English
Thus it is explained. Some say that the absence of characteristics is the Nirvana of Suchness, and this is the practice of the Samadhi without characteristics. In the Treatise on the Treasury and the Commentary on the Buddha-bhumi Sutra, it is also said that it is called 'without characteristics' because there are no ten characteristics, namely, the absence of the five objects, male, female, and birth, old age, and impermanence. If combined with this explanation, the absence of characteristics is the practice of wisdom, therefore it is called the realm of practice without characteristics, which is explained from the perspective of complete grasping among the six explanations. Some say that the Dharma-nature of Suchness of Equality is called 'without characteristics' because it is free from characteristics. As it is said in the Meaning of Immeasurable Sutra, 'What is called the meaning of immeasurable is that one Dharma arises from one Dharma, which is without characteristics. That which is without characteristics is without characteristics because of the absence of characteristics. What is the absence of characteristics of the absence of characteristics? It is the nature of Suchness.' Whatever is said to be the absence of the nature of Suchness should also be explained in this way. Furthermore, in the Extensive Commentary on the Hundred Treatises, it is said that the meaning of emptiness of Suchness is called 'without characteristics' because it is free from the characteristics of all Dharmas such as existence and non-existence. Furthermore, in the Yogacarabhumi-sastra, it is said that if we observe how many of those five objects are the meaning of the object of grasping, the answer is that, in short, there are three types: the object of grasping that has expression and characteristics, the object of grasping that is inexpressible but has characteristics, and the object of grasping that is inexpressible and without characteristics. Among them, the first is the object of grasping that awakens following conventional terms, the second is the object of grasping that is latent in conventional terms, and the third is the object of grasping that is separated from the latency of conventional terms. Furthermore, the first two are grasping the conventional truth, and the last one is the ultimate truth. Furthermore, in the Extensive Commentary on the Hundred Treatises, it is said that the first one is combined with the awakening of conventional terms, and the middle one is the conventional terms of...
Tibetan
བག་ལ་ཉལ་དང་བཅས་ཤིང་སད་པ་མེད་པའོ། །ཐ་མ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་སད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏན་དུ་མེད་པའོ། །གཞན་ཡང་དང་པོ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལ་དམིགས་པའོ། །ཐ་མ་གཅིག་ནི་དོན་དམ་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་མ་ནི་ཐ་སྙད་དང་གཏན་དུ་བྲལ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བདེན་པ་གཉིས་སྤྱིར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེས་དོན་ཅི་ཞིག་སྟོན་ཅེ་ན། མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་རྣམས་ནི་སོ་སོ་ནས་བཤད་པ་མི་མཐུན་ཏེ། སློབ་དཔོན་བྷ་བྱའི་གཞུང་དང་སྦྱར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་སྐྱོང་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གིས་ནི་ཀུན་བརྟགས་པ་ཁོ་ན་སྤང་བའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །འོག་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་ལས་རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་འབྱེད་དོ། །རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་མཚན་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་འཕགས་རིགས་པ་ངེས་ན། དོན་དམ་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་མཇུག་བསྡུ་བ་སྟེ་བརྡ་ཕྲད་པར་ཟད་དོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་འཕགས་ངས་དོན་དམ་པ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་པར་བཤད་ལ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ནི་བརྗོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གསུམ་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ནི་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེ་ཡང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་རབ་དང་སྦྱར་ན། རྣམ་པ་མང་བས་དང་པོ་ནི་སྡེ་སྣོད་བཞི་པ་མ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བེའུའི་སྡེ་པ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམ་པ་ལྔ་ རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དུས་གསུམ་དང་འདུས་མ་བྱས་དང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་དང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དོ། །སྡེ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བ
Chinese
是具有随眠且没有醒觉的。最后是没有了名言的随眠醒觉，在一切处都是永久没有的。另外，最初的两个是缘于世俗谛的。最后一个是缘于胜义谛的。另外，后者是具有与名言永久分离，以及具有所缘的心的，是对二谛总的宣说，是这样说的。在《般若波罗蜜多经》等中，从蕴、界和处等直到无上菩提之间，所有的一切都是无所缘的，那是什么是无相呢？如果这样问，经部的观点各自的说法不一致。如果与导师བྷ་བྱའི་（梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）论典结合起来，就是以自性三种相总的方面而显示无所缘。导师法护等的论典则显示仅仅是遣除遍计所执。下面在宣说自性无有的章节中会广为辨别。对于以分别和观察的相为特征的行境而行叫做行，因为分别和观察是分别的自性，所以不能领会其无相的真如，这是总结语。因此，如果确定圣法的理，就应当了知胜义谛是完全超离分别和观察的行境的特征的，这第二个是结尾，仅仅是语助词而已。另外，圣法我说胜义谛是不可言说的，而分别和观察是在言说的行境上行，以这些等显示了第三个不可言说的特征，像这样，真如的胜义谛是为了完全舍弃有为和无为等。那个不可言说如果与圣者们的经典结合起来，因为有很多种，所以第一个不是第四个藏经，因此叫做不可言说，就像犊子部派安立五种法的藏一样，即三时和无为和不可言说，以及不可言说的法和不可言说的法的藏。叫做藏
English
It is with latent tendencies and without awakening. The last is the awakening of the latent tendencies of terminology, which is permanently absent in all places. Furthermore, the first two are focused on the conventional truth. The last one is focused on the ultimate truth. Moreover, the latter is with complete separation from terminology and with a mind that has an object of focus, which is a general explanation of the two truths, so it is said. In the Sutra of the Perfection of Wisdom and others, from the aggregates, elements, and sense bases, etc., up to unsurpassed enlightenment, whatever is without an object of focus, what is that which is without characteristics? If asked in this way, the views of the sutras are inconsistent in their respective explanations. If combined with the treatise of the teacher Bhava, it shows the absence of an object of focus by taking the three aspects of self-nature in general. The treatises of the teacher Dharmapala and others show that only the imputed is abandoned. The chapter on explaining the absence of self-nature will extensively differentiate below. To engage in the realm of experience characterized by conceptualization and analysis is called engagement, because conceptualization and analysis are the nature of conceptualization, so the suchness without its characteristics cannot be comprehended, this is the concluding remark. Therefore, if the reasoning of the noble Dharma is ascertained, it should be understood that the ultimate truth is truly beyond the characteristics of the realm of experience of conceptualization and analysis, this second is the conclusion, it is merely a particle. Furthermore, the noble Dharma, I say that the ultimate truth is inexpressible, and conceptualization and analysis engage in the realm of experience of expression, and so on, thus showing the third characteristic of inexpressibility, like this, the ultimate truth of suchness is for the sake of completely abandoning the conditioned and unconditioned, etc. That inexpressible, if combined with the scriptures of the noble ones, because there are many kinds, the first is not the fourth pitaka, therefore it is called inexpressible, just as the Vatsiputriya school establishes five kinds of Dharma pitakas, namely the three times and the unconditioned and the inexpressible, and the inexpressible Dharma and the pitaka of the inexpressible Dharma. It is called pitaka.
Tibetan
་ནི་ཡང་དག་པའི་བདག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་དུས་གསུམ་དང་འདུས་མ་བྱས་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དུ་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་གི་བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ལས་གལ་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །མེ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་ལྕེ་ཚིག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཟས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲངས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་དེ་ཉིད་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་དང་སྦྱར་ན། མདོར་བསྡུ་ན་དོན་རྣམ་པ་བཞིས་བསྟན་ཏོ། །དང་པོ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་མེ་ཞེས་བརྗོད་པས་ལྕེ་ཚིག་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དག་འདོད་པ་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རིགས་པའི་སྒོའི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་དམིགས་སུ་ཡོད་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་དམིགས་སུ་ཡོད་པས་བརྗོད་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། རིགས་པ་དེས་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་གི་ཚད་མ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་བསྡུས་པས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་རྣམས་ཞེས་གསུངས་པ་དེས་བརྗོད་པ་སྟོན་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བརྗོད་པ་དཔག་པ་ཡིན། སློབ་དཔོན་ཧྱན་ཙང་གིས་མཚན་ཉིད་སྤྱིར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ་ལས། སྡེ་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། ཆོས་རྣམས་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་ནི་ཡང་ཕལ་ཆེར་བརྗོད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་ཀྱང་རྗེས་ སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ཆོས་ཐ་དད་པའི་དཔེ་ཅན་དག་གིས་བརྗོད་པ་དགག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བར་ཟད་དོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཡང་དག་བའི་རིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཆོས་མཚུངས་པའི་དཔེ་ཅན་དག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་བྱས་པ་དེ་དག་ནི་མི་རྟག་པར་སྣང་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཆོས་ཐ་དད་པའི་དཔེ་ཅན་དག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ
Chinese
就像说“是真实的自我”一样，过去、现在、未来三时和非造作的事物是不可言说的，甚至说都不能说。第二，由于远离了增益和诽谤等，所以称为不可言说。例如，在说一切有部宗的论著《大毗婆沙论》中说，如果存在言说，那么说“火”时舌头会被烧伤，仅仅说“食物”就能起到饱腹的作用。广而言之，就像其中所说的那样。第三，如果与大乘的论典结合起来，简而言之，通过四种方式来阐述。第一，由于远离了增益和诽谤等，所以称为不可言说。例如，在《般若波罗蜜多经》的注释中说，说“火”会烧伤舌头，这也与一切有部的观点相符。第二，因为是现量所行境的缘故，所以称为不可言说。例如，在《理门论》中说，一切法都有两种自性：自相是现量所缘，所以是不可言说；共相是比量所缘，所以是可言说。因此，圣者的语言量是被比量所摄，所以诸法的自相是不可言说的。说了“诸法”难道是指言说吗？或者是指言说可以衡量？玄奘法师将自性概括起来进行了解释，所有部派都说“诸法”，这大多是指言说，但也只是说比量会驳斥以异法为例证的言说。大乘也是如此，因此在《正理入》中说，同法例是这样的：凡是所作的，都是无常的，例如瓶子等。异法例是这样的：凡是常有的，都不是所作的
English
Just as it is said, "It is the true self," the three times (past, present, and future) and the unconditioned are inexpressible, and even saying so is not permissible. Secondly, because it is free from superimposition and defamation, it is called inexpressible. For example, in the treatise of the Sarvastivada school, the Great Commentary on the Abhidharma, it is said that if there is expression, then saying "fire" will burn the tongue, and merely saying "food" will have the effect of satiation. In detail, it is as explained therein. Thirdly, if combined with the Mahayana scriptures, it is briefly explained in four ways. First, because it is free from superimposition and defamation, it is called inexpressible. For example, in the commentary on the Prajnaparamita Sutra, it is said that saying "fire" will burn the tongue, which is also in accordance with the views of the Sarvastivadins. Secondly, because it is the object of direct perception, it is called inexpressible. For example, in the Treatise on the Gate of Reasoning, it is said that all dharmas have two characteristics: the self-characteristic is the object of direct perception, so it is inexpressible; the general characteristic is the object of inference, so it is expressible. Therefore, the valid speech of the noble ones is included in inference, so the self-characteristic of all dharmas is inexpressible. Does saying "dharmas" refer to speech? Or does it mean that speech can be measured? Master Xuanzang summarized and explained the characteristics, and all the schools said "dharmas," which mostly refers to speech, but it only says that inference will refute the speech that uses different examples. The Mahayana is also the same, so in the "Entry into Correct Reasoning," it is said that the example of similar dharmas is like this: whatever is made is impermanent, such as a pot. The example of dissimilar dharmas is like this: whatever is permanent is not made.