said in the commentary on the Sutra of the Holy Buddha Land that the types of Asuras are not definite, sometimes belonging to the gods, sometimes to the hungry ghosts, and sometimes to the animal realm. Therefore, it is not clearly stated here. Some say that there are six realms, as taught in this sutra itself and the Avatamsaka Sutra, etc. If combined with the Yogacarabhumi-sastra, then the previous statement is the correct meaning, therefore, from it, it should also be considered that the Asuras belong only to the realm of the gods. However, they have deceptive and deluding minds and are mostly cunning. Therefore, they are not like the gods, who are vessels of white Dharma. Therefore, sometimes other sutras teach different realms, but in reality, it is the realm of the gods. Furthermore, it is also said in that treatise that when the world is established in this way, the five realms of beings, namely hell beings, animals, hungry ghosts, gods, and humans, will appear. If combined with the commentary on the Holy Prajnaparamita, then establishing six realms is the correct meaning. Therefore, it is said in that treatise that the Mahayana sutra, the Lotus Sutra of the Good Law, says that there are six types of sentient beings, and if the meanings are examined, there are six realms. Furthermore, by distinguishing between good and non-good, there are also six realms, because good