Tibetan
གེ་སློང་གི་སྤྱོད་ལམ་མེད་ལ་དགེ་སློང་གི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་ལྡན་པ་དང༌། དགེ་སློང་གི་སྤྱོད་ལམ་དང་ཡང་ལྡན་ལ་དགེ་སློང་གི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་ལྡན་པ་དང༌། དགེ་སློང་གི་སྤྱོད་ལམ་ཡང་མེད་ལ་དགེ་སློང་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་མེད་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དཔེ་འདི་གསུངས་པའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། མོས་པའི་ཤེས་པ་གསུམ་གྱིས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་རགས་པའི་རོ་ཁོ་ན་ཐོབ་པར་ཟད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་དབང་གསུམ་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ནང་གི་སོ་སོར་རིག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རོ་གྱ་ནོམ་པ་ནི་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་ཡང་དག་བདེན་པ་ཡང་འདི་དང་དོན་མཐུན་པར་བཤད་དོ། །ཡུན་རིང་པོ་ནས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་མོས་པ་དང༌། འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་མེ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བས་ནི་ནང་གི་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང་དྲི་དང༌། རོ་དང་རེག་བྱའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་བརྟག་པ་འམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འམ། མོས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་དཔེ་བསྟན་པའོ། །འདི་ནི་བདེ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས། འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། དབེན་ པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བཤད་དོ། །དང་པོ་དང་ཐ་མ་ལས་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ལ། བར་མ་གསུམ་མདོར་བསྡུས་བ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚིག་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པས་སོ། །ཡང་ན་མདོར་བསྡུས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་གཞན་གཉིས་ལས་ཚངས་པ་སྨོས་པ་ནི་ལོ་ཙཱ་བ་དག་གི་བསམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་རྒྱ་གར་གྱི་དཔེ་ཉིད་ལས་མི་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འཁོར་བར་ཡུན་རིང་པོར་གྱུར་པའོ། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་ལ་མོས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །མོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལས་མོས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །འདིར་འདོད་པ་སྨོས་པ་ནི་དོན་གྱིས་མོས་པ་གཟུང་ངོ༌། །འདོད་པའི་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཤད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདོད་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔ་པོ་རྣམས་སོ། །ཡུལ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་འདོད་པ་རྣམས་ཞེས་བཤད་དོ། །ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་མི་ནི་ཡུལ་ལྔ་པོ་དག་ལ་ཡོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཉིད་དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་མེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། གང་ལ་ལ་ཞིག་ཡུལ་ལྔ་པོ་དག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པར་གྱུར་ན་ཀུན་དུ་སྦྱོར་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་མེས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གདུང་ཞིང་ལུས་ལ་གནོད་པ་དང་སྲེག་པར་བྱེད་པས་ཇི་ལྟར་མེས་ལུས་སྲེག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཉ་པ་ཏུ་པ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བས་བསམ་པ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པས་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་ཅིང་ཡིད་ལ་གཅགས་པར་གྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེའི་གདུང་བས་རང་ཉིད་བསྲེགས་ནས་འཆི་བའི་དུས་བྱས་སོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་དེ་ཉིད་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །བཤད་པ་འདི་དང་སྦྱར་ན་འདོད་པ་རྣམས་ནི་མེའི་གདུང་བ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་མེའི་གདུང་བ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་བདག་པོའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདོད་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ལྔ་པོ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་པ་ཡིན་པས། །འདོད་ཆགས་ལྔ་པོ་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་གདུང་བའི་མེ་ཞེས་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས། འདོད་པ་ལྔ་པོ་དག་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་རླུང་ཁར་རྩྭའི་སྒྲོན་མ་ཐོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ལས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །ནང་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ནི་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་གཡེང་བ་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ནང་ཞེས་བྱའོ། །ནང་གི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན། པའི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་བསྟན་ཏེ། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཡུལ་ལྔ་པོ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤོངས་པས་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་ཀུན་དུ་བདེ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་དབེན་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་ལྔ་པོ་དག་ཚང་བར་སྤངས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། འདོད་པའི་སྒྲིབ་པ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་སྨོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་མ་ཡང་བསྟན་པར་འགྱུར་བས་
Chinese
没有比丘的行仪，却具有比丘的功德；具有比丘的行仪，也具有比丘的功德；没有比丘的行仪，也没有比丘的功德，这样说。说这个例子的意义是，像这样，世间人的领会，以及随后的推测，以及信解的知识这三者，只能获得有漏的粗糙的行境之味，而不能获得超越世间的无漏的三种自在的自性，以及内在的各自证知，如实性的丰饶之味，这样显示。论师正真谛也说了与此意义相符的话。长久以来耽著于欲望的贪著，以及被欲望所完全烧灼的火焰所完全烧灼，就不能思择、推测或信解脱离了内在的色、声、香、味、触的自性，极其寂静的安乐，这被称为是第二个舍弃了五种欲望功德的安乐的例子。这是四种安乐中极其寂静的安乐，因此在《瑜伽师地论》中说：从诸欲中寂静，从罪恶不善法中寂静，完成了初禅，从寂静中产生的喜和乐，被称为极其寂静的安乐。第一个和最后一个说了“譬如”这个词，中间三个简略地说是如来善巧言辞的缘故。或者为了安立简略的缘故。其他两个例子中提到梵天，是译师们的想法不同的缘故。或者是因为印度的例子本身就有不同的缘故。其中，所谓“长久以来”，是指在轮回中长久以来。所谓“欲望的贪著”，是指对欲望的信解的自性。所谓“信解”，是指从五种各自决定的信解的自性。这里说到欲望，实际上是取信解。所谓“被欲望所完全烧灼的火焰所完全烧灼”，有两种解释，有些人说，所谓“欲望”，是指色等境。
English
Without the conduct of a bhikṣu, yet possessing the qualities of a bhikṣu; possessing the conduct of a bhikṣu, and also possessing the qualities of a bhikṣu; without the conduct of a bhikṣu, and also without the qualities of a bhikṣu, it is said. The meaning of this example is that, in this way, the understanding of worldly people, as well as subsequent inference, and the knowledge of faith, these three can only obtain the taste of coarse objects of experience with outflows, but cannot obtain the nature of the three freedoms that are beyond the world and without outflows, as well as the rich taste of suchness, which is the inner self-awareness. The teacher Paramārtha also explained that this is consistent with the meaning. For a long time, being devoted to the attachment of desire, and being completely burned by the fires that completely burn with desires, one cannot contemplate, infer, or have faith in the bliss of extreme solitude, which is free from the nature of inner form, sound, smell, taste, and touch, this is said to be the second example of abandoning the bliss of the five qualities of desire. This is the bliss of extreme solitude among the four kinds of bliss, therefore, in the *Yogācārabhūmi*, it is said: "Being solitary from desires, being solitary from sinful and unwholesome dharmas, having completed the first dhyāna, the joy and bliss arising from solitude is called the bliss of extreme solitude." In the first and last, the word "for example" is mentioned, while the middle three are briefly stated because of the Tathāgata's skillful words. Or it is for the sake of establishing brevity. The mention of Brahmā in the other two examples is because of the different thoughts of the translators. Or it is because there are differences in the Indian examples themselves. Among them, the so-called "for a long time" means for a long time in saṃsāra. The so-called "attachment to desire" is the nature of faith in desire. The so-called "faith" is the nature of faith from the five individually determined ones. Here, when desire is mentioned, it actually takes faith. Regarding "being completely burned by the fires that completely burn with desires," there are two explanations, some say that the so-called "desires" refers to objects such as form.
Chinese
前者们。那五个境并非仅仅是一个，为了生起欲的贪著，所以称那五个境为诸欲。彻底燃烧的人，是指对于那五个境所具有的贪著，因为损害了出家，所以称为彻底燃烧的火。因此，在《般若波罗蜜多释》中说：如果有人对那五个境生起强烈的贪著，那么就会被普遍结合的烦恼之火彻底燃烧，损害和焚烧身体，就像火焚烧身体一样。此外，在那部经中还说，有一个名叫尼亚巴图巴卡的人，因为到处寻求欲望而未能如愿，所以非常悲伤，内心受到折磨，被贪欲之火燃烧，最终自焚而死。正如那部经中广泛叙述的那样。如果将这个解释与前面的内容结合起来，那么诸欲就是火的燃烧。 因此，被称为欲之火的燃烧。这是一种以所有者的角度来解释的方式。有些人说，所谓的诸欲，就是对五个境的贪著。因此，称这五个贪著本身为彻底燃烧的火。因此，在《瑜伽师地论》中说：焚烧这五个欲望，就像拿着风中的草灯一样。这是从六识的角度来解释的。所谓内在的色等，这是指内在的禅定。为了与外在的散乱相区别，所以称为内在。所谓与内在的色、声、香、味、触的自性相分离，极其寂静的安乐，这表明与初禅的禅定相应，具有安乐的感受。因为完全舍弃了对欲界五个境的贪著，身体普遍充满安乐，所以称为极其寂静的安乐。从真实的意义上说，虽然初禅的禅定完全舍弃了五盖，但欲盖是第一位的。因为首先提到它，也就暗示了后面的内容。
English
The former ones. Those five objects are not just one; because they generate desire and attachment, those five objects are called "desires." A person who is completely burned refers to the attachment to those five objects, and because it harms renunciation, it is called a completely burning fire. Therefore, in the commentary on the Prajnaparamita, it says: "If someone develops a strong attachment to those five objects, then they will be completely burned by the fire of afflictions that bind them together, harming and burning the body, just as fire burns the body." Furthermore, in that same text, it says that a person named Nyapatupaka, because he sought desires everywhere but could not achieve them as he wished, became very sad and tormented in his heart, and was burned by the fire of desire, eventually committing suicide by burning himself to death. This is as extensively described in that text. If we combine this explanation with the previous content, then desires are the burning of fire. Therefore, it is called the burning of the fire of desire. This is an explanation from the perspective of the owner. Some say that the so-called desires are the attachment to the five objects. Therefore, these five attachments themselves are called the completely burning fire. Therefore, in the Yogacarabhumi-sastra, it says: "Burning these five desires is like holding a grass lamp in the wind." This is an explanation from the perspective of the six consciousnesses. The so-called inner form, etc., refers to inner samadhi. It is called "inner" in order to distinguish it from external distractions. The so-called separation from the nature of inner form, sound, smell, taste, and touch, and the bliss of extreme solitude, indicates that it corresponds to the samadhi of the first dhyana and possesses the feeling of bliss. Because the attachment to the five objects of the desire realm is completely abandoned, and the body is universally filled with bliss, it is called the bliss of extreme solitude. In the true sense, although the samadhi of the first dhyana completely abandons the five obscurations, the obscuration of desire is the first. Because it is mentioned first, it also implies the subsequent content.