Tibetan
ས་བསྟན་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། །ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བརྩམས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཉེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། འཐོབ་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་ཉེས་པ་དང༌། ལུས་ལ་ལྟ་བ་དང་བཅས་བས་ལེ་ལོའི་ཉེས་པ་དང༌། ལྟ་བ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྲོག་ལ་ཕངས་པར་འཛིན་ཏེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པའི་ཉེས་པ་དང༌། སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་ཉེས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གོང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་དག་པར་མ་ཞུགས་པས་མི་འབྱུང་བའི་ཉེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བུའོ། །ཉེས་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་དང་བྲལ་བས་ཉེས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ངག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་མ་གོས་འཇིག་རྟེན་དག་ལ་གནས་པ་མེད། །སྣང་བ་ཐོབ་ཅིང་བདག་གི་མེད་དེ་ཅི་ཡང་མེད། །བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད། །འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག །ཅེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བརྩམས་པའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་མ་གོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ། དགའ་བ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ། དེ་དང་དེར་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྲིད་པ་སྤངས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་མི་གོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་དག་ལ་གནས་པ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་སྲིད་པ་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་སྤངས་པས་འཇིག་རྟེན་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གི་མེད་དེ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་བདག་གི་མེད་དེ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད། །འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ རྣམ་པར་དག །ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་གྱིས་བདག་དང་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཚུ་རོལ་མེད་ཅིང་ཕ་རོལ་དབུས་ཀྱང་མེད། །ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་དག་ལ་ནམས་ཀྱང་མི་ཆགས་ཤིང༌། །བཅིངས་དང་ཆགས་མེད་ཚུལ་འཆོས་མེད་ཅིང་ཟག་མེད་པ། །དེ་ནི་འོད་སྲུངས་སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། །ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་པ་ནི་མངོན་པའི་ང
Chinese
“于地所显持戒”这句偈颂的第三部分，应当理解为是从戒律本身无过失的清净方面开始的。过失有五种，那又是什么呢？即获得和受人尊敬的威势所压倒的过失；以及由于执着于身体而产生的懈怠的过失；以及由于对见解进行分别，执着于对生命的吝惜，从而发愿并安住于梵行的过失；以及由于安住于一切有生之中，而认为仅仅持戒就足够的过失；以及由于没有真实地进入到比戒律更高的禅定和智慧的修习之中，从而不产生的过失。例如，就像其他外道的不正确的戒律一样。由于远离了这五种过失，因此应当理解为无过失的清净。 “不染世间不住于世间，获得显现无我亦无有，无有我之想亦无有他想，完全了知诸想戒律极清净。”这句偈颂的第四部分是从无烦恼的清净方面开始的。其中，“不染世间”是指被集谛所包含，具有喜悦的贪欲，由于舍弃了对彼和彼显现欢喜的有生，因此不被世间的法所染污。“不住于世间”是指又由于舍弃了产生有生的有生，因此不住于世间。“获得显现”是指由于见道而获得显现。“无我亦无有”是指修道是无明等以及与此不同的有漏的对治，因此无我亦无有。“无有我之想亦无有他想，完全了知诸想戒律 极清净”是指无学道由于没有我与他的想法的缘故。“于何此岸无有彼岸亦无中，于此岸彼岸亦不执着，无有系缚无有贪着无有虚伪且无漏，彼于具光佛陀教法持戒。”这句偈颂的第五部分是从现观的方面
English
"Endowed with discipline in the revealed land." The third verse should be understood as originating from the faultless purity of discipline itself. There are five types of faults. What are they? The fault of being overwhelmed by the power of attainment and reverence; the fault of laziness due to attachment to the body; the fault of cherishing life by conceptually elaborating on views, making vows and abiding in pure conduct; the fault of being content with mere discipline by abiding in all existences; and the fault of not arising because one has not truly engaged in the cultivation of samadhi and wisdom, which are superior to discipline. For example, like the incorrect discipline of other non-Buddhists. It should be understood as faultless purity because it is free from these five faults. "Not stained by the world, not abiding in the world, having attained appearance, without self, nothing exists. Without the thought of self, without the thought of other, having fully known all thoughts, discipline is completely pure." The fourth verse originates from the purity of being without afflictions. Among them, "not stained by the world" means being included in the truth of origination, possessing joyful desire, and because of abandoning the existence of manifestly rejoicing in this and that, it is not stained by worldly dharmas. "Not abiding in the world" means again, because of abandoning the existence of the arising of existence, it does not abide in the world. "Having attained appearance" means because of attaining appearance through the path of seeing. "Without self, nothing exists" means that the path of cultivation is the antidote to ignorance and so on, and other contaminated things, therefore without self, nothing exists. "Without the thought of self, without the thought of other, having fully known all thoughts, discipline is completely pure" means that the path of no more learning is because there is no thought of self and other. "In what there is no this shore, no other shore, nor middle, on this shore and other shore there is no attachment, without bonds, without attachment, without pretense and without outflows, that one is endowed with discipline in the teaching of the Buddha with light." The fifth verse is from the aspect of manifestation.