Tibetan
་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །འགྲོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ཀྱང་འགྲོ་བ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང༌། ཕྱི་མའི་མཐའ་དང༌། དབུས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འགྲོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། །རྡུལ་བྲལ་རྣམ་པར་དག་པ་དོན་དམ་གནས། །སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་ཡོད་ཅེས་མི་གསུང་བ། །དེ་ཉིད་རིག་པ་དེ་ཉིད་མེད་མི་སྨྲ། །ལོང་བར་གྱུར་པའི་མུ་སྟེགས་རྩོད་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། རྡུལ་བྲལ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་དང་བྲལ་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ནི་དྲི་ མའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །རྟོག་དང་རློམ་སེམས་མེད་པ་རབ་ཞི་གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་རབ་ཏུ་ཞི་བདེ་ལ་བརྟག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་བརྟག་པར་མི་ནུས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཟབ་མོ་རྒྱལ་བ་སྟེ། བདུད་ལས་རྒྱལ་བས་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡི་གེ་སྤྱོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས་སྟོན་པ་མེད་ན་ཡང་བསྟན་པའི་རྣམ་པའི་སྣང་བ་ཡང་དུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། རིན་ཆེན་ཆོས་རྣམས་རྡུལ་བྲལ་དོན་དམ་སྟོང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །རྒྱལ་པོ་བརྟན་བྱིན་གྱིས་ནི་དེ་ཚེ་ཐོས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་ཕོ་བྲང་ན་གནས་བཞིན་དུ་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་ཐོས་སོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ནས་དགའ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་ནས་འཁོར་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱད་ཅུ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་ལག་པ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ །མིའི་བདག་པོའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དམ་པ་འདི་བཤད་དོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་འདི་ཐོས་ནས་མིའི་བདག་པོ་དེ་ལ་དགའ་བ་མཚུངས་པ་མེད་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །འཕགས་པའི་དགའ་བ་ནི་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བའོ། །དེ་དགའ་བ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་པས་གླིང་བཞི་ལ་དབང་པའི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྩྭ་བཞིན་དུ་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བའི
Chinese
是行也。以“行”之声亦不能示行，谓修持者与所修之无自性之自性一如，即离于前际与后际及中之体性，定能证悟乃是法性之行，如是宣说乃是一切如来之平等性也。偈云：‘离尘极清净，胜义之所住，不说彼佛有，不说彼识无，盲者诸外道，诤论而行也。’其中，离尘者，谓离贪等之尘也。极清净者，谓离垢染之习气也。寂静者，谓自性为空性也。偈云：‘无分别无慢心，极寂静而住。’谓以法性之身极寂静安乐，非有可思，故亦不能以心之分别而思之也。如是甚深之法，乃是胜者，谓胜魔者所宣说也。‘于此文字行，实无有。’谓虽无有宣说者，然所诠之相亦将于所化之相续中显现也。如是，偈云：‘珍宝诸法皆离尘，胜义空。’其中，谓离一切戏论之空性之真如乃是胜义谛，如是诸佛宣说也。‘坚授王于彼时，闻是语。’谓于自之王宫安住之时，闻是法之宣说也，是谓具足听闻也。其后获得欢喜与极欢喜，偕同八十俱胝之眷属，往诣薄伽梵之所在，至已，以头顶礼薄伽梵之莲足，合掌恭敬，于薄伽梵之前而坐。知人主之意乐已，宣说此一切法自性平等性离戏三摩地。闻此自性空性已，彼人主生起无等之欢喜。圣者之欢喜乃是无有杂染之法之欢喜也。彼生起欢喜与极欢喜已，如弃草芥般舍弃掌管四洲之王位权势，为欲获得佛陀之果位而
English
It is the act of going. Even the sound of "going" cannot indicate going, because the nature of the practitioner and the object of practice are the same, that is, it is definitely realized that it is separated from the previous limit, the later limit, and the nature of the center. It is the act of Dharma nature, and it is said that it is the equality of all Tathagatas. The verse says: 'Free from dust and extremely pure, the abode of ultimate meaning, it is not said that the Buddha exists, it is not said that the knowledge is absent, the blind heretics argue and act.' Among them, being free from dust means being free from dust such as greed. Extremely pure means being free from the habits of defilement. Tranquility means that self-nature is emptiness. The verse says: 'Without discrimination and without arrogance, live in extreme tranquility.' It means that the body of Dharma nature is extremely tranquil and happy, and there is nothing to think about, so it cannot be thought about by the discrimination of the mind. Such a profound Dharma is the victor, that is, what the victor over demons said. 'In this written practice, there is really nothing.' It means that even if there is no speaker, the appearance of what is expressed will also appear in the continuum of what is to be transformed. Thus, the verse says: 'Precious Dharmas are all free from dust, the ultimate meaning is empty.' Among them, it is said that the Suchness of emptiness that is free from all elaborations is the ultimate truth, as the Buddhas say. 'King Sustained Gift heard these words at that time.' It means that when he was staying in his palace, he heard the preaching of the Dharma, which is called having complete hearing. Afterwards, he obtained joy and great joy, and together with eighty kotis of attendants, he went to where the Bhagavan was. Having arrived, he bowed his head to the lotus feet of the Bhagavan, joined his palms respectfully, and sat before the Bhagavan. Knowing the intention of the lord of men, he preached this Samadhi of equality of nature of all Dharmas, free from elaboration. Having heard this emptiness of self-nature, that lord of men generated unequaled joy. The joy of the noble one is the joy of Dharma without impurities. Having generated joy and great joy, he abandoned the power of kingship over the four continents like discarding grass, in order to obtain the fruit of Buddhahood.
Tibetan
་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་གྱི་འདོད་པའི་རྒྱུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། བསམ་པ་མི་གཡོ་བྱང་ཆུབ་རབ་ངེས་པས། །རྟག་ཏུ་སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་རབ་གནས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ས་ཡི་མཐར་ཐུག་རྟོགས་འགྱུར་ཞེས། །བསམ་པ་དག་པས་མི་དབང་རབ་ཏུ་བྱུང༌། །འཛམ་བུ་གླིང་པའི་མི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ཚེ་སྟོབས་བཅུའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ཚེ་མིའི་བདག་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་པས་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མའི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟབ་བསལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཚེ་མ་རྨོས་མ་བཏབ་རྩི་འཁྲུངས་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མ་རྨོས་ཤིང་མ་བཏབ་པ་ཉིད་དུ་རྩི་ཐམས་ཅད་ལྷའི་བདུད་རྩི་དང་འདྲ་བ་བསོད་ནམས་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །བྱིན་ལེན་བྱེད་པ་དང་གཡོག་དང་བསྙེན་བཀུར་བ་ཡང་ལྷ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟག་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་ཡང་ལེགས་པར་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ། ལེགས་པར་དྲུབས་པ། ལེགས་པར་བཅགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ལས་བྱུང་ཞིང་གྲུབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ཟད་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་མང་པོ་དག །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱི་མའི་དུས་ན་མི་མང་པོ་དག་ལོངས་སྤྱོད་ཆུང་ཞིང་དབུལ་བཞིན་དུ་ཁྱིམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་མི་ནུས་ལ་དེ་དག་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་ཁྲོ་བ་དང༌། བརྡེག་པ་དང༌། བསྡིགས་པ་དང༌། བཅིང་བ་དང༌། གནོད་པ་རྣམ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁོར་བས་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་བཟའ་བ་ཙམ་ཡང་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ན་ནོར་བསག་ཅིང་འབྱོར་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། ནོར་བསགས་པའི་རྒྱུ་བཟོའི་གནས་ཀྱི་ཆ་ལ་མཁས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་དང༌། འདོད་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པར་གྱུར་ན་ཡང་བདག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་ཅིང་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་བཙུན་པ་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་སྟོན་ཅེས་སྨྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་བཙུན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བདག་ལ་བསྟན་དུ་གསོལ། བདག་ཉན་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་ཀྱང་ཆོས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གང་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐོས་པ་དེ་ལ་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མི་སྐྱེད་དོ། །དེ་དག་ཉིད་ལ་སླ
Chinese
因此，不是因为想要出家的缘故。心不摇动，彻底认定了菩提，恒常安住于空性之法，说证悟佛地的究竟，以清净之心，人王出家。所有赡部洲的人们也都随之出家了。 那时，十力功德广大。意思是说，当人王和所有人都一起出家的时候，世尊就被比丘和比丘尼的眷属围绕着。如果这样，法衣和乞食等如何成就呢？为了消除这个疑惑，那时，不耕不种，草木自生。等等，意思是说，不耕种，不播种，所有的草都像天上的甘露一样，由福德而生。给予和接受，侍奉和恭敬的人，也都是天等众生恒常亲近。三法衣也都是颜色变换得很好，缝制得很好，裁剪得很好，这些也都是由福德而生，并且成就的。衰败的时代，众多有情。等等，意思是说，末世的时候，很多人享用很少，贫穷，并且对家庭非常执着，不能出家，而且那些人会因为国王的惩罚而愤怒，殴打，恐吓，囚禁，遭受无数的损害。即使那样，也不会对轮回感到厌倦，甚至连食物都找不到，更何况是积累财富和变得富裕呢？积累财富的原因，也不是擅长工艺的方面。即使被贪欲，嗔恨和欲望所压倒，也说自己会成佛，并且安住在不善的十业道上，僧人说要展示菩提行，意思是说，像这样，僧人请您为我展示菩提行，我想要听闻，即使这样说，也不是随顺听闻佛法，而且从谁那里听闻菩萨的行，也不会生起对他的善知识的认识。对那些人来说，又
English
Therefore, it is not because of the desire to become a renunciate. With unwavering mind, having thoroughly ascertained enlightenment, constantly abiding in the Dharma of emptiness, saying that one will realize the ultimate Buddha-land, with a pure mind, the king of men renounced. All the people of Jambudvipa also became renunciates after him. At that time, the qualities of the ten powers were vast. That is to say, when the king of men and everyone renounced together, the Blessed One was surrounded by a retinue of monks and nuns. If that is the case, how will the Dharma robes and alms, etc., be accomplished? In order to dispel this deep doubt, at that time, without plowing or sowing, grasses grew. And so on, meaning that without plowing or sowing, all the grasses, like the nectar of the gods, arose from merit. Those who give and receive, serve and attend, are also always close to the gods and other beings. The three Dharma robes are also well-changed in color, well-sewn, and well-cut, and these also arise from merit and are accomplished. In the time of decline, many sentient beings. And so on, meaning that in the degenerate age, many people have little enjoyment, are poor, and are very attached to their families, unable to renounce, and those people will experience anger, beatings, threats, imprisonment, and countless harms due to the king's punishment. Even so, they will not become weary of samsara, and they will not even be able to find food, let alone accumulate wealth and become rich? The reason for accumulating wealth is not that they are skilled in the aspects of craftsmanship. Even if they are overwhelmed by desire, anger, and lust, they say that they will become Buddhas themselves, and they abide in the path of the ten non-virtuous actions, and the monks say that they will show the Bodhi conduct, meaning that, like this, the monks ask you to show me the Bodhi conduct, I want to hear it, even if they say so, they do not follow the hearing of the Dharma, and from whomever they hear the conduct of the Bodhisattva, they do not generate the perception of him as a virtuous friend. To those people, again,