Tibetan
འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་ཀྱང་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་སྟེ། དེ་ཤེས་པ་ནི་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །དོ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་ལུགས་ཏེ། དེའི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོས་ནི་མདོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་མཁས་པའོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོན་ལ་མཁས་པའོ། །ངོ་ཚ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྡོམ་པ་བླངས་པ་བསྲུངས་པས་བཟོད་པ་དང་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་མནོས་པ་འདྲལ་བར་མི་བྱེད་དོ། །བརྟེན་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་མཉམ་པ་དང༌། སྐྱོན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཤེས་སོ། །འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འདྲ་བ་རྒྱུར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་སྟེ། མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་རྟག་པ་ནི་རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ནི་བདུད་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་གིས་མི་བཀྲི་ཞིང་མི་འཕྲོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ལམ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ལྷད་བཅུག་པ་ཤེས་སོ། །ལྷད་བཅུག་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལྷད་བཅུག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ནག་པོ་བསྟན་པའི་གཉེན་པོར་འདི་ནི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཆོས་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདུད་ལ་སོགས་པས་སྨྲས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། འདྲེས་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་སོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྐྱབས་ངན་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་དད་པར་བྱས་ནས་བསྟན་པ་ལ་འཛུད་པར་བྱེད་དོ། །ཐབས་མཁས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་པས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ངོམས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བཅུ་གསུམ་པས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་བརྩོན་པས་སྦྱིན་པས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཏེ་བསྡུ་པའི་དངོས་པོ་བཞིས་ཚིག་བཞི་བསྟན་པའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ལུས་ཀུན་ཏུ་བསྟན་པ་ནི་རང་གི་རིས་ལ་ཆགས་པ་རྣམས་ལའོ། །ཆོས་བཤད་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྣམས་ལའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཐབས་འཁྲུལ་བ་རྣམས་ལའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆེ་བ་ཉིད་སྨོས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་རྣམས་ལའོ། །འཁོར་བའི་ཉེས་པ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་ལའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ནི་མི་འཇུག་པ་རྣམས་ལའོ། །བློ་ཆུང་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཚིག་ཐ་མས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་དོན་བརྗེད་པའི་གནོད་པ་དང༌། བྱ་བ་བརྗེད་པའི་གནོད་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་གཞག་སྟེ། འདི་ཡང་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་གཉེན་པོ་ ནི་ཡི་གེ་སྟེ། ཡི་གེའི་འབྲུ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དང༌། བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་རྣམས་མི་བརྗེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྲིས་ནས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་བློ་ཆུང་བ་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །ཡོངས་སུ་བླངས་པའི་ནོར་མ་སྦས་པའི་གཉེན་པོར་བརྒྱ་སྟེ་དེས་སྦེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བ་དང་འགོད་པ་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོར་རྩིས་དང་ཤོ་ཐབས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་འདུ་འགོད་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་མི་མཉམ་པ་ནི་སྐེམས་པ་དང་བརྗེད་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་གནོད་པ་ནི་འབྱུང་བོའི་གདོན་ཏོ། །རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ནད་ཀྱི་གནོད་པ་ནི་རོ་ལངས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། གཤེད་བྱེད་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་རིམས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའོ། །ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པར་མཐོང་བ་དང༌། མཚན་ངན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་གི་སྐྱོན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཁོ་ནས་ཐོབ་པ་དེས་བྱས་པའི་རྣམ་པར་འཚེ་པའི་གནོད་པའི་ངོ་ལོན་ཡང་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཆོ་ག་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །བསམ་གཏན་ནི་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་པའི་གཉེན་པོའོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱབས་ངན་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཚད་མེད་པ་རྣམས་ནི་ལོག་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི
Chinese
执持即是具有忆念。空性之中，虽为一味，然自相与共相等各别，乃是甚深法性，知彼即是具有智慧。知甚深密意，即是具有证悟。彼等之理乃是正理，为令现证彼之密意故。初者，谓于经等法学识渊博。余者，谓于义学识渊博。具惭愧者，以受持律仪，守护故，具忍耐与决定，故不毁所受之戒律。具依怙者，于一切时处皆不弃舍，如是则圆满宣说戒律平等且无过失。具慧者，知晓缘起。此有则彼生，是为对治无因论者。此生则彼生，是对治以异为因论者，无常之因是常，乃因不相同。是故宣说处与非处，为知因与非因故。具有证悟之智者，不为魔、外道等其他所诱惑、所劫夺，因见道故。具有智慧者，知晓掺杂。掺杂者，谓凡能毁坏圣法之掺杂语。其中，为对治黑品，此乃是入于经等之正等觉所说，故为有义之语。以此之法性相违故，乃是魔等所说，故知为无义之语，及知为杂糅之语。具神通者，令入于恶劣皈依处者生信，而引入于教法。具善巧方便者，令诸有情成熟，如是则安立圆满执持忆念等功德之差别。安立修持之差别，乃以十二者显示。如何耶？不知厌足也。
English
Grasping is called having mindfulness. Although it is of one taste in emptiness, the distinctness of self-characteristics and common characteristics, etc., is the profound nature of reality; knowing that is called having wisdom. Knowing the profound intention is called having realization. The manner of these is the principle, for the sake of manifestly realizing its intention. The first is being learned in the Dharma, such as the Sutras. The rest are being learned in the meaning. One who has shame does not break the precepts he has taken, because he has taken and protected the vows, and because he has patience and certainty. One who has reliance does not completely abandon them at all times and in all places; in this way, the equality of discipline and the absence of faults are fully taught. One who has intelligence knows dependent origination. 'When this exists, this arises' is the antidote to the view of causelessness. 'When this is born, this is born' is the antidote to the view of dissimilar causes; the impermanent cause is permanent, which is a dissimilar cause. Therefore, the places and non-places are taught, in order to know the causes and non-causes. One who has the knowledge of realization is not led astray or robbed by other demons, outsiders, etc., because he has seen the path. One who has wisdom knows what is mixed in. What is mixed in is any mixed-in word that destroys the holy Dharma. Among them, as an antidote to the dark side, this is said by the perfectly enlightened Buddha, such as entering into the Sutras, etc., so it is a meaningful word. Because it contradicts this nature of reality, it is spoken by demons, etc., so it is known as a meaningless word, and it is known as a mixed word. Those with clairvoyance make those who have entered into bad refuges have faith and introduce them to the teachings. One who has skillful means fully matures sentient beings; in this way, the distinctions of fully grasping the qualities of mindfulness, etc., are established. The distinctions of practice are established by the twelve. How is it? Not knowing satisfaction.
Chinese
以“是”等所表示。安置成熟有情，由第十三（品）所表示。如何呢？如是精进，以布施也能成熟有情等，即以四摄事物表示四句。完全显示色身，是对那些执着于自己眷属的人。说法是对那些犹豫不决的人。讲述菩萨的行持是对那些方法错误的人。仅仅称颂如来的伟大，是对那些完全厌倦的人。显示轮回的过患，是对那些对此非常欢喜的人。完全显示佛陀智慧的利益，是对那些不进入的人。对于智慧浅薄的人，则以最后的语句来成熟他们。其中，忘记意义的损害和忘记行为的损害这两种形态合二为一而安立，这也是用两句话来区分的。此的对治是文字，为了不忘记文字的字句所施舍等的意义和所作等的行为，所以书写下来放置。以因明的论著来遣除恶见。以声明的论著来遣除智慧浅薄。对于完全接受的财物，不隐藏的对治是一百，因为会隐藏。对于聚集和安置感到迷惑的对治是算术和占卜，因为知道那两者的聚集和安置。界不平等是消瘦和健忘。有情损害是鬼神作祟。由因产生的疾病的损害是起尸的加持，因为进行杀戮等会产生瘟疫等。错误地看待月亮等，以及恶兆等，仅仅是肢体缺陷成熟所获得的，也知道由此所作的损害的报复。其中，律仪的仪轨是律仪的戒律，是破戒的戒律的对治。禅定是对贪欲的对治。神通是对恶劣皈依的对治。四无量是对邪命的福德的对治。无色定是
English
It is indicated by "is" and so on. The arrangement for maturing sentient beings is indicated by the thirteenth (chapter). How so? By diligently striving in this way, even giving can mature sentient beings, and so on, that is, the four statements are indicated by the four objects of gathering. The complete display of the form body is for those who are attached to their own retinue. Teaching the Dharma is for those who are hesitant. Speaking of the conduct of Bodhisattvas is for those who have mistaken methods. Merely mentioning the greatness of the Thus-Gone One is for those who are completely weary. Showing the faults of samsara is for those who are very delighted in it. Completely showing the benefits of the Buddha's wisdom is for those who do not enter. For those of little intelligence, they are matured by the last words. Among them, the harm of forgetting the meaning and the harm of forgetting the action are combined and established as one, and this is also distinguished by two sentences. The antidote to this is writing, because in order not to forget the meaning of giving and so on, and the actions of doing and so on, the letters are written down and placed. The treatises on logic eliminate wrong views. The treatises on grammar eliminate little intelligence. The antidote to not hiding the fully accepted wealth is a hundred, because it hides. The antidote to being confused about gathering and arranging is arithmetic and divination, because one knows the gathering and arranging of those two. The imbalance of elements is emaciation and forgetfulness. Harm to sentient beings is demonic possession. The harm of diseases arising from causes is the blessing of rising corpses, because plagues and so on arise from performing killings and so on. Seeing the moon and so on wrongly, and bad omens and so on, which are obtained only by the maturation of defects in the limbs, one also knows the retaliation for the harm done by this. Among them, the ritual of vows is the discipline of vows, which is the antidote to the discipline of breaking vows. Meditation is the antidote to attachment to desire. The superknowledges are the antidote to bad refuge. The immeasurables are the antidote to wrong livelihood's merit. The formless ones are