Tibetan
ཅད་ནས་ལོག་པར་མི་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་དུག་བསྩལ་བ་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཇི་ལྟར་དུག་བསྩལ་ན་ གནོད་པ་མེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། སུ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་རང་གི་ཉོན་མོངས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོའི་ལུད་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་དངོས་པོ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་དཔེ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་ཡོན་ཏན་འདྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོན་ཏན་འདྲ་བ་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་རང་བཞིན་ནི་མ་བཤད་དོ། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་སྟོན་ཏེ། མཐའ་གཉིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་དབུ་མའི་ལམ་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མཐའ་གང་ཞེ་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་མཐའ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། དེ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། དེ་ནི་གང་འོག་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཅན་གྱི་མཐའ་ནི་གང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་དང༌། བདག་མེད་པར་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གང་འོག་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མཐའ་གཉིས་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མཐའ་གཉིས་ཞེས་འབྱུང་བའོ། །མཐའ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་བརྟག་ཏུ་མེད་པས་དཔྱད་དུ་མེད་པའོ། །བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་བཤད་དུ་མེད་པས་བསྟན་དུ་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་མ་ཡིན་པས་རྟེན་མ་ཡིན་པའོ། །གཟུང་བའི་དོན་དུ་གཟུང་བ་མེད་པས་སྣང་བ་མེད་པའོ། །འཛིན་པའི་དོན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གཟུང་དུ་མེད་པས་རྣམ་པར་རིག་པར་མེད་པའོ། །འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་པས་གནས་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། གང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེའི་གཉེན་པོར་གང་ལ་བདག་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སྒྲོ་བཏགས་ནས་གང་རྟག་པར་འཛིན་པ་དེའི་གཉེན་པོར་གང་གཟུགས་ལ་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟོག །མི་རྟག་པར་ཡང་མི་ རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུང
Chinese
为了完全不堕落，也像是给予毒药般的烦恼。虽然如此，但如果像给予毒药一样，仅仅是没有损害，对谁也不会变成功德，那不是的。菩萨以自己的烦恼，为了利益一切众生，也像是大城市粪便般的烦恼。如此，菩萨就像世间著名的事物般的功德的例子，以功德特别超胜，是无与伦比的功德。因此，应当了知菩萨是无与伦比的功德。已经讲述了真实成就的种种分类和功德的差别。尚未讲述真实成就的自性。那是由中观之道来宣示的，因为完全舍弃了两个边，应当了知是中观之道。什么是边呢？外道之边是执著于我，并且执著于它是常，对蕴、界、处等进行增益。那是从下面简略地，常，称为一边，我，称为一边，这样出现的。声闻和独觉乘之边是执著于蕴等为无常，并且执著于无我。那也是从下面简略地，无常，称为二边，无我，称为二边，这样出现的。那两个边的中间是什么呢？那被称为是不分别的智慧，因为它是不可分别的，所以是不可思议的。因为不可言说且不可讲述，所以是不可指示的。因为它不是识的处所，所以不是所依。因为在所取的意义上没有所取，所以是没有显现的。因为在能取的意义上仅仅是识，所以是不可取的。因为不住于轮回和涅槃，所以应当了知是无住处。对此，外道们进行增益，对于执著于我的对治，宣说了所谓的对无我进行个别观察等等。增益之后，对于执著于常的对治，宣说了所谓的不对色执著为常，也不执著为无常等等。
English
In order not to fall completely, it is also like the afflictions of giving poison. Although it is so, if it is like giving poison, it is only without harm, and it will not become merit for anyone, that is not the case. The Bodhisattva, with his own afflictions, in order to benefit all sentient beings, is also like the afflictions of the feces of a big city. Thus, the Bodhisattva is like the example of the merits of worldly famous things, and with the merits being particularly superior, it is unparalleled merit. Therefore, it should be known that the Bodhisattva is unparalleled merit. The various classifications of true accomplishment and the differences in merit have been explained. The nature of true accomplishment has not yet been explained. That is shown by the Middle Way, because it completely abandons the two extremes, it should be known as the Middle Way. What are the extremes? The extreme of the non-Buddhists is to cling to self, and to cling to it as permanent, adding to the aggregates, realms, and sources. That is from below, briefly, permanent, called one extreme, self, called one extreme, thus it appears. The extreme of the Hearers and Solitary Buddhas is to cling to the aggregates, etc., as impermanent, and to cling to no-self. That is also from below, briefly, impermanent, called two extremes, no-self, called two extremes, thus it appears. What is in the middle of those two extremes? That is called non-discriminating wisdom, because it is non-discriminating, so it is inconceivable. Because it is unspeakable and unexplainable, it is unteachable. Because it is not the place of consciousness, it is not a support. Because there is no object in the sense of the object, it is without appearance. Because in the sense of the subject it is only consciousness, it is unobtainable. Because it does not abide in samsara and nirvana, it should be known as having no abode. To this, the non-Buddhists add, and for the antidote to clinging to self, they have spoken of individually observing no-self, etc. After adding, for the antidote to clinging to permanence, they have spoken of not clinging to form as permanent, nor clinging to it as impermanent, etc.