Tibetan
་ལ་བྱེད་པས་ནི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་གྱིས་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་དུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གང་གི་ཚེ་མིའི་གཞུང་ཁས་བླངས་ནས་གནས་པ་རྣམས་དང་འདྲ་བས་ཇི་ལྟར་ན་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གཅིག་པུ་ཐ་མི་དད་པ་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། གཅིག་ཉིད་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པས་ཡུལ་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་བས་ཀྱང་ད་དག་དང་འདྲ་བར་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱོན་འདི་ཡོད་ན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་འབྲས་བུ་ལས་ཐ་ དད་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དེའི་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ལས་ནི་ཡིན་པ་ཡིས། །ཁྱོད་ནི་ཁྱད་པར་འདོད་པར་བྱེད། །དབྱེ་བ་དེ་ནི་གཞན་མིན་ཏེ། །དེས་ན་དབང་ཕྱུག་ཅི་ཞིག་བྱེད། །རྟོགས་པའི་དངོས་ལས་གཞན་མིན་ཕྱིར། །གཟུགས་ལས་དེ་ནི་བྱུང་མ་ཡིན། །རྣམ་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ན། །ཡང་དེའི་གཟུགས་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །འབྱུང་དང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་དང༌། །སྐྱེད་དང་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །གཅིག་ཉིད་ལས་ནི་དུས་གཅིག་ཏུ། །འབྱུང་བ་མི་འགལ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲོས། །འོན་ཏེ་འདི་དག་གཞན་མིན་ཉིད། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་རིགས། །སྨྲས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་འགྱུར་བས། །གླང་ཆེན་གྱི་ནི་ཁྲུས་དང་འདྲ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཡང་རྒྱུ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ལོང་བ་དང་འོན་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིགས་མཐུན་པར་སྐྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པས་སྐད་ཅིག་ལ་རང་གི་རིགས་མཐུན་པ་མི་སྐྱེད་པས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་དེ་ལོང་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་པར་དཀའོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་དུ་མ་ཉིད་སྐྱེད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཚོགས་པའི་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཞིག་པའི་རྗེས་ལ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞིག་པ་ནི་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས་རྒྱུར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བ་ལང་གི་རྭ་གཡས་གཡོན་བཞིན་དུ་དུས་གཅིག་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པའི་སྔོན་དུ་ནུས་མེད་ལ། །ནུས་པའི་དུས་སུ་འབྲས་བུའང་ཡོད། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དུས་གཅིག་ཏུ། །འབྱུང་བ་གསལ་པོར་འགལ་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་ རྫས་ལ་ཕྱིས་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་དུ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པས་དུས་མཉམ་པར་གནས་པ་མི་འགའ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་གསུངས་པས་སྐད་ཅིག་མ་གནོད་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་འགག་པར་འགྱུར་བའི་དུས་སུ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་འཆའ་བར་བྱེད་ན་དེ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུའི་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན། ཅིའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནམ། སྐད་ཅིག་ལས་མི་གནས་པའི་ཆོས་ཞིག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པར་མ་གྱུར་པ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ན་ཅི་ཉེས་ཤེ་ན། རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རྒྱུ་ཞིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་ག་ལ་ཡོད། ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང༌། རྫས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་སྨྲས་པ། རེ་ཞིག་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ལས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ལ། །མ་ཉམས་ལས་མིན་རྨི་ལམ་དང༌། །འདྲ་བར་ཁྱོད་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འདོད། །མ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་སྐྱེ་ན། །དེ་ཚེ་འབྲས་བུ་ཅི་སྟེ་མེད། །ཞིག་པར་གྱུར་ལས་འབྲས་སྐྱེ་ན། །དེ་ཚེ་འང་འབྲས་དེ་གང་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དངོས་པོའི་དོན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་བརྟགས་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དཔྱད་པ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རིགས་པ་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་སྲིད་པ་རྣམས་སྙི
Chinese
以作意能轉變成證悟的自性，其他則不能。即使因的作為的差別已確定為各不相同，但果的自性不會變成各不相同，因為是無分別的自性之故。如果有人這樣說，那麼這就像那些接受並安住於人的宗義的人一樣，果的唯一自性如何能變成不相同的各種差別呢？因為多種和唯一性是互相矛盾的緣故。顯現為對境的形相也與識不相異，如同對境等如何作用那樣，同樣地，與其不相異的作意也像那些一樣，產生與其不相異的作意的證悟。那些也都是不混雜地安住的。因此，如果存在這個過失，那是不行的，如果說會變成與果不同的各個差別，即使那樣，由於具有因的作為的差別的結合，那樣一來，它的果將會變成無因，這是要說的。由於是從果而有，你想要有差別。那個差別不是他者，因此自在天有什麼作用？因為不是證悟的實體之外的他者，所以它不是從色而生。如果不是從形相之外的他者，那麼又會從它的色而生。生與非生，產生與非產生，從唯一性在同一時間產生，你說不矛盾。或者，如果這些不是他者，如何能有種種區分？由於是說了過失的推論，就像大象的洗浴一樣。這是要說的。如果有人說，一個因產生一個果，那樣一來，一切都將變成瞎子和聾子的過失，因為眼等在產生自己同類的那一剎那，不是產生識，當產生識時，那一剎那不產生自己同類，所以在第二剎那眼等不存在，因此難以避免變成瞎子等的過失。自在天等一個作者的因產生多個果，那也是被所有量所損害的，因為果是從因集合的次第而產生。
English
Through attention, it transforms into the nature of realization, but not through others. Even if the distinctions of the actions of causes are determined to be different, the nature of the result does not become different, because it is the nature of non-differentiation. If someone says that, then it is like those who accept and abide by the tenets of men, how can the single nature of the result become various different distinctions? Because multiplicity and oneness are mutually contradictory. The appearance of objects is also not different from consciousness, just as objects and so on act, similarly, attention that is not different from it also, like those, generates the realization of attention that is not different from it. Those also abide without being mixed. Therefore, if this fault exists, it is not permissible, if it is said that it will become various distinctions different from the result, even so, because it possesses the combination of the distinctions of the actions of causes, then its result will become without cause, that is what is to be said. Because it is from the result, you want to have distinctions. That distinction is not other, therefore what does the Lord do? Because it is not other than the entity of realization, therefore it is not born from form. If it is not other than appearance, then it will again be born from its form. Birth and non-birth, generation and non-generation, from oneness at the same time, you say it is not contradictory. Or, if these are not other, how can there be various distinctions? Because it is an inference that speaks of faults, it is like the bathing of an elephant. That is what is to be said. If someone says that one cause produces one result, then everything will become the fault of being blind and deaf, because the eye and so on, at the moment of producing their own kind, do not produce consciousness, and when consciousness is produced, at that moment they do not produce their own kind, so in the second moment the eye and so on do not exist, therefore it is difficult to avoid becoming the fault of being blind and so on. The assertion that one agent cause, such as the Lord, produces multiple results is also harmed by all valid cognitions, because the result arises from the sequence of the collection of causes.
Chinese
因为能见到空性之故。如果说是因坏灭之后才产生果，那么就成了无因，因为坏灭就像虚空中的花朵一样，不能作为因。如果说从没有坏灭的产生，那么也会导致因和果同时产生。就像牛的左右角一样，同时产生就没有因和果的体性了。没有之前没有能力，有能力的时候也有果。因和果同时，产生是明显相违的。是这样说的。或者说，已经产生的物质，后来也和果同时显现，这样认为的同时存在，有些人不认可。如果是这样，那么一切有为法都是刹那的。这样说，因为刹那受到损害，所以极不可能是产生果的道理。如果坚持说在因灭亡的时候产生果，就没有这个过失，那么也要对他说：因的坏灭是什么？是因的自性吗？还是说不从刹那安住的法坏灭了？或者说不是在一切时分都能见到因吗？如果是这样，有什么过失呢？如果是因的自性，那么也会导致因和果同时。如果说是因坏灭了，那怎么会和果同时呢？又说没有事物是偶尔的，这也是不合理的，因为成为偶尔的，就是具有因，并且会导致成为实物，就像识一样。又说了，暂时从衰败的因中，不应该产生果，也不是从没有衰败的产生，你认为像梦一样产生。如果从没有坏灭的产生果，那么那时为什么没有果呢？如果从坏灭的产生果，那么那时果是从哪里产生的呢？是这样说的。因此，事物的产生，无论如何考察，都不符合道理。因此，具有因的世间都是
English
Because of seeing emptiness. If it is said that the result arises after the cause has perished, then it becomes causeless, because perishing is like a flower in the sky and cannot be a cause. If it is said that it arises from what has not perished, then it will also lead to the simultaneous arising of cause and result. Just like the left and right horns of a cow, there is no nature of cause and result in what arises simultaneously. Before non-existence, there is no ability, and when there is ability, there is also result. Cause and result are simultaneous, and arising is clearly contradictory. That's what is said. Or, some people do not accept that a substance that has already arisen also appears simultaneously with the result later, so they exist simultaneously. If that is the case, then all conditioned phenomena are momentary. It is said that since the moment is harmed, it is extremely unlikely to be the reason for producing a result. If one insists that the result arises when the cause ceases, then there is no fault in this, then it must also be said to him: What is the destruction of the cause? Is it the nature of the cause? Or is it said that the dharma that does not abide from the moment perishes? Or is it that the cause cannot be seen at all times? If so, what is the fault? If it is the nature of the cause, then it will also lead to the cause and result being simultaneous. If it is said that the cause has perished, then how can it be simultaneous with the result? It is also said that the absence of things is occasional, which is also unreasonable, because becoming occasional is possessing a cause and will lead to becoming a substance, just like consciousness. It is also said that for the time being, a result should not arise from a decaying cause, nor from what has not decayed, and you think it arises like a dream. If a result arises from what has not perished, then why is there no result at that time? If a result arises from what has perished, then where did that result arise from at that time? That's what is said. Therefore, no matter how one examines the arising of things, it does not conform to reason. Therefore, all existences with causes are