Tibetan
པ་ཡིན་ནོ། །གུས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཞོལ་བ་ནི་ལྟ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འབབ་པ་ནི་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བབ་པ་ནི་ཉན་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཡོན་ཏན་ལ་རེ་བ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་འཁོར་དང་འདུག་པ་ལ་མི་སླུའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་དམུ་རྒོད་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་དང༌། གང་གི་ཚེ་དང་ཇི་སྙེད་ཅིག་གིས་ཤེས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་དམུ་རྒོད་ནི་གདུལ་དཀའ་བའོ། །ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོས་པ་དམ་པར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན། འདི་དང་ཚེ་རབས་གཞན་ན་སྟེ། གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྙེད་ཅིག་གིས་ཤེ་ན། ཐོས་པ་ལ་གཡེང་བའི་ཆོས་སུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་གོ་རིམས་ནི་ཐོས་པ་ལ་གཡེང་བའི་ཆོས་སུ་གནས་པས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་མི་སྒྲུབ་སྟེ། དེ་བསྟན་པ་ལ་གཡེང་བའི་ཆོས་སུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་པ་ལ་གཡེང་བའི་ཆོས་སུ་བསྟན་པ་ནི་དད་པས་བྱིན་པས་ལོག་པར་ལྟུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནི་སྒྱུ་ཅན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུལ་བ་ཅང་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་མི་གུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གོ་རིམས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །དམུ་རྒོད་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་ཏེ། དམུ་རྒོད་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས་དམུ་རྒོད་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་བའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་དང༌། མ་འཁྲུལ་བའི་ཆོས་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་དོན་དུ་འཁྲུལ་བ་དང༌། མ་འཁྲུལ་བའི་ཆོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འོད་སྲུངས་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁྲུལ་པའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །སྨྲས་པ། ཅིའི་ཕྱིར་བཞི་ཁོ་ན་སྨྲས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁྲུལ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མ་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་དང༌། ཧ་ཅང་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་དང༌། ངན་པར་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་དང༌། ཉེས་པར་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པའོ། །དེ་ལ་མ་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མ་བྱས་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་རྟོན་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བར་བརྩམས་ལ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་མཐར་མ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དད་པ་མ་ཞེན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བར་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྒྱུན་གཅོང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁྲུལ་པའོ། །ཧ་ཅང་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་ནི་སེམས་ཅན་སྣོད་དུ་གྱུར་བ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་བ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་མི་འཚལ་བ་བཤད་པའོ། །ངན་པར་བྱས་པའི་འཁྲུལ་བ་ནི་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་ཆུང་དུ་བཤད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ཐེག་པ་ཆུང་དུ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཆ་མ་ཡིན་པ་བཤད་པའོ། །ཉེས་པར་བྱས་པའི་འཁྲུལ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡང་དག་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ། དགེ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་རི་མོ་བྱེད་པ་སྟེ། ངང་ཚུལ་ངན་པ། སྡིག་པའི་ཆོས་སྡུད་ཅིང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། སྡོམ་པ་ལ་མི་གནས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་ལ་འདོད་ཆགས་མི་སྙོམས་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཉེས་པ་མེད་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང༌། བསླབ་པ་ལ་གུས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །རྣམ་པ་གཉིས་སྡོམ་པ་ལ་མི་གནས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ངང་ཚུལ་ངན་པའོ། །བསླབ་པ་ལ་མི་གུས་པས་ནི་སྡིག་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆུང་དུ་ལ་མོས་པའོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལམ་ལོག་པར་གཏང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །འཁྲུལ་བ་བཞི་པོ་འདི་དག་གིས་ཆོས་བཞི་པོ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། མི་འཆད་པ་དང༌། མི་འཚམ་པ་འཆད་པ་དང༌། ཆ་མ་ཡིན་པ་འཆད་པ་དང༌། མི་སྙོམས་པར་འཆད་པའོ། །མི་འཆད་པ་ནི་སྔ་ཕྱིར་བཤད་པས་སྐྱོ་སྟེ། སེམས་མི་མཉམ་པའོ། །མི་འཚམ་པ་འཆད་པ་ནི། བཤད་པའི་ཐབས་མི་ཤེས་པའོ། །ཆ་མ་ཡིན་པ་འཆད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆུང་དུ་ལ་མོས་པའོ། །མི་སྙོམས་པར་འཆད་པ་ནི་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁོར་ལ་རྗེས་སུ་སྟོན་པར་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ལ་སེམས་མི་མཉམ་པས་མི་སྟོན་ཏེ་།དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མི་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སླུའོ། །བཤད་པ་ཐབས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆུང་དུ་ལ་མོས་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་དང༌། ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཁོར་ལ་རྗེས་སུ་སྟོན་པར་སྦྱོར་བས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་བསྐྱེད་དེ། སེམས་ཅན
Chinese
是这样的。恭敬是为了生起恭敬。倾心于他是为了想要看。趋向于他是为了想要承侍。靠近他是为了想要听。期望他的功德是为了想要修随顺之法。菩萨那样修持，对于善知识眷属共住不欺骗。总而言之，要知道并且完全显示，什么是难调伏，如何调伏，何时调伏，以多少调伏。其中，难调伏是难以调伏的。如何转变呢？通过听闻、受持正法等因缘。何时调伏呢？在此生和前世，因为已经串习。以多少调伏呢？通过安住于散乱听闻之法等。白色方面要理解为与此相反。它们的次第是，安住于散乱听闻之法，不修随顺于法的法，这是安住于散乱教法之法。安住于散乱教法之法，以信心所施之物使其堕落。如此，烦恼者是虚伪的，对于获得调伏、聪慧的菩萨不恭敬。与此相反，要理解为白色方面的次第。远离使人成为难调伏的法，使人受持不是难调伏的法，对于安住于不是难调伏之法的人们，为了断除他们的迷惑之法，以及为了使他们受持不迷惑之法，为了显示迷惑和不迷惑之法。世尊广泛地说，这四种光护是菩萨的迷惑。说道：为什么只说了四种呢？菩萨的迷惑要理解为是四种迷惑的范畴，即未作之迷惑、过度作之迷惑、恶作之迷惑和错作之迷惑。其中，未作之迷惑是信任那些尚未使众生完全成熟的人，应该使众生完全成熟。
English
It is so. Reverence is for generating reverence. Devotion to him is for wanting to see. Approaching him is for wanting to serve. Drawing near to him is for wanting to listen. Expecting his virtues is for wanting to practice the Dharma that accords with it. A Bodhisattva who practices in this way is not deceived by the virtuous friend and his retinue. In short, one should know and fully reveal what is difficult to tame, how to tame, when to tame, and with how much to tame. Among them, difficult to tame means difficult to subdue. How does it transform? Through causes such as hearing and upholding the true Dharma. When to tame? In this life and in previous lives, because it has been cultivated. With how much to tame? Through abiding in the Dharma of distracted hearing, and so on. The white side should be understood as the opposite of this. Their order is that abiding in the Dharma of distracted hearing, one does not practice the Dharma that accords with the Dharma, this is abiding in the Dharma of distracted teaching. Abiding in the Dharma of distracted teaching, one causes them to fall by means of offerings given with faith. Thus, the afflicted one is deceitful, and is disrespectful to Bodhisattvas who have attained taming and intelligence. The opposite of this should be understood as the order of the white side. Separating from the Dharmas that make one difficult to tame, causing one to uphold the Dharmas that do not make one difficult to tame, and for those who abide in the Dharmas that are not difficult to tame, in order to eliminate their deluded Dharmas, and in order to cause them to uphold the non-deluded Dharmas, for the sake of revealing the deluded and non-deluded Dharmas. The Bhagavan extensively said that these four Light Protectors are the delusions of Bodhisattvas. It is said: Why are only four mentioned? The delusions of Bodhisattvas should be understood as being within the scope of four types of delusions, namely, the delusion of not doing, the delusion of overdoing, the delusion of doing badly, and the delusion of doing wrongly. Among them, the delusion of not doing is trusting those who have not yet fully matured sentient beings, one should fully mature sentient beings.
Chinese
修习完全成熟却未达究竟，对不具信心的众生，间断地讲述，是菩萨的错谬。过度之错谬，是对已成法器的众生，宣说广大的佛法，对希求小乘、大乘的众生，宣说不适合的法。恶劣之错谬，是对信奉广大的众生，宣说小乘，对希求小乘的大乘行者，宣说不相应之法。罪过之错谬，是对安住于正直、具戒律、具善法的众生，加以毁谤，对秉性恶劣、积聚罪恶之法且安住于律仪者，以及不安住于律仪者，显示不平等的贪执。其中，以三种方式可知安住于律仪：为无罪之业的究竟，安住于正直；为戒律无损，具足戒律；为恭敬学处，是具善法者。以两种方式可知不安住于律仪： 因戒律退失，故秉性恶劣。因不敬学处，故是罪恶之法者。信奉小乘。因此，可知错谬是使众生误入歧途。这四种错谬完全显示了四种法：不应说、说不适合的、说不相应的、不平等地说。不应说是因前后说法而厌倦，心不平等。说不适合的，是不知说法之方便。说不相应的，是信奉小乘。不平等地说，是以杂染之心，结合眷属而随顺指示。因此，心不平等故不指示，因不完全成办善根，故欺骗众生。因不知说法之方便，故不完全摄取广大的善根，因信奉小乘，故完全舍弃广大的善根，以杂染之心，结合眷属而随顺指示，故生起非福德，众生
English
Not reaching the end of complete maturation in practice, intermittently teaching beings who lack faith is a mistake of a Bodhisattva. The mistake of excess is teaching the vast Dharma of the Buddha to beings who have become vessels, teaching what is unsuitable to beings who desire the Small Vehicle and the Great Vehicle. The mistake of inferiority is teaching the Small Vehicle to beings who believe in the vast, teaching what is inappropriate to Great Vehicle practitioners who desire the Small Vehicle. The mistake of transgression is to defame beings who are well-established in righteousness, who possess morality, and who have virtuous qualities, and to show unequal attachment to those of bad character, who accumulate sinful qualities and abide in vows, and those who do not abide in vows. Among these, one should know that abiding in vows is in three ways: for the sake of the culmination of faultless actions, being well-established in righteousness; possessing morality because the precepts are without fault; and being virtuous because of reverence for the training. One should know that not abiding in vows is in two ways: Because of the deterioration of morality, having a bad character. Because of disrespect for the training, being of sinful qualities. Believing in the Small Vehicle. Therefore, one should know that a mistake is leading beings astray. These four mistakes completely reveal four kinds of Dharma: not speaking, speaking unsuitably, speaking inappropriately, and speaking unequally. Not speaking is being weary of speaking before and after, the mind being unequal. Speaking unsuitably is not knowing the means of speaking. Speaking inappropriately is believing in the Small Vehicle. Speaking unequally is combining the retinue with a defiled mind and instructing accordingly. Therefore, not instructing because the mind is unequal, deceiving beings because not fully accomplishing the roots of virtue. Because of not knowing the means of speaking, not fully grasping the vast roots of virtue, because of believing in the Small Vehicle, completely abandoning the vast roots of virtue, and combining the retinue with a defiled mind and instructing accordingly, generating non-merit, beings