Tibetan
ན་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པའི་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་བསྒོམ་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། འཐོབ་པའི་བསྒོམ་པ་དང༌། བསྟན་པའི་བསྒོམ་པ་དང༌། གཉེན་པོའི་བསྒོམ་པ་དང༌། ཐག་བསྲིང་བའི་བསྒོམ་པའོ་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས། རྙེད་དང་བསྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་གཉིས་དག་ནི། །དགེ་བ་འདུས་བྱས་ཆོས་རྟེན་རྣམ་པར་གཞག །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། གཉེན་པོ་ཐག་བསྲིང་བསྒོམ་པ་གཞག་པ་ཡིན་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས། ཐོབ་པ་དང་བསྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་གཉིས་ནི་དགེ་བ་འདུས་བྱས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་འོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ཁོ་ནའོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཉི་གའོ། །གཉེན་པོ་དང་ཐག་བསྲིང་བའི་བསྒོམ་པ་གཉིས་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ཟག་པ་དང་དགེ་བ་ནི་དགེ་བ་བཞི་ཆར་དང་ལྡན་ནོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་འདུས་བྱས་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་གཞན་དག་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སོ་སོ་ནས་སྔ་མ་དང༌། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་དག་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་དག་དང་སྦྱར་ནས་ སོ་སོ་ནས་མི་མཐུན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང༌། ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་བཞི་ལས་བརྩམས་ནས་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེ་ཉིད་ལས་ཡང་ལམ་བསྒོམ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་བཞིའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། འཐོབ་པའི་བསྒོམ་པ་དང༌། བསྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་དང༌། གསལ་བའི་བསྒོམ་པ་དང༌། གཉེན་པོའི་བསྒོམ་པའོ། །འཐོབ་པའི་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའོ། །བསྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་པ་དང༌། མི་ཉམས་པ་དང༌། ཕྱིར་འབྱུང་བ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་བསྒོམ་པའོ། །གསལ་བའི་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་བ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་གང་བསྒོམ་པའོ། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡིག
Chinese
那便是名为获得之禅。因此，在《俱舍论》的论著中，禅定有四种：获得之禅、依止之禅、对治之禅和持续之禅。那么，这四种禅定又是依赖于何种法而安立的呢？在偈颂中说：获得与依止之二禅，是依善有为法而安立。依赖于有漏法，则安立对治与持续之禅。这在论著的解释中说：获得和依止之禅，是依赖于善有为法，未来的众生唯有获得，现在产生的众生则二者都有。对治和持续之禅，是因为依赖于有漏法。有漏与善，是与四种善都相应。无漏有为法，以及其他的有漏法，则是按照顺序，各自与前后的两种禅定相应。广泛地分别解释，就像《正理经》、《随顺经》和《大毗婆沙论》中所说的那样。这里结合大乘教义，各自并不相同。在《阿毗达磨集论》和《杂阿毗达磨集论》中，依赖于四种禅定，而宣说修习念住等。又从四正断开始，宣说四种禅定。因此，在那部论著中又说，总而言之，修习道之差别有四种，即获得之禅、依止之禅、明晰之禅和对治之禅。获得之禅是，为了生起尚未生起的善法而修习。依止之禅是，为了使已生起的善法得以安住、不退失、增长、增广和舍弃而修习。明晰之禅是，为了舍弃已生起的罪恶不善法而修习。对治之禅是，罪
English
That is called the meditation of attainment. Therefore, in the treatise of the Treasury of Knowledge, there are four types of meditation: the meditation of attainment, the meditation of reliance, the meditation of antidote, and the meditation of prolongation. So, upon which dharma are these four meditations established? In the verses, it says: The two meditations of attainment and reliance are established upon the dharma of virtuous conditioned phenomena. Relying on the dharma with outflows, the meditations of antidote and prolongation are established. This is explained in the commentary: The two meditations of attainment and reliance rely on virtuous conditioned phenomena; future beings only have attainment, while present beings have both. The two meditations of antidote and prolongation rely on the dharma with outflows. Outflows and virtue are associated with all four virtues. Unconditioned phenomena without outflows, and other dharmas with outflows, are respectively associated with the former and latter two meditations in order. Extensive explanations are as taught in the Authentic Reasoning Scripture, the Conforming Scripture, and the Great Vibhasha. Here, when combined with the teachings of the Great Vehicle, they differ individually. In the Compendium of Abhidharma and the Compendium of Various Abhidharmas, it is taught that mindfulness and so forth are cultivated based on the four types of meditation. Furthermore, starting from the four right abandonments, four types of meditation are taught. Therefore, in that very treatise, it is also said that, in short, the distinctions of the meditations on the path are fourfold: the meditation of attainment, the meditation of reliance, the meditation of clarity, and the meditation of antidote. The meditation of attainment is to cultivate in order to generate virtuous dharmas that have not yet arisen. The meditation of reliance is to cultivate in order to maintain, not lose, bring forth, increase, expand, and abandon virtuous dharmas that have already arisen. The meditation of clarity is to cultivate in order to abandon sinful, non-virtuous dharmas that have arisen. The meditation of antidote is to
Tibetan
་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གང་བསྒོམ་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་ཅི་རིགས་པར་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་པོ་དག་དང་སྦྱར་ཞིང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ཀྱང་འདི་དང་མཐུན་པར་སྟོན་ཏོ། །མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་དང་སྦྱར་ན་ནི་དང་པོའི་བསྒོམ་པ་གཉིས་འབའ་ཞིག་དྲན་པ་གཞག་པ་བསྒོམ་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་སྒོ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་གཉིས་མདོར་བསྟན་པའོ། །མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པའི་བསྒོམ་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པའོ། །སྐྱེས་པ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྟན་པའི་བསྒོམ་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་མ་བསྟན་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། འདིར་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པ་ཁོ་ནར་སྟོན་པར་མཛད་ཀྱི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་གསལ་བར་མི་ སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་བཞི་ཆང་དང་ཡང་ལྡན་ཏེ། སྔར་གཉེན་པོ་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་བསྒོམ་པ་གཉིས་ཀྱང་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་དང་སྦྱར་ན། དེ་ལས་དགེ་བའི་ཆོས་མ་བསྐྱེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ད་དུང་མ་ཐོབ་པའོ། །དགེ་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང༌། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དག་སྐྱོན་མེད་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་དགེ་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་དག་ཐོབ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྐྱེས་པ་གནས་པ་དང༌། མི་བསྐྱུད་པ་དང༌། སླར་ཞིང་འབྱུང་བ་དང༌། འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་ཐོབ་པའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་སྟོན་ཏེ། འདི་ཡང་བསྟན་པ་རྣམས་ལས་སོ་སོ་ནས་བཤད་པ་མི་མཐུན་པས་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ནི་རྣམ་པ་བདུན་དུ་བསྟན་ཏེ། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་དང༌། གནས་པ་དང༌། མི་བརྗེད་པ་དང༌། བསྒོམ་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བ་དང༌། འཕེལ་བ་དང་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་དོ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ། །མི་བརྗེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བསམས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི
Chinese
说的是为了不生起未生起的不善法而修习什么。如此这般，这四种差别，应当各自与四种正断结合起来解说。论典《瑜伽师地论》中也与此相符地阐述。若与此经结合，则仅仅最初的两种修习显示为安住于念的修习。其中，所谓的获得安住于念的门，是两种修习的概括性阐述。所谓的未生起而生起，是对所获得的修习进行分别阐述。所谓的生起而安住等等，是对所阐述的修习进行分别阐述。为何不阐述后面的两种修习呢？答：因为此处仅仅着重于阐述修习善法，而不明显地阐述罪恶不善之法。或者也与四种相符，因为之前在阐述对治时，也包括了两种修习。所谓的安住于念，未生起而生起获得，若与论典《分别解说》结合，其中“为了生起未生起的善法”，是指尚未获得。所谓的善法，是指听闻、思惟、修习所生的三种智慧，为了无过失之义，故称为善。所谓的为了生起，是指为了获得它们。所谓的安住于念，生起而安住，不舍弃，再次生起，增长广大，为了获得，这显示的是依止的修习。对此，由于各教典的解说不一致，因此在论典《分别解说》中阐述为七种，即为了使善法生起、安住、不忘失、修习、圆满、再次生起、增长和广大而修习。因此，该论典中所谓的生起，是指已经获得。所谓的安住，是指以所获得的智慧。所谓的不忘失，是指以思惟的智慧。
English
It says that what is cultivated in order not to arise the unwholesome dharmas that have not arisen. In this way, these four kinds of distinctions should be explained by combining them with the four correct abandonments as appropriate. The treatise "Yogacarabhumi-sastra" also shows it in accordance with this. If combined with this sutra itself, then only the first two cultivations are shown as the cultivation of mindfulness. Among them, the so-called attainment of the door of mindfulness is a summary explanation of the two cultivations. The so-called unborn arising is the separate explanation of the attained cultivation. The so-called born abiding, etc., is the separate explanation of the explained cultivation. Why are the latter two cultivations not explained? Answer: Because here it is only emphasized to explain the cultivation of virtuous dharmas, and does not clearly explain sinful unwholesome dharmas. Or it is also in accordance with the four, because the two cultivations are also included in the previous explanation of the antidote. The so-called mindfulness, unborn arising attainment, if combined with the treatise "Vibhajyavyakhyana", among them, "in order to generate the ungenerated virtuous dharmas" means that it has not yet been attained. The so-called virtuous dharmas refers to the three kinds of wisdom arising from hearing, thinking, and cultivating, which are called virtuous for the sake of faultless meaning. The so-called in order to generate means in order to attain them. The so-called mindfulness, born abiding, not abandoning, arising again, increasing and expanding, in order to attain, this shows the cultivation of reliance. Regarding this, since the explanations of each teaching are inconsistent, therefore in the treatise "Vibhajyavyakhyana" it is explained as seven kinds, that is, in order to make the virtuous dharmas arise, abide, not forget, cultivate, perfect, arise again, increase and expand. Therefore, in that treatise itself, the so-called arising means that it has already been attained. The so-called abiding means with the wisdom that has been attained. The so-called not forgetting means with the wisdom of thinking.