Tibetan
་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཚངས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ལམ་བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་སྤྱད་པ་རྣམས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གོ །འདི་ལྟ་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོག་པའོ། །ཡང་ན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ།། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། མཚན་མ་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་དག་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་ཚིག་གི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་དེ་ཡང་མཚན་མ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ལ་སྤྱོད་པ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྟོག་པའོ། །སྙིང་པོ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་བར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཚད་མས་སུན་མ་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དེས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྟོག་པའོ། །ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ཡོངས་སུ་སྤོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་རྟོག་པའོ། །འདི་ལྟར་དེ་དག་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བས་ན་ཆོས་ཉིད་དུ་གདགས་པའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ན། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བར་བྱའོ། ། གཉེན་པོ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་སྤང་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་བཞི་པ་སྟེ། དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་དག་ལ་དམིགས་པར་གྱུར་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། དེ་དག་བསྒོམས་པ་ལས་ཐོབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་དག་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་དུ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་འཐོབ་པ་དང༌། ལུང་བསྟན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཐོབ་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། དབང་བསྐུར་བ་འཐོབ་པ་ནི་དེའི་གོང་མའི་ས་གཉིས་ལ་གནས་པ་སྟེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ས་འདི་རྣམས་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ས་དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་དག་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་གཞན་དག་གསུངས་སོ། །ས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་འབྱུང་བ་འདི་དག་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ས་ལ་བཞུགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་འམ། འདི་དག་སོ་སོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟོག་པའོ། །དེ་ལ་ས་དང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གཉིས་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པས་ལྟུང་བ་ཕྲ་མོའི་འཁྲུལ་པ་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པའི་དབང་ ཐོབ་པས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །བཞི་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་མང་དུ་གནས་པས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཆོས་ལ་སྲེད་པའི་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པས་བདེན་པ་རྣམས་བསྒོམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དང༌། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །དྲུག་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་པ་མཚན་མ་མེད་པར་མང་དུ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོ་དང༌། འཁོ
Chinese
为了获得超越的清净，修习圣道的特征，所实践的那些都会变得毫无意义，这是这样说的。例如，对于“考察自性”等，就是认为空性等以其自性成为了实有。或者，对于如幻术般的诸法，远离了所增益的补特伽罗和法的自性，这本身就是空性的体性。它就是非异之义，因此是真如。由于是不颠倒之义，因此是真实之边际。由于远离一切相，因此是无相。由于是不可思议的智慧圣者的行境，因此是胜义谛。由于是诸佛一切法的因，因此是法界。因此，认为这些成为了实有，是存在的，像这样对于空性等各自的词句的自性进行思索，这也是执著于相。所谓“行于功德”，就是认为通过修习这些，将会产生包括佛法在内的一切功德。所谓“考察心要也是可以的”，就是认为由于是不欺骗的法性，因此是不变的，完全成立的，由于是完全成立的体性，因此在一切时处都没有被量所破斥，由于是被量真实成立的，诸佛的一切法身也由此而彻底区分。所谓“不作意而完全舍弃”，就是思索存在和不存在等的体性。像这样，它们仅仅是人法无我的特征，因此不是以实有的体性存在，对于如幻术般的诸法，由于远离了增益为人法之自性，因此可以安立为法性，所以也不是像兔角一样的不存在。如果这样认识，就应当舍弃对于它的体性等的分别念。
English
It is said that in order to attain the pure nature of transcendence, the practice of the characteristics of cultivating the noble path will become meaningless. For example, regarding "examining one's own nature," it is to conceive that emptiness and so on have become substantial by their own nature. Or, for all phenomena such as illusion, the very absence of the self-nature of the person and phenomena that are imputed is the nature of emptiness itself. That itself is the meaning of non-otherness, therefore it is suchness. Because it is the meaning of non-perversion, it is the ultimate reality. Because it is free from all characteristics, it is without characteristics. Because it is the object of the noble wisdom of non-conceptualization, it is the ultimate truth. Because it is the cause of all the Buddha's teachings, it is the realm of dharma. Therefore, thinking that these have become substantial, that they exist, in this way, contemplating the individual characteristics of emptiness and so on is also engaging in characteristics. "Engaging in qualities" means thinking that by meditating on these, all qualities including the Buddha's teachings will arise. "Examining the essence is also permissible" means thinking that because it is of an unfailing nature, it is unchanging, completely established, because it is of a completely established nature, therefore it has not been refuted by measurement at all times, because it is truly established by measurement, and all the Dharmakaya of all Buddhas is also thoroughly distinguished by it. "Completely abandoning by not paying attention" means contemplating the nature of existence and non-existence, and so on. In this way, they are merely the characteristics of the selflessness of persons and phenomena, therefore they do not exist as substantial entities, and for all phenomena such as illusion, because they are free from the self-nature imputed as persons and phenomena, they can be established as the nature of phenomena, so they are not non-existent like a rabbit's horn. If one understands in this way, one should abandon the conceptualizations of its nature and so on.
Chinese
雖然已達到勝義諦空性等無自性，但從修習這些空性等所獲得的自性等事物，因為已成為果，所以是存在的。如果有人認為，不然菩薩們如何進入地等境界呢？那時瑜伽行者也應當捨棄這種分別念，因為地等境界在勝義諦中也是不生的。獲得對不生之法的忍，以及被授記，以及獲得清淨的佛土，是安住於第八地的菩薩。使有情成熟，以及獲得灌頂，是安住於其上的兩地，即按照次第。這些地具有自然成就的進入等功德的差別，因此比其他非彼之地更殊勝，所以宣說了其他特別的分別念的相。這些對地等境界產生分別念的相，只是最初的瑜伽行者才有，安住於地上者則沒有，因為這對他們是不可能的。例如，所謂觀察自性，就是思維地等境界成為自性的事物是存在的，或者思維這些各自的自性。其中，初地菩薩因為進入無過失之境，所以被安立為對治對人與法的愚癡。第二地因為戒律清淨，所以是對治對微小罪行的迷惑。第三地因為獲得安住於世間禪定的力量，所以是對治對欲的貪著。第四地因為多安住於如何獲得菩提之分，所以是對治對禪定之法的貪愛。第五地因為安住於以方便攝持的菩提之分，所以修習諸諦，菩薩對輪迴和涅槃極度背離和趨向的作意，是對治愚癡。第六地是對治安住於無相，無相中多種遍行，以及輪
English
Although ultimate reality, such as emptiness, is devoid of inherent existence, the inherent existence and other things obtained from meditating on these are indeed existent because they have become the result. If one thinks, 'Otherwise, how would bodhisattvas enter the stages and so forth?' then the yogi should abandon this conceptual thought as well, because the stages and so forth are also unborn in ultimate reality. Obtaining forbearance of the unborn dharma, being prophesied, and obtaining a pure Buddha-field are the bodhisattvas who abide on the eighth ground. Ripening sentient beings and obtaining empowerment are those who abide on the two grounds above that, that is, in order. These grounds are superior to other grounds that are not those grounds because they possess distinctions of qualities such as entering into spontaneous accomplishment, and therefore other specific characteristics of conceptual thought are taught. These appearances of conceptual thought regarding the grounds and so forth are only for yogis who are beginners; they are not for those who abide on the grounds, because it is impossible for them. For example, 'examining one's own characteristics' means thinking that the stages and so forth, which have become objects of their own characteristics, are existent, or thinking about these individual characteristics themselves. Among these, the bodhisattva of the first ground, because he has entered into the faultless, is established as the antidote to delusion about persons and phenomena. The second ground, because of pure morality, is the antidote to delusion about subtle transgressions. The third ground, because he has obtained the power to abide in worldly meditative absorption, is the antidote to attachment to desire. The fourth ground, because he abides greatly in how to obtain the aspects of enlightenment, is the antidote to craving for the dharmas of meditative absorption. The fifth ground, because he abides in the aspects of enlightenment that are grasped by skillful means, meditates on the truths, and the bodhisattva's intention to turn away from and turn towards samsara and nirvana is the antidote to delusion. The sixth ground is the antidote to abiding in signlessness, practicing signlessness in many ways, and the wheel