Tibetan
བ་ནི་མི་འཇིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་འཇིགས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་རྟོགས་པ་སྟོན་པས་འདི་དག་གི་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་འཇིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་དང༌། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་གཉིས་ལ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྟོགས་པ་ཅུང་ཟད་ ཙམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་དག་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་ཤིང་དེ་དག་དེ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ལ་ཡང་བཤད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་པས་དེ་བསྩལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་ནི་བསྟན་པ་འདིའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་རྣམས་ཡིན་ན། གཞན་ཅི་ཞིག་གི་ཕྱིར་མི་བཤད་ཅེས་བྱའོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་ཟད་དོ། །སྤང་བར་བྱ་མིན་ཞེས་བྱ་བའི་གནོད་པར་མི་བྱེད་པས་སྤང་བར་བྱ་མིན་ཏེ་ཟོས་ན་གནོད་པར་མི་བྱེད་ཅིང་ལེགས་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་དོར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་བས་ན་སྤང་བར་བྱ་མིན་ཏེ། ཟ་བ་ན་འབད་དེ་མི་དགོས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པའི་ཕྱིར་རང་ལྟོར་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ན་མི་འཆི་བ་འམ་འདི་ཡོད་ན་མི་འཆི་བས་ན་བདུད་རྩི་ཡིན་ལ་འདིས་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྲོག་འདོར་བར་མི་བྱེད་ལ་འདི་ཡོད་ན་ཡང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྲོག་འདོར་བར་མི་བྱེད་དེ། གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱིས་ཀུ་འཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འདྲིས་པས་དཀའ་བ་ཉིད་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་མ་གོམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གོམས་པ་ནི་འདྲིས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ས་དག་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་བཤད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་དེ་རྣམས་བསྟན་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་འདྲ་བས་
Chinese
所謂“無畏”是指，通過它能顯示無畏的因，並且也闡述了對這些證悟的完全確定性。凡是不隱晦且追求意義的，那就是無畏，因此，僅僅“無畏”這個詞本身也闡述了不隱晦且追求意義。那麼，對於證悟的完全確定性和不隱晦且追求意義這兩者，有什麼區別呢？因為僅僅獲得少許證悟，見到真諦就是對證悟的完全確定性。即使是獲得證悟的人，如果沒有親自實現所要闡述的意義，並且他們還在追求那個意義，那麼對於那些尚未證悟所要闡述的意義的人來說，講述也是沒有結果的，因此，為了避免這種情況，才說了“無畏”，那些不隱晦且追求意義的人，就是那些親自實現了這個教法意義的人。否則，為什麼不說呢？其餘的部分，僅僅是導師自己進行了區分而已。所謂“非應捨棄”，因為它不會造成損害，所以是非應捨棄，意思是吃了不會造成損害，而且會很好地吸收。另一種解釋是，因為不是應該丟棄的，所以是非應捨棄，意思是吃的時候不需要努力，因為非常柔軟，所以自然而然地就消化了。因此，因為它不會死亡，或者有了它就不會死亡，所以是甘露，通過它也不會捨棄聖法的生命，有了它也不會捨棄聖法的生命，意思是通過完全轉化，就能夠通過法獲得快樂。所謂“困難”等等，極其困難是因為本性上難以證悟。因為不熟悉而困難，是因為它是無漏的，所以不習慣，習慣就是熟悉。這些地本身就是因，因為它們是通過聽聞等次第，菩薩證悟的理由。如果它們是講述的本質，那麼如何不是教法的自性，又如何在區分時稱它們為教法呢？因為想要分別陳述，就像“宣說經”一樣。
English
The term "fearlessness" indicates that it shows the cause of fearlessness, and it also explains the complete certainty of realization of these. Whatever is not obscure and seeks meaning, that is fearlessness, therefore, the very word "fearlessness" also explains not being obscure and seeking meaning. Then, what is the difference between the complete certainty of realization and not being obscure and seeking meaning? Because just gaining a little realization, seeing the truth is the complete certainty of realization. Even those who have attained realization, if they have not personally realized the meaning to be explained, and they are still seeking that meaning, then for those who have not realized the meaning to be explained, speaking is fruitless, therefore, in order to avoid this situation, "fearlessness" is said, those who are not obscure and seek meaning are those who have personally realized the meaning of this teaching. Otherwise, why not say it? The rest is just that the teacher himself has distinguished it. The so-called "not to be abandoned," because it does not cause harm, so it is not to be abandoned, meaning that eating it does not cause harm and it will be well absorbed. Another explanation is that because it is not something to be discarded, it is not to be abandoned, meaning that it does not require effort to eat, because it is very soft, so it is naturally digested. Therefore, because it does not die, or with it one does not die, so it is nectar, through it one does not abandon the life of the holy Dharma, and with it one does not abandon the life of the holy Dharma, meaning that through complete transformation, one can obtain happiness through the Dharma. The so-called "difficult" etc., extremely difficult is because it is inherently difficult to realize. Difficult because of unfamiliarity, because it is without outflows, so it is not accustomed, habit is familiarity. These grounds themselves are the cause, because they are the reason for the Bodhisattva's realization through the order of hearing etc. If they are the essence of speaking, then how are they not the nature of the Dharma, and how are they called the Dharma when distinguishing them? Because one wants to state them separately, just like "proclaiming the sutra."