Tibetan
་ལ་སྤྱོད་པ་པ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སེམས་པ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་རྗེས་སུ་སོང་བ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དེ་གཅིག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང༌། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་བུ་རྟག་པར་གྱུར་ན་ནི་བྱེད་པ་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་བཏང་བས་སྤྱོད་པ་པོ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱིས། དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་སྤངས་ནས་ནི། །ལྡོག་དང་རྗེས་འགྲོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །སྐྱེས་བུ་ཁས་བླང་བྱ་བ་སྟེ། །བསྐྱིལ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲུལ་དང་འདྲ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་དང༌། སྤྱོད་པ་པོ་ཉིད་ནི་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི། གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང༌། སྤྱོད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ན་རྟག་པ་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྣམ་པ་བདག་གི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཤེས་པ་དང་ལྡན་ནོ། །བདག་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གིས་ཤེས་སོ་ཞེས་ཡུལ་གཅིག་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཚད་མ་ལ་མཁས་པའི་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ནི་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་པའོ། །མ་འོངས་པ་ནི་ད་དུང་མ་བྱུང་བའོ། །དེ་དག་མངོན་སུམ་གྱིས་རབ་ཏུ་རིག་གོ་ཞེས་སྨྲས་པས་ཡོད་པ་དང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་མདོའི་རྩ་བས་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ནི། མ་འོངས་པ་ནི་མ་མཐོང་བས། །མངོན་སུམ་གྱུར་པ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་ ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྦྱོར་བས་འཇུག་པ་ལ་རྩོད་པའི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས་བསྒྲུབས་པའི་འབད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཡུལ་ཙམ་འཛིན་པར་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་དང་བྲལ་བའི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་བདག་རང་རིག་པར་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བ་སྐད་ཅིག་མ་རང་རིག་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་ནི་བདག་ཅེས་མིང་གི་རྣམ་པ་གཞན་བརྟགས་པར་ཟད་དོ། །གལ་
Chinese
而行者以随顺和违逆的自性，心识随顺安乐和痛苦等相，承认我即是彼，如果不存在一体性，那么所作将徒劳无功，并且会遇到未作之事。如果补特伽罗恒常为一，那么作者不舍弃自己的体性，行者就会衰败。这是（他们的）说法。对此，青年玛列说：因此，舍弃二者之后，具有违逆和随顺自性的补特伽罗应当承认，如同幻化等变化。这是他所说的。作者和行者本身依赖于我，而不是依赖于状态。了知彼即是作者和行者本身，能以力量进行区分。如果我显现，那么恒常的过去、未来和现在显现的相，因为是我的境，所以我具有知。我将知晓。我知晓，像这样确定一个或两个境，如果有人这样说，那么对于精通量论的婆罗门来说，这是可能的。此外，现量是二者的自性，是完全了知遍及过去和未来等时分的对境。因此，将会如此显示：过去是指已逝去的，未来是指尚未到来的。如果说现量完全了知这些，那么会被存在和完全结合的经部根本所损害，即“因为未来未见，所以没有任何现量”。像这样，由于将过去和未来等境联系起来而介入，争论者所作的努力将毫无成果。因此，必须确定现量仅仅执持现在发生的境。如此一来，通过与先前和之后分离的仅仅是现在发生的体性，应当知晓我能自知。因此，如果承认了仅仅是识，并且是与先前和之后随顺分离的刹那自知，那么我仅仅是假立了名称的另一种形态。如果
English
And the practitioner, with the nature of following and opposing, the mind follows the aspects of happiness and suffering, etc., acknowledging that I am that. If there is no oneness, then what is done will be in vain, and one will encounter what has not been done. If the person is eternally one, then the agent does not abandon his own nature, and the practitioner will decline. This is their statement. To this, the youth Mālin says: Therefore, having abandoned both, the person with the nature of opposition and following should be acknowledged, like the transformations of illusion, etc. This is what he said. The agent and the practitioner themselves depend on the self, not on the state. Knowing that he is the agent and the practitioner himself, one can distinguish with strength. If I appear, then the aspects of the constant past, future, and present appear, because they are my objects, so I have knowledge. I will know. I know, like this, determining one or two objects, if someone says this, then for the Brahmins who are proficient in epistemology, this is possible. Furthermore, perception is the nature of both, it is the complete knowledge of objects that pervade the times of past and future, etc. Therefore, it will be shown in this way: the past refers to what has passed, the future refers to what has not yet come. If it is said that perception completely knows these, then it will be harmed by the root of the Sutra that exists and is completely combined, namely, "Because the future is unseen, there is no perception." Like this, because of intervening by connecting the objects of past and future, etc., the efforts made by the disputant will be fruitless. Therefore, it must be determined that perception only grasps the object that is happening now. In this way, through the nature of only what is happening now, separated from the previous and the later, it should be known that I can know myself. Therefore, if one acknowledges that it is only consciousness, and that it is the self-knowing moment separated from following the previous and the later, then I am merely postulating another form of name. If
Tibetan
ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བདག་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་འམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་ལ་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་འཇུག་པར་ནུས་པར་འགྱུར། གཞན་ཡང་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ཡང་ལུས་ལ་དམིགས་ནས་བདག་རིད་དོ། །ཚོའོ། །དམར་སེར་རོ་ཞེས་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲ་ཡི། བདག་ནི་བདག་གི་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་སྨྲས་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ལུས་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། མིང་ཙམ་དུ་བྱས་ནས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ནི་མེད་དོ། །བྱས་པ་ཆུང་ཟོས་པ་དང། མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྩོད་པ་དེ་ཡང་རྩོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྤྱོད་པ་པས་བརྟགས་པའི་བདག་ནི་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ནའོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་བ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་དང༌། ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉེ་བར་དམིགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་ཡོད་ཀྱང་གང་ཡང་གནས་སྐབས་ཅན་ནི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་ཉེ་བར་དམིགས་ཏེ། དེ་ཡང་རྫས་སུ་ཡོད་པའོ། །རྣམ་གྲངས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་གོམས་པ་ལས་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྐབས་དབྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །གྲངས་དང༌། མིང་དང༌། མཚན་ཉིད་དང༌། འབྲས་བུའི་དབྱེ་བས་ནི་དབྱེ་བ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་བུམ་པ་དང༌། དེའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཡུལ་ལ་སོགས་པ་དབྱེ་བ་ཡོད་དོ། །གང་ཡང་ཡུལ་བུམ་པའི་ཡུལ་དང༌། དུས་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །གྲངས་ལ་སོགས་པས་ནི་བུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་བུམ་པ་ནི་གཅིག་གོ །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། །གདུ་བུ་དང༌། རྣ་ཆ་དང༌། རྐང་གདུབ་དང༌། ཁམ་ཕོར་ཞེས
Chinese
如果说，由随后的推断来成立我为常恒，那么，即使那样，是现量在前行呢？还是随后的推断在前行呢？如果随后的推断在前行，那么就会变成无有边际。没有先前进入现量，又怎么能进入随后的推断呢？另外，即使由我慢的力量来成立我，也是以身体为对境，说我瘦了，饿了，红黄等，是以总体的角度来说的。我不是以我的总体的角度来说的。因此，会说这样的话，即以眼睛等自性的身体为对境，而理解为我。对此没有相违，因为仅仅是名言，作者等也只是刹那变异的识的因和果的体性，除此之外没有其他的。做了小的吃了大的，以及与未做相遇等争论，那也不是争论。因此，行者所考察的我，仅仅是假立而已。裸体外道说，由现量本身进入，以及由了知反体的自性来亲近我，即使那样，也有以安乐和痛苦等状态的差别来区分，然而任何状态者，都亲近于在一切状态中了知的体性，那也是实有的。名相也是逐渐串习，才是安乐和痛苦的状态差别，那也是由现量成立的。即使那样，如果处所、时间和自性没有差别，那么法和有法的差别就没有了。由数量、名称、相状和果的差别则有差别，例如如同瓶子和色等一样，瓶子和它的色等，以及处所等有差别。任何处所，瓶子的处所，时间和自性就是色等。由数量等则对瓶子的色等有差别。也就是瓶子是一个，色等是多个，这是数量的差别。手镯、耳环、脚镯和木碗等。
English
If it is said that subsequent inference establishes the self as permanent, then, even so, is it direct perception that precedes, or is it subsequent inference that precedes? If subsequent inference precedes, then it will become endless. Without first entering direct perception, how can one enter subsequent inference? Furthermore, even if the self is established by the power of self-conceit, it is with the body as the object that one says, "I am thin," "I am hungry," "red and yellow," etc., speaking from a general perspective. I am not speaking from the perspective of my generality. Therefore, it will be said that, with the body, which is the nature of the eyes, etc., as the object, it is understood as "I." There is no contradiction to this, because it is merely a name, and the agent, etc., are also merely the nature of the cause and effect of momentary consciousness, and there is nothing else besides that. The argument that "doing small things and eating big things, and encountering what has not been done" is also not an argument. Therefore, the self examined by the practitioner is merely a designation. The naked ascetics say that by entering through direct perception itself, and by knowing the nature of the opposite, one approaches the self. Even so, there are distinctions made by the differences in states such as happiness and suffering, but whatever the state, it approaches the nature of knowing in all states, and that is also real. The terms are also gradually familiarized, and there are differences in the states of happiness and suffering, and that is also established by direct perception. Even so, if there is no difference in place, time, and nature, then there is no difference between the dharma and the possessor of dharma. There is a difference by the difference of number, name, characteristic, and result, just as with a pot and form, etc. The pot and its form, etc., and place, etc., are different. Whatever the place, the place of the pot, the time, and the nature are the form, etc. By number, etc., there is a difference in the form, etc., of the pot. That is, the pot is one, and the form, etc., are many, which is the difference in number. Bracelets, earrings, anklets, and wooden bowls, etc.