Tibetan
ཟུགས་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པས་འཁོར་བར་འཁྱམ་སྟེ། མི་ཤེས་པ་དེ་དང་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གོང་མས་ནི་ལོག་པ་བཀག་གོ །འདི་ནི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་པ་དགག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་ནོར་པ་ཙམ་དུ་ཇི་ལྟར་སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཞེས་རྒོལ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱི་དཔེ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྒྱུ་མ་མཁན་ལྟ་བུ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་ཤེས་པའོ། །སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ནི་དོན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཟ་བ་ལྟ་བུ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། གསོག་ལ་སོགས་པར་སྣང་ངོ༌། །འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མེད་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ཞེས་རྒོལ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ཤིང་གཉིས་ཀྱི་དཔེས་བསྟན་ཏེ། ཤིང་གཉིས་ལྟ་བུ་ནི་ཚུལ་བཞིན་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །གཙུབས་པ་ལས་མེ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་འབྱུང་བ་སྟེ། བྱུང་ནས་ཚུལ་བཞིན་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ཡང་སྤོང་བར་སྟོན་ཏོ། །ཅི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་འམ། འོན་ཏེ་མ་སྐྱེས་པ་མི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཞེས་རྒོལ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར། མར་མེའི་དཔེ་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང༌། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་མི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་སྟོན་ཏོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཇི་ལྟར་ཐོག་མ་ཡོད་པའི་དུས་ཀྱི་གཉན་པོས་སྤོང་ཞེས་རྒོལ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར། མར་མེའི་དཔེ་གཉིས་བསྟན་ཏེ། དབུ་མའི་ལམ་མདོར་བསྟན་ཏོ། །རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་དབྱེ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་པའི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་རིག་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ལ་གནས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཚུལ་དུ་བཤད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་བདེན་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ་དང༌། དྲང་བའི་དོན་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མི་འཛིན་ཏེ། རྒྱུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་མདོ་སྡེའི་ཕྱིར་མི་འབྲང་སྟེ། འདས་ནས་དེ་ལ་སྦྱང་མཁས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་བདེན་པའི་ཚུལ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་སྟོན
Chinese
色等无自性，但凡夫因颠倒妄想而流转于轮回，为了脱离无知，所以造论并非无意义。前者是遮止邪见，此处应理解为驳斥造论无意义。假设有人反驳说，如果这些仅仅是心的错乱，那么心如何能完全了解心自身呢？为了驳斥这种说法，所以举了魔术师的例子。其中，魔术师如同仅仅是作意的觉知，幻化之物应理解为无意义，吞噬等应理解为甚至连作意都没有，显现为积聚等。如果圣者的智慧不能如实地照见，那么因为不能如实地照见，如何能生起出世间的智慧呢？为了驳斥这种说法，所以举了双木的例子。双木如同如理作意地个别观察，从摩擦中生火如同智慧生起，显示生起后也要舍弃如理作意地个别观察。如果有人反驳说，智慧是生起了呢，还是没有生起，如何成为对治无知的对治品呢？为了驳斥这种说法，所以举了灯的例子，显示智慧虽然没有作用，但一生起就立即成为对治无知的对治品。如果有人反驳说，无始以来的烦恼如何能被有始的对治品所断除呢？为了驳斥这种说法，所以举了两个灯的例子，简要地显示了中观之道。广泛地分别开来，应理解为安立安住于如实修持的菩萨的学处。菩萨安住于法，是显示以世俗谛的方式所说的安立的真谛， 对于不了义的经典不执著于字面意义，因为这两个原因，不随顺与声闻乘极其相应的经部，过去之后要精通它，从中安立与大乘极其相应的甚深之法性空性，以及摄集安立与不安立的真谛，从而以一种方式显示了显示世俗谛和胜义谛的法界之理。
English
Since forms and so on are without inherent existence, but ordinary beings wander in samsara due to their inverted conceptualizations, composing treatises is not meaningless in order to separate from that ignorance. The former is to prevent wrong views, and here it should be understood as refuting the meaninglessness of composing treatises. If someone objects, saying, "If these are merely errors of the mind, how can the mind itself fully know the mind itself?" To refute this, the example of a magician is given. In this case, the magician is like the mere awareness of mental activity. The illusion should be understood as meaningless. Eating and so on should be understood as being without even mental activity, appearing as accumulations and so on. If the wisdom of the noble ones does not see things as they truly are, how can transcendental wisdom arise from not seeing things as they truly are? To refute this, the example of two sticks is given. The two sticks are like properly and individually examining things. The arising of fire from friction is like the arising of wisdom, showing that even the proper and individual examination should be abandoned after it arises. If someone objects, saying, "Whether wisdom has arisen or not, how can it become an antidote to ignorance?" To refute this, the example of a lamp is given, showing that although wisdom has no function, it immediately becomes an antidote to ignorance as soon as it arises. If someone objects, saying, "How can afflictions from beginningless time be eliminated by an antidote that has a beginning?" To refute this, the example of two lamps is given, briefly showing the Middle Way. Explaining it extensively, it should be understood as establishing the precepts of a Bodhisattva who abides in genuine practice. A Bodhisattva abiding in the Dharma is showing the truth of the establishment explained in the manner of conventional truth, Not clinging to the literal meaning of scriptures of provisional meaning, and for these two reasons, not following the sutras that are highly compatible with the Hearer Vehicle, but after having passed beyond them, becoming skilled in them, and from them establishing the profound Dharma of emptiness that is highly compatible with the Great Vehicle, as well as gathering the truth of establishment and non-establishment, thereby showing the nature of the Dharmadhatu, which reveals the conventional and ultimate truths in one way.
Tibetan
་པས་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གཞིར་གྱུར་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲང་བར་སྦྱོར་བས་ཚུལ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞེས་བྱའོ། །ཚུལ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བས་དབུ་མའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབུ་མའི་ལམ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་དུ་སྟོན་ཏེ། གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་དང༌། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་ཆོས་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་དང༌། སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་དང༌། སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་དང༌། ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང༌། དེ་ལྟར་ཞུགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་མ་ཟིན་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་གཉི་ག་ལ་མོས་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། བདག་མེད་པ་སྔ་མ་བདག་མེད་པ་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་སྟོན་པའོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཅེ་ན། རྣམ་པ་གཅིག་གིས་མི་དམིགས་པར་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏེ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཕུང་པོ་རྣམས་དང༌། དེའི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཁམས་དང༌། དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་བདག་མི་དམིགས་ཏེ། ནང་དང་ཕྱི་དང་གཉི་ག་མེད་པའི་བར་ནས་ཀྱང་བྱིས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་བདག་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་མི་དམིགས་པར་ཡོངས་སུ་སྟོན་པས་གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་སྟོན་ཅེ་ན། རྣམ་པ་གཅིག་གིས་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་འདི་ནི་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟོག་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་གསུམ་པོ་བྱིས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་པར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བྱིས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་བདག་དང་ མི་འདྲ་བས་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དམིགས་སོ་ཞེས་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བརྗོད་པས་དངོས་པོ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཆོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཅེ་ན། རྣམ་པ་གཅིག་གིས་མི་དམིགས་པར་ཡོངས་སུ་སྟོན་ཏེ། མི་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟག་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟོག་གོ་ཞེས་སྒྲོ་བཏགས་པ་བྱིས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཐ་སྙད་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་མི་རྟག་པས་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནང་དང༌།
Chinese
以……成为确定意义的基础，成为智者，因为那个原因而随行结合，称为如理作意。以如理作意而进入中观之道。如此中观之道显示为十三种相：显示补特伽罗空性，以及补特伽罗无我与法空性，以及法无我，以及增益边，以及诽谤边，以及现观法，并且将它完全回向于大菩提，如此进入不被烦恼和痛苦二者所控制，以及对二种无我的信解差别，以及前无我成为后无我的因，以及空性之究竟，以及显示彼之威力。其中如何显示补特伽罗空性呢？以一种方式完全显示为不可得，因为有“于补特伽罗无我而个别了知”之说。有情之事物蕴等，以及彼之各种事物界，以及彼之受用事物处，于三种事物不可得我，从内和外以及二者皆无的中间，由孩童所遍计之我不可得，如是不以可得而完全显示，故而完全显示补特伽罗空性。如何显示补特伽罗无我呢？以一种方式完全显示可得，因为说“于彼可得亦不思为常”。三种事物由孩童所遍计之缘起，于彼不思为常，因此与孩童所遍计之我不同，故而可得蕴等之无常性，如是完全宣说无我之自性，故而显示于事物而住之补特伽罗无我。如何显示法空性呢？以一种方式完全显示为不可得，因为说“于无常亦不无常”。其中此不可得是：于不可说之事物不思，如是增益，凡是孩童所遍计之名言之自性，彼为无常所摄持之事物，于彼内和……
English
By becoming the basis of the definitive meaning, becoming a wise person, because of that reason, following and combining, it is called proper application. By proper application, one enters the Middle Way. Thus, the Middle Way is shown in thirteen aspects: showing the emptiness of the person, and the selflessness of the person and the emptiness of phenomena, and the selflessness of phenomena, and the extreme of superimposition, and the extreme of denigration, and the clear realization of phenomena, and completely dedicating it to the Great Bodhi, thus entering without being controlled by both afflictions and suffering, and the difference in faith in the two kinds of selflessness, and the former selflessness becoming the cause of the latter selflessness, and the ultimate of emptiness, and showing the power of that. Among them, how does one show the emptiness of the person? In one way, it is completely shown as unattainable, because it is said, "One individually understands the selflessness of the person." The aggregates, etc., of sentient beings, and the various elements of them, and the sense bases of their enjoyment, in the three kinds of things, the self is unattainable, from the inside and outside and the middle where both are absent, the self conceived by children is unattainable, thus completely showing the unattainability, therefore completely showing the emptiness of the person. How does one show the selflessness of the person? In one way, it completely shows the attainable, because it is said, "One does not think of that attainable as permanent." The three things, the dependent arising conceived by children, one does not think of that as permanent, therefore, unlike the self conceived by children, one can attain the impermanence of the aggregates, thus completely proclaiming the nature of selflessness, therefore showing the selflessness of the person who dwells in things. How does one show the emptiness of phenomena? In one way, it is completely shown as unattainable, because it is said, "One does not think of impermanence as impermanent." Among them, this unattainability is: one does not think of the unspeakable thing, thus superimposing, whatever is the nature of the nominal term conceived by children, that thing is grasped by impermanence, in that inner and...