Tibetan
པར་བསྒྲུབ་པར་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་བཀོད་དེ། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཉི་མ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མར་གྱུར་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་བསྡུས་པ་ནི་ལྔ་བརྒྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་གནས་པའི་དུས་ལོ་ལྔ་སྟོང་གནས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལོ་ལྔ་སྟོང་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་དད་དུ་བྱས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུར་འགྱུར་བས་དུས་བཅུར་འགྱུར་ཏེ། རེ་ཞིག་དང་པོར་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དུས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སོ། །དེ་ནས་ལུང་གི་དུས་ཞེས་བྱ་བས་དུས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དུས་ཀྱང་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་དུས་ དང། ཕྱིར་མི་འོང་བའི་དུས་དང༌། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་དུས་སོ། །བསྒྲུབ་པའི་དུས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ལྷག་མཐོང་གི་དུས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དུས་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དུས་སོ། །ལུང་གི་དུས་ཀྱང་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དུས་དང༌། མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དུས་དང༌། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དུས་སོ། །དེ་ལྟར་དུས་དགུ་དང༌། རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་དང་བཅུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དུས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་དུས་བཅུ་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ཡིན་པས་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་དང་པོ་ལ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །ལྔ་པ་ལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དྲུག་པ་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །བདུན་པ་ལ་ནི་ཆོས་མངོན་པའོ། །བརྒྱད་པ་ལ་ནི་མདོ་སྡེའོ། །དགུ་པ་ལ་ནི་འདུལ་བའོ། །ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་པ་ལ་ནི་རྟགས་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ཞེས་བྱའོ། །ལྔ་བརྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ཁ་ཅིག་གཞན་དུ་འདོན་ཏེ། ལྔ་བརྒྱ་ཞེས་བྱ་བའི་རིང་པོ་བོར་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་འདི་སྐད་སྨྲ་སྟེ། མི་རྣམས་ནི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་ལོ་ལྔ་བཅུ་ལ་ནི་ཁ་དོག་དང༌། གཟུགས་དང༌། སྟོབས་དང༌། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མའི་ལྔ་བཅུ་ལ་ནི་དེ་དག་རིམ་གྱིས་འགྲིབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ཐ
Chinese
成就事业后，以三乘将众生安置于寂灭，自身也在当日之末完全寂灭。彼完全寂灭后，正法乃能长久住世。所谓“五百末世”者，五百合集即为五百，如来说，正法住世之时为五千年。若将五千年分为各自不同的五百，则变为十个五百，故变为十个时期。略言之，最初为证悟之时，其次为修行之时，再次为称为教法之时，故为三个时期。其中，证悟之时亦分为三种，即阿罗汉之时，不来之时，入流之时。修行之时亦分为三种，即胜观之时，禅定之时，戒律之时。教法之时亦分为三种，即论藏之时，经藏之时，律藏之时。如是则为九个时期，加上仅持表相之时，则变为十个时期。其中，每一时期又变为五百年，如是十个时期即为十个五百，故变为五千年。其中，第一个五百年为阿罗汉，第二个为不来，第三个为入流，第四个为胜观，第五个为禅定，第六个为戒律，第七个为论藏，第八个为经藏，第九个为律藏，第十个五百年仅为表相。如是者称为五百末世。有些其他说法称五百为舍弃长远之意。另有一些人如是说：人们的寿命为一百岁。其中最初的五十年，颜色、形貌、力量、智慧等增长，后一半的五十年，则逐渐衰减。如是，一切世间的时
English
Having accomplished the deeds, he placed sentient beings in nirvana by the three vehicles. He himself also completely passed into nirvana at the end of that day. After he had completely passed into nirvana, the sacred Dharma remained for a long time. As for what is called the "final five hundred," five hundred collected together is five hundred. It is said that the Blessed One said that the time the sacred Dharma remains is five thousand years. If the five thousand years are divided into separate five hundreds, they become ten five hundreds, so they become ten periods. Briefly, the first is the time of realization, then the time of practice, then the time called the time of scripture, so there are three times. Among them, the time of realization is also divided into three: the time of the Arhat, the time of the Non-Returner, and the time of the Stream-Enterer. The time of practice is also divided into three aspects: the time of higher vision, the time of samadhi, and the time of morality. The time of scripture is also divided into three: the time of the Abhidharma Pitaka, the time of the Sutra Pitaka, and the time of the Vinaya Pitaka. Thus, there are nine periods, and with the time of merely holding the signs, there are ten periods. In each of these periods, there are five hundred years, so in ten periods, there are ten five hundreds, so there are five thousand years. Of these, the first five hundred is the Arhat, the second is the Non-Returner, the third is the Stream-Enterer, the fourth is the Higher Vision, the fifth is the Samadhi, the sixth is the Morality, the seventh is the Abhidharma, the eighth is the Sutra, the ninth is the Vinaya, and the tenth five hundred is merely the signs. Such is called the final five hundred. Some other sayings call five hundred the abandonment of the long. Others say this: people's lifespan is one hundred years. Of these, in the first fifty years, color, form, strength, wisdom, etc. increase, and in the latter half of fifty, they gradually decrease. Likewise, the time of all the worlds
Tibetan
་མ་ལ་བབ་པའི་ཚེ་ཕྱེད་ཕྱི་མའི་ལྔ་བཅུའི་ཐ་མ་ལ་བབ་པ་འདྲ་བར་ཐ་མར་གྱུར་པ་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་ཀྱི་ཆོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ལུང་གི་ཆོས་ཀྱང་འདྲི་བ་དང༌། འདྲིར་འཇུག་པ་དང༌། ཀློག་པ་དང༌། འདོན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། གྲོགས་ངན་པ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་དཀྲུགས་པས་འཇིག་རྟེན་རྣམས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིང་ནུབ་པའི་ཚེ་དགེ་སློང་དམིགས་པར་ལྟ་བ་མང་པོ་འབྱུང་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་ལྟ་བ་ནི་དམིགས་པར་ལྟ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་དག་འདི་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་ལ་འདོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མོས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་ཟབ་མོའི་ ཆོས་ལ་གོམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མོས་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་སྤོང་ཞིང་སྐྱོན་འདོགས་པར་བྱེད་ཅིང་སྐུར་བ་འདེབས་སོ། །མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་ཟབ་མོའི་དོན་སྟོན་ཅིང་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པའི། མདོ་སྡེ་འཛིན་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཅིང་སྲོག་ཀྱང་གཅོད་པར་བྱེད་དོ། །རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་མང་པོ་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བ་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་དབང་ཕྱུག་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དམ་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་འདིར་དགེ་སློང་ཡང་དག་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་འཛིན་པ་ཆོས་སྨྲ་བ་རྒྱལ་པོ་དེའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་གྱུར་པ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཕན་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་བལྟ་བ་དང༌། ཆོས་མཉན་པ་དང༌། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་ལ་མཁས་པར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་སྨྲ་བའི་ཡོན་ཏན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་དང༌། སྤྱོད་པ་དང༌། མོས་པ་དང༌། ཁམས་དང༌། བག་ཆགས་ལ་མཁས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་སྤྱོད་ལམ་ནི་སྤྱོད་ལམ་ལ་ཞུགས་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའོ། །མོས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་བསྒོམ་པའི་རྟོགས་པའི་སེམས་སོ། །ཁམས་ནི་བག་ཆགས་སོ། །བག་ཆགས་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་མཁས་པ་ནི་ངེས་པར་རིག་པར་གྱུར་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དབང་པོ་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །
Chinese
当正法衰落之时，犹如太阳西沉，正午已过，日薄西山。正法衰落之时，证悟不会存在。即使存在，也不会是真正的证悟。对于经藏之法，询问、教导他人询问、阅读、念诵等等，都会被烦恼和恶友所扰乱，世间之人将无法进入正道。在那衰落之时，会出现许多执着于表相的比丘，他们会执着于五蕴等，认为这就是证悟。他们不喜悦这样的经藏，因为他们的见解颠倒了。他们也不会信奉，因为他们不习惯深奥的佛法。不仅不信奉，还会舍弃、指责、诽谤。对于这样宣说深奥之义、具有引导的经藏，以及持有经藏的比丘，他们会加以损害，甚至杀害。许多人会贪恋利养和恭敬。在那时，会出现一位名为“智慧力”的国王，他是赡部洲的统治者，拥有力量的转轮王，他会完全护持正法。此外，还有一位名为“正善智慧”的比丘，他持有此三摩地，是一位说法者，成为国王的善知识，他进入王宫，希望利益国王，国王也善于观看、听法、恭敬供养。那位说法比丘等等，都是在叙述说法者的功德。对于众生的行为、习性、信仰、根性和习气都很精通等等。其中，行为是指进入某种行为；习性是指进入布施等行为；信仰是指声闻、独觉、正等觉佛陀的道路，修习证悟之心；根性是指习气；习气是指自性。精通这些，是指能够确定地了解这些含义。根基是指信心等等。
English
When the Dharma declines, it is like the sun setting, past noon, and the sun is setting in the west. When the Dharma declines, there will be no realization. Even if it exists, it will not be true realization. For the Sutra Pitaka, asking, teaching others to ask, reading, reciting, etc., will be disturbed by afflictions and bad friends, and people in the world will not be able to enter the right path. At that time of decline, many monks who are attached to appearances will appear, and they will be attached to the five aggregates, etc., thinking that this is realization. They do not like such sutras because their views are reversed. They will not believe it either, because they are not accustomed to the profound Dharma. Not only do they not believe it, but they also abandon, accuse, and slander it. For such sutras that expound profound meanings and have guidance, and for the monks who hold the sutras, they will harm them and even kill them. Many people will be greedy for gain and respect. At that time, a king named "Power of Wisdom" will appear, he is the ruler of Jambudvipa, a wheel-turning king with power, and he will completely protect the Dharma. In addition, there is a monk named "Righteous Good Wisdom", who holds this samadhi, is a speaker of Dharma, and becomes the king's spiritual friend. He enters the palace, hoping to benefit the king, and the king is also good at watching, listening to the Dharma, and offering respectful offerings. That Dharma-speaking monk, etc., are all describing the merits of the Dharma-speaker. They are proficient in the behavior, habits, beliefs, nature, and karmic imprints of sentient beings, etc. Among them, behavior refers to entering a certain behavior; habits refer to entering acts of generosity, etc.; belief refers to the path of the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Samyaksambuddhas, cultivating the mind of realization; nature refers to karmic imprints; karmic imprints refer to self-nature. Being proficient in these means being able to definitively understand these meanings. The foundation refers to faith, etc.