Tibetan
ང༌། སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ངེས་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། ནམ་མཁའི་ཁམས་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་གཞན་དག་ལས་འབྱུང་བ་ནི་འདིར་བརྗོད་ཀྱིས་མི་རྫོགས་སོ། །འདིར་རེ་ཞིག་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་བརྩམས་ནས་རོ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དེ་མི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དེ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཡང་དག་པ་ཉིད་དེ། གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་པར་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །སྔར་གོང་དུ་ཡང་དག་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་པའོ་ཞེས་མ་བསྟན་ཏམ་ཞེ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་འདིར་དེ་བཞིན་ ཉིད་ཅེས་བརྗོད་ཅེ་ན། རྒོལ་བ་འདིའི་ལན་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་མིང་ཡིན་ཏེ། མེད་པར་འདོད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྱུ་མ་ཉིད་དུ་འཛིན་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་ཕྱིར་ནི་ཡང་དག་པ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དམ་པའོ། །དོན་ནི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པ་བདུན་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཡེ་ཤེས་དམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་དམིགས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དོན་དམ་པ་འདི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་གཞན་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་རྣམས་ནི་བ
Chinese
我，无垢性，法决定性，法安住性，真实边际，虚空界，不可思议界。如是，从其他教法中所出的，在此述说也不能穷尽。此处暂时从三种意义出发，宣说一味之体性，即所谓之如是性，在《唯识成立论》中如是说：所谓“如是”，即是真实性，显示不是不真实的。所谓“性”，即是常性，极显不是变异的。如此，即是真实性，在一切时处恒常如是之故，称之为如是性。此乃不变异的真实义，如是宣说。先前没有宣说胜义谛是离言的吗？为何在此说如是性呢？对于此诘难的回答，在《唯识成立论》中如是说：如是性也只是假立之名，为了遮止认为没有，故说为有。为了遮止执着为实有，故说为空性。为了不执着非真实为幻相，故显示为真实。为了意义不颠倒，故称为如是性，如是显示。其中，所谓胜义，胜是说殊胜的智慧。义是境之义。如此，此如是性，成为二种殊胜智慧所缘之境之义，故称为胜义。因此，在论典的解释中说：胜义谛应知是圆成实性。为何七种如是性称为胜义谛呢？答：因为是二种殊胜智慧所缘的缘故。即是说，有出世间智和后得的世间智。此胜义因为无戏论，所以不是其他智慧的对境。除此之外的其他义
English
I, the very absence of faults, the very certainty of Dharma, the very abiding of Dharma, the ultimate limit of reality, the realm of space, and the inconceivable sphere. Likewise, what arises from other teachings cannot be exhausted by speaking of it here. Here, for the time being, the nature of being of one taste is taught, starting from three aspects of meaning. That which is called "Thusness" (tathatā), as it is said in the treatise established as only consciousness: "That which is called 'Thus' is the very reality, showing that it is not unreal. That which is called 'ness' is the very permanence, showing very well that it is not change." Thus, it is the very reality, because it is always and in all circumstances just as it is, it is called Thusness. This is the unchanging true meaning, as it is said. Has it not been taught before that the ultimate truth of reality is beyond words? Why is it called Thusness here? The answer to this objection is as it is said in the treatise established as only consciousness: "Thusness is also just a name given by imputation. To refute the assumption that it does not exist, it is said to exist. To refute the assumption that it truly exists, it is said to be emptiness. Lest one assume that what is not real is an illusion, it is shown to be real. Because the meaning is not inverted, it is called Thusness," as it is shown. Among these, that which is called ultimate meaning (paramārtha), ultimate (parama) is like this: it is ultimate wisdom (jñāna). Meaning (artha) is the meaning of object (viṣaya). Thus, this Thusness, because it has become the meaning of the object to be cognized by two kinds of ultimate wisdom, it is called ultimate meaning. Therefore, in the explanation of the treatise, it is said: "The ultimate truth should be known as the very nature of the perfectly established." Why are the seven kinds of Thusness called ultimate truth? Answer: Because it is cognized by two kinds of ultimate wisdom. That is, there are transcendental wisdom and subsequent worldly wisdom. This ultimate meaning is not the object of other wisdom because it is without elaboration. Other meanings besides that are
Tibetan
དེན་པ་གཉིས་བསྟན་པ་དག་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། བསྟན་བཅོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། ཇི་སྐད་དུ་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལྟར་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ནི་མཚན་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ལ་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བསྟན་བཅོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་སྐད་དུ་སྟོན་ཏོ། །སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་བྱེ་ བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སོ་སོ་ནས་བཤད་པ་མི་མཐུན་ཏེ། མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང་སྦྱར་ན། བཤད་པ་མི་མཐུན་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས་བདག་གིར་ལྟ་བ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པའོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ནད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པའོ། །རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པའོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འདི་ལ་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་བའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པའོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། བདག་གིར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་རྣམ་བསྒོམ་མོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་བཤད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་གཉིས་དང་མཐུན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་ལས། དབང་བྱེད་པའི་བདག་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པའོ། །བདག་གི་མཚན་ཉིད་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པའོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་བདག་གིར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་མོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་རྫས་སུ་མི་མཐོང་བ་ནི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་མི་མཐོང་བ་ནི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ལ་གང་མེད་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པ་རྗེས་སུ་མཐོང་བ་སྟེ། འདི་ལ་ལྷག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡོད་པའོ་ཞེས་རིགས་པ་ངེས་ཡང་
Chinese
如同从两种教义中产生一样。其中，所谓的“法无我”是，在论著《阿毗达磨集论》中说：“什么是无我的相？即如同那些说有我者所计度的我的相一样，蕴、界、处不是那个相，因此，蕴、界、处没有我的相，所以称为无我的相。”论著《阿毗达磨杂集论》中也同样宣说。空性和无我有什么区别呢？回答说：在各种教义中有不同的解释。如果与《俱舍论》结合，有四种不同的解释。因此，在《俱舍论》中说：“因为与我执相违，所以是空性。因为与我执相违，所以不是我。”另外，在《俱舍论》中说：“因为远离疾病的生者，所以是空性。因为没有自主，所以不是我。”另外，在《俱舍论》中说：“因为此处无我，所以是空性。因为自性不是我，所以不是我。”另外，在《俱舍论》中说：“因为是对治我执的，所以修空性的行相。因为是对治我执的，所以修无我的行相。”在论著《大毗婆沙论》中也有两种解释，与《俱舍论》中出现的两种事物相符。在论著《正理经》中说：“因为没有能作主宰的我，所以是空性。因为与我的自性不符，所以不是我。”另外，在《正理经》中说：“因为是对治我执的，所以修空性的行相。因为是对治我执的，所以修无我的行相。”在《圣般若波罗蜜多释》中说：“不见实体称为空性。不见我称为无我。”在论著《阿毗达磨集论》中说：“什么是空性的相？即，在何处没有何物，则以该理智如实见为空性，此处剩余的是什么，则在此处存在。”理智确定又
English
It is as it arises from the two teachings. Among these, what is called "the selflessness of phenomena" is, as it says in the treatise *Abhidharmasamuccaya*: "What is the characteristic of selflessness? It is like this: Just as those who speak of self conceive of the characteristic of self, the aggregates, elements, and sense bases are not that characteristic. Therefore, because the aggregates, elements, and sense bases do not have the characteristic of self, it is called the characteristic of selflessness." The treatise *Abhidharmasamuccayavyākhyā* also teaches the same. What is the difference between emptiness and selflessness? It is said that there are different explanations in the various teachings. If combined with the treatise *Abhidharmakośa*, there are four different explanations. Therefore, it says in that very text: "Because it is contrary to the view of self, it is emptiness. Because it is contrary to the view of self, it is not self." Furthermore, it says in that very text: "Because it is separated from the diseased person, it is emptiness. Because it has no independence, it is not self." Furthermore, it says in that very text: "Because there is no self here, it is emptiness. Because its own nature is not self, it is not self." Furthermore, it says in that very text: "Because it is the antidote to the view of self, one meditates on the aspect of emptiness. Because it is the antidote to the view of self, one meditates on the aspect of selflessness." In the treatise *Mahāvibhāṣā*, there are also two explanations, which are in accordance with the two entities that appear in the *Abhidharmakośa*. In the treatise *Tarkajvālā*, it says: "Because there is no self that can control, it is emptiness. Because it does not accord with the characteristic of self, it is not self." Furthermore, it says in that very text: "Because it is the antidote to the view of self, one meditates on the aspect of emptiness. Because it is the antidote to the view of self, one meditates on the aspect of selflessness." In the commentary on the *Ārya Prajñāpāramitā*, it says: "Not seeing substance is called emptiness. Not seeing self is called selflessness." In the treatise *Abhidharmasamuccaya*, it says: "What is the characteristic of emptiness? It is like this: Where something is absent, it is truly seen as empty by that reasoning. Whatever is left here exists here." Reasoning is certain and