Tibetan
་ནི་མི་རུང་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་དོན་བྱས་པའི་དེ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་རིགས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པར་ནི་མི་འཐད་དོ། །ཅི་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འཛིན་ན་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་བོར་བས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་ཅས་ཟར་ན་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་རབ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དངོས་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །དེ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པས་གཟུགས་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་འཛིན་ཏོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོར་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་ལམ། དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །སྨྲས་པ། ཀྱེ་ཅི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ལ་གནོད་དེ། དེས་ན་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཞེས་དེ་སྐད་བརྗོད་དམ། སྨྲས་པ། སྲིད་པས་སོ་སོར་བརྗོད་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སེམས་ཅན་མི་དམིགས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། གཡོ་མེད་པར་རིག་ནས། རྐྱེན་འདི་ལ་མི་མཁས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་གནས་པ་མེད་ལ་གཡོ་བ་མེད་ན་བྱེད་པ་ནི་གང་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་བ་
Chinese
是不行的，因为执持自己的体性。那是这样变的，因为智慧的体性之故，知是行相，智慧以自己的体性无常等等而善为了知。识是于事物各自各别而辨别的体性。因为做了识的义，因此如果说是与识无有差别，那是对的。为什么呢？因为执持自己的体性之故。如果因为是善为了知的体性之故，智慧的境是总的体性，因此它执持自己的体性是不应理的。如果也执持自己的体性，那么因为没有舍弃自己的体性，就变成辨别事物的体性，会变成与识无有差别的过失。如果说也随顺于识也是不行的，因为相违之故。那是这样变的，智慧是与识一起出生的因，那是事物的行境。因为随顺于它，智慧以自己的体性无常等等而执持，这样说也是不应理的。为什么呢？因为相违之故。因为自己和总的体性不相符，色性就是无常性。如果色性就是无常性，那么智慧会执持是不可能的，因此智慧不执持自己的体性。识也随顺于智慧，变成它的自性，因为是胜义的境，会变成舍弃自己体性的过失。因此自己的体性变成智慧的境，或者胜义变成识的境是不可能的。 说道：唉！难道耽著空性会损害对业的行相的信解吗？因此说对业的行相成熟生起信解吗？ 说道：以有为而各自宣说没有过失。于此，智慧善为破析诸行之后，不观察有情，就是诸行没有自性，并且无动而了知之后，不精通此缘起，就是诸行没有住处并且没有动摇，那么作者是什么呢？与果相连。
English
It is not permissible, because it holds its own nature. It changes in this way: because of the nature of wisdom, knowing is an aspect, and wisdom thoroughly knows its own nature as impermanent, etc. Cognition is the nature of distinguishing individual things separately. Because it performs the meaning of cognition, if it is said that there is no difference from cognition, that is correct. Why? Because it holds its own nature. If, because it is the nature of thorough knowing, the object of wisdom is the general nature, then it is not reasonable for it to hold its own nature. If it also holds its own nature, then because it has not abandoned its own nature, it becomes the nature of distinguishing things, and it will become the fault of being no different from cognition. If it is said that it also follows cognition, it is also not permissible, because it is contradictory. It changes in this way: wisdom is the cause that arises together with cognition, and that is the realm of objects. Because it follows it, it is also unreasonable to say that wisdom holds its own nature as impermanent, etc. Why? Because it is contradictory. Because one's own nature and the general nature do not match, the nature of form is impermanence itself. If the nature of form is impermanence itself, then it is impossible for wisdom to hold it, therefore wisdom does not hold its own nature. Cognition also follows wisdom and becomes its nature, and because it is the ultimate object, it will become the fault of abandoning its own nature. Therefore, it is impossible for one's own nature to become the object of wisdom, or for the ultimate to become the object of cognition. It is said: Alas! Does attachment to emptiness harm faith in the aspects of karma? Therefore, is it said that faith arises in the ripening of karma? It is said: There is no fault in proclaiming each separately with existence. Here, after wisdom has thoroughly broken down the formations, not observing sentient beings means that the formations have no self-nature, and after realizing that they are immovable, not being skilled in this dependent arising means that if the formations have no abiding place and are unwavering, then what is the agent? Connected with the fruit.
Tibetan
ནི་གང་ཞེས་ཀུན་དུ་གཏི་མུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་དུ་གཏི་མུག་པས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འོད་སྲུངས་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་གནས་པའི་རབ་ཙམ་བླའི། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྷ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ གསུངས་སོ། །དེ་སྐད་དུ། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །འབྱུང་བར་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་ལ། །དེ་ནི་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་བཤད། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་པ། །བློ་ཞན་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད། །དཔེར་ན་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང༌། །རིག་སྔགས་ཉེས་པར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་འདི་ནི། །རྟོགས་པར་དཀའ་བར་ཐུགས་ཆུད་ན། །དེའི་ཕྱིར་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས། །བཤད་པ་ལས་ནི་རབ་ཏུ་ལྡོག །ཅེས་བཤད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། དུས་རིང་པོ་ནས་བསྒོམས་པ་དང༌། རྐྱེན་གྱི་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་གཏི་མུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཡོ་བ་མེད་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ན་རྣམ་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་རྩོམ་མོ། །དེ་བདག་མེད་པར་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་མེད་པའི་བཟོད་པའི་དོན་བརྗོད་དགོས་སོ། སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་བཤིག་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྐྱད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞགས་ན་སེམས་ཅན་མི་དམིགས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ནི་ཆོས་ཙམ་སྟེ་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བ་གཡོ་བ་མེད་པ་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་གྱི་རྐྱེན་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཤིང་ལ་བརྟེན་པ། མར་མེའི་འོད་འཕྲོ་བའི་རྒྱུན་དང་འདྲ་བ་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པ་འདྲ་བའི་རྒྱུན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེའོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང༌། འག
Chinese
即于何者皆悉愚昧。由悉愚昧故，于业之异熟不生信解。世尊亦云：迦叶，住于有我见者稍胜，具慢者视空性，彼非天人。如是云：空性见为一切之，生起，诸佛所宣说。何者观空性，彼说为不可成办。空性见之过失，令劣慧者灭坏。譬如执蛇之过失，及明咒修持之过失。劣慧者若能领会此法，是极难通达者。是故，诸佛之心，极厌离于宣说。如是说。通达世俗及胜义之菩萨，于诸行作分别者，谓由全知甚深缘起，及由长时修习，及由极善知晓诸缘起之理，故不悉愚昧。彼如是思惟：如是，以依他起故，诸行非为成办之自性，且无动摇。是故，随逐种种分别，以善巧方便所摄持之现行诸行者，于现行诸行时，以极安住于成办故，渐次获得一切智智。如是，现行信解之菩萨，发起大精进。彼于无我忍如是名为无我忍之义，应须宣说。曰：于有情作想者，谓若以由识所生之慧，安立于识之境，世俗有者，则不观见有情，而如是思惟：此唯是法，如幻化，无动摇，无自主，谓由互相之缘力所生故，是依于业及烦恼之树。如灯焰之流，如往昔业所掷之相似相续之理而生。彼生时亦从任何处亦不来，灭
English
That is, in what is everything completely deluded. Because of being completely deluded, one does not believe in the ripening of karma. The Blessed One also said: Kashyapa, one who abides in the view of self is slightly superior, but one who is arrogant and views emptiness is not a god. Thus it is said: The view of emptiness is the source of all, spoken by the victorious ones. Those who view emptiness are said to be impossible to accomplish. The fault of viewing emptiness wrongly destroys the inferior-minded. It is like the fault of holding a snake wrongly, and the fault of practicing a mantra wrongly. If the inferior-minded can understand this Dharma, it is extremely difficult to understand. Therefore, the minds of the Buddhas are extremely averse to speaking. Thus it is said. A Bodhisattva who is skilled in conventional and ultimate truth, who distinguishes between actions, is not completely deluded because he fully knows the profound dependent origination, and because he has meditated for a long time, and because he knows very well the nature of conditions. He thinks like this: Thus, because of being dependent on others, actions are not of the nature of accomplishment, and are unwavering. Therefore, those who follow various discriminations, who are skilled in means and who are engaged in actions, when they are engaged in actions, because they are extremely abiding in accomplishment, they gradually attain omniscience. Thus, a Bodhisattva who has faith in manifestation exerts great effort. That which is called forbearance of selflessness, the meaning of forbearance of selflessness, should be explained. It is said: Those who perceive sentient beings, that is, if by the wisdom produced by consciousness, one establishes the object of consciousness, which exists conventionally, then one does not see sentient beings, and thinks like this: This is only Dharma, like an illusion, unwavering, without autonomy, because it is produced by the power of mutual conditions, it is dependent on the tree of karma and afflictions. Like the stream of a lamp flame, it arises like the stream of a similar continuum thrown by past karma. When it arises, it does not come from anywhere, and it ceases.