Tibetan
ས་སོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཅན་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། ཕུང་པོ་དག་ལ་སོགས་པ་ལ་གང་གི་རྟག་པར་འཛིན་པ་དང༌། བདག་མེད་པར་འཛིན་པ་དེའི་གཉེན་པོར་གང་གཟུགས་ལ་མི་རྟག་པར་ཡང་སོ་སོར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་མེད་པར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་བཀག་པས་བདག་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡང་བཀག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཟུང་བའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། འོད་སྲུངས་སེམས་ཡང་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བས་ནི་འཛིན་པའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་སེམས་ཡང་དག་པར་ནི་གང་སྔར་བསྟན་པའི་མི་རྟག་པ་དང༌། བདག་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་རྟག་པ་དང༌། བདག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གང་ལ་སེམས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་གནས་སོ། །སེམས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡིད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་གཏི་མུག་མེད་པ་དང༌། གཏི་མུག་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པའི་དོན་གྱི་ཁ་ནམ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དག་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ངག་གོ །ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དག་གོ །འཇིག་རྟེན་པ་དག་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དག་གོ །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དག་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་དག་གོ །ཟག་པ་མེད་པ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ལས་ནག་པོའི་ཕྱོགས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ། །དེ་ལས་སེམས་ཡང་དག་པ་དང༌། སེམས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐའ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་གང་ཡང་དེ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ཆོས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་རྣམས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་མཐའ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་མི་བརྗོད་མི་སྨྲ་བ་དེ་ནི་འོད་སྲུངས་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་ བ་དེ་ལ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་དེ་ལྟ་བའོ། །མི་བརྗོད་པ་ནི་བདག་ཉིད་དེ་མི་བརྗོད་པའོ། །མི་སྨྲ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་དྲིས་ཀྱང་མི་སྨྲ་བའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་དུ་ན་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའོ། །འོག་ནས་འོག་མ་ཚིག་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་མཐའི་གཉེན་པོར་དབུ་མའི་ལམ་བཤད་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐའི་གཉེན་པོ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བདག་དང་རྟག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། ལོང་བ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ་བཤད་མི་དགོས་སོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཅན་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བར་སྦྱོར་བ་རྣམས་ནི་འདུ་བྱེད་ཙམ་དུ་དམིགས་པས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པའོ་སྙམ་སྟེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་མི་མཐོང་བའི་སྔོན་རོལ་དུ་འདུ་བྱེད་ལ་གནས་ནས་མི་རྟག་པ་དང༌། བདག་མེད་པར་འཛིན་པར་འབྱུང་ངོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་གཟིགས་པར་སྦྱོར་བ་རྣམས་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཉེན་པོ་སྟོན་ཏོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པ་དང་རིག་པར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ། མ་རིག་པའི་རྐྱེན་བྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནས་མ་རིག་པ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་འགག་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་དང༌། དེ་འགག་པར་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་འདུ་བྱེད་འགག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དག་གིས་སོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་དེ་དག་གཉིས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་རིག་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད། མ་རིག་པ་འགག་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད། འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་མེད། འགག་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ མཐའ་སྤོང་བ་སྟེ། རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། རིག་པ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་སྟོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་བར་མི་བྱེད་མཚན་མ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཅི་སྟོན་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིག་པ་འདིས
Chinese
ས་སོ། །听闻者和独觉者的乘之宗派，对于蕴等执着为常，以及执着为无我，为了对治这些，宣说了对于色等不观为无常等等。因为执着无常是执着无我的原因，所以遮止执着无常，也应知遮止了执着无我。显示了于所取之义分别念是边执之后，广说“迦叶波，正念是唯一边”等，即显示了于能执之义分别念即是边执。其中，正念是指具有先前所说的无常和无我的分别念。非正念是指执着常和我的分别念。所谓无心，是业显现作用之处。所谓无心，即是业显现作用本身。所谓无意，是指由心所生之法所完全调伏。所谓无识，是指它的异熟果。善法和不善法是指无痴和与痴相应。它们本身就是不悦意的果，以及与此相反的悦意果，包括有罪和无罪的语言。无罪即是世间和出世间。世间是指有漏。出世间是指无漏。无漏是指有为法和无为法。其中，黑色的方面是遍一切烦恼。白色的方面是完全清净。因此，从正念和非正念这两个边，以及与它们相应的法，从善和不善，直到遍一切烦恼和完全清净为止，不承认、不说、不语这两个边，这就是迦叶波中道，即如实辨别诸法。不承认，即是那种见解。不说，即是自性不可说。不语，即是他人问也不说。另一种说法是，善和不
English
So it is. Regarding the tenets of the Hearers and Solitary Buddhas, to counteract the clinging to permanence in the aggregates and so forth, and the clinging to selflessness, it is taught that one does not individually contemplate impermanence in form and so forth. Since clinging to impermanence is the cause of clinging to selflessness, by preventing clinging to impermanence, it should be understood that clinging to selflessness is also prevented. Having shown that conceptual thought regarding the object of grasping is an extreme, it is extensively stated, "Kasyapa, right mindfulness is the only extreme," thus showing that conceptual thought regarding the object of clinging is itself an extreme. Among these, right mindfulness is that which possesses the previously stated conceptual thoughts of impermanence and selflessness. Non-right mindfulness is that which conceptually thinks of permanence and self. That which is called "without mind" is the place where karma manifestly operates. That which is called "without mind" is the very manifestation of karma. That which is called "without intention" is that which is completely subdued by that which arises from mind. That which is called "without consciousness" is its completely ripened result. Virtuous and non-virtuous dharmas are non-ignorance and being greatly associated with ignorance. These themselves are undesirable results, and the opposite of these, desirable results, including speech that is with fault and without fault. Without fault is mundane and supramundane. Mundane is with outflows. Supramundane is without outflows. Without outflows is conditioned and unconditioned. Among these, the black side is completely afflicted. The white side is completely purified. Therefore, from the two extremes of right mindfulness and non-right mindfulness, and the dharmas that are greatly associated with them, from virtuous and non-virtuous, up to completely afflicted and completely purified, not accepting, not speaking, not uttering these two extremes, that is the Kasyapa Middle Way, which is to rightly discriminate dharmas. Not accepting is that view. Not speaking is that the self is unspeakable. Not uttering is not speaking even when asked by others. In another way, virtuous and non-
Chinese
所谓的“善法”即是教法。下面剩余的词句应当理解为解释。在解释了作为外道和声闻的边见的对治法的中观之道后，就显示菩萨的边见的对治法。其中，外道徒对“我”和“常”的增益来自何处呢？就像盲人看见东西一样，不需要解释。声闻和缘觉的乘人，对于将人与无我见相结合的人来说，仅仅专注于行，认为行是无常和无我的。在没有见到法无我之前，停留在行上，就会产生对无常和无我的执着。菩萨将与法无我见相结合的人，在彻底领悟法无我之前，会产生增益，因此针对三种增益的方式来显示对治法。对于以有和无来增益自己的体性，所谓“有”就是一个边。“无”就是第二个边，因为这样说过。对于将无明和明智作为不相容的方面和对治法来增益，因为说了从“以无明为缘生诸行”到“无明灭则行灭”等等。对于除此之外的支分以及对它的灭尽增益为有为和无为，用“诸行”和“行灭”等等词句。作为它们的对治法，“不是那两者”就是遍计所执性。所谓“没有两种差别”，就是既不产生无明，也不灭尽无明，行等等既不应舍弃，灭尽也不应获得，因为是遍计所执性。所谓“于此，什么是知识”，就是为了避免诽谤的边见，既不是没有明智，也不是有明智等等。所谓“不是以空性使诸法空，不是以无相使诸法无相”等等，显示了什么呢？所谓空性等等，这个明智……
English
The so-called 'virtuous dharmas' are the teachings. The remaining words below should be understood as explanations. After explaining the Middle Way as the antidote to the extreme views of non-Buddhists and Śrāvakas, it shows the antidote to the extreme views of Bodhisattvas. Among them, where does the non-Buddhists' superimposition of 'self' and 'permanence' come from? It is like a blind person seeing something, there is no need to explain. For those who combine the view of no-self with individuals of the Śrāvaka and Pratyekabuddha vehicles, they focus only on actions, thinking that actions are impermanent and without self. Before seeing the no-self of dharmas, staying on actions, they will develop attachment to impermanence and no-self. Bodhisattvas who combine with the view of no-self of dharmas will generate superimpositions before thoroughly understanding the no-self of dharmas, therefore, the antidote is shown in terms of the three types of superimpositions. Regarding superimposing on one's own nature with existence and non-existence, the so-called 'existence' is one extreme. 'Non-existence' is the second extreme, because it was said so. Regarding superimposing ignorance and wisdom as incompatible aspects and antidotes, because it is said from 'with ignorance as the condition, actions arise' to 'when ignorance ceases, actions cease' and so on. Regarding superimposing the remaining limbs and their cessation as conditioned and unconditioned, with words such as 'actions' and 'cessation of actions' and so on. As their antidote, 'not those two' is the completely imputed nature. The so-called 'no distinction in two aspects' means that neither is ignorance produced, nor is ignorance extinguished, actions and so on should neither be abandoned, nor should cessation be attained, because it is the completely imputed nature. The so-called 'here, what is knowledge' is to avoid the extreme of defamation, it is neither without wisdom, nor with wisdom and so on. The so-called 'not making dharmas empty with emptiness, not making dharmas without characteristics with no characteristics' and so on, what does it show? The so-called emptiness and so on, this wisdom...