Tibetan
ས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཁོ་ན་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འདི་ཐེག་པ་དམན་པ་ལ་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པས། དེའི་ཉེས་པའི་གཉེན་པོར་ཐེག་པ་དམན་པར་འགྲོ་བའི་གཉེན་པོར་རྩམ་ཞིང་འཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ཡང་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་དྲན་པ་བརྗེད་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་ལེ་ལོ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་རྩོམ་ཞིང་འཐོབ་པ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ་ནི་རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞུགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་སྟེ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་གང་ཡིན་བའོ། །དེ་ཐོབ་པ་ནི་རྟོགས་པ་སྟེ་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཐབས་སུ་རིག་པའི་གནས་དེ་དག་ལ་མཁས་ཤིང་སེམས་ཅན་བག་ལ་ཉལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་ནུས་པས་ཐབས་མི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོ་རྩོམ་ཞིང་འཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ཡང་མདོ་ལས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་པའི་གནས་ལྔ་ནི། སྒྲ་དང་གཏན་ཚིགས་དེ་བཞིན་བཟོ། །གསོ་བ་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། །ནང་ནི་སོ་སོར་བརྟག་བྱ་བ། །ཤེས་པ་མཁས་པས་རིག་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལས་བརྩམས་ནས་བཅུ་ཚེ་ན་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་མང་པོ་ཉིད་དེ། །སྒོ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དེ་ལའོ། ཇི་ལྟར་ན་འདིས་མཁས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་འདིའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་དང་འདིར་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནས་བཟུང་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་གང་གིས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་གནས་སྐབས་གང་ནས་གང་མ་ཐོབ་པ་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ས་བཅུ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །མདོ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་སམ་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཞིག་འབྱུང་ལ། འདི་ལས་ནི་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་འདིས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་
Chinese
此地唯有菩提心之声。彼时，立誓成佛即是菩提心，应理解为是为阐明此理。因此，此举不会使人喜好小乘。为对治其过患，应精勤修习以对治趋入小乘。此亦如经中所云：为使菩提心不忘失正念。对于在利益众生之事上懈怠的对治，精勤修习则易于领悟。所谓“于一切处”，其解释为“于五明处”。入，即是种种的入，即是确定。获得彼，即是证悟，即是具有。因此，此举是为了以利益众生的方便，精通那些明处，并能圆满成熟具有不同习性的众生，故称为精勤修习以对治不知方便。此亦如经中所云：为获得于一切处入之种种确定。五明者：声明与因明，以及工艺明，医方明亦如是，内明各自应考察，智者知晓即名明。如是，从利他之事出发，于十事中乃第二事。所应述说之义，菩提分等法门，乃圣《宝积经》等语之自性之法类，彼等乃为随顺义而行。彼等之种种差别甚多，于彼门种种差别也。如何以此而变得贤善？因一切皆摄于此中。于此，从胜义菩提心开始，以无漏智慧之流，何者能区分菩萨与如来，即具有因与果之体性，从何种状态未获得何种状态而区分，即是宣说十地。一切经中，或有果位之状态，或有因位之状态，而此二者皆有，故以此而精通一切。
English
Here, only the sound of Bodhicitta arises. At that time, taking the vow to attain Buddhahood is Bodhicitta itself, and it should be understood that this is to clarify this point. Therefore, this action does not make one fond of the Lesser Vehicle. To counteract its faults, one should diligently practice to counteract entering the Lesser Vehicle. This is also as stated in the sutra: to prevent the Bodhicitta from forgetting mindfulness. To counteract laziness in the matter of benefiting sentient beings, diligent practice is easy to understand. The explanation of "in all things" is "in the five sciences." Entering is the various kinds of entering, which is determination. Obtaining it is realization, which is possessing. Therefore, this is called diligent practice to counteract not knowing the means, because it is a means of benefiting sentient beings, being proficient in those sciences, and being able to fully mature sentient beings with different dispositions. This is also as stated in the sutra: to obtain the various determinations of entering into all things. The five sciences are: grammar, logic, crafts, medicine, and internal science, which should be examined separately. The wise knower calls it science. Thus, starting from the matter of benefiting others, it is the second of the ten things. The meaning to be spoken, the Dharma doors such as the aspects of enlightenment, are the categories of Dharma that are the nature of the words of the noble "Ratnakuta Sutra" and others, and they follow the meaning. Their various distinctions are many, and there are various distinctions in those doors. How does one become virtuous through this? Because everything is included in this. Here, starting from the ultimate Bodhicitta, with the stream of uncontaminated wisdom, what distinguishes Bodhisattvas from Tathagatas, that is, possessing the nature of cause and effect, distinguishing from what state what state has not been obtained, that is, the ten bhumis are proclaimed. In all sutras, there is either the state of the result or the state of the cause, but this has both, so through this, one becomes proficient in everything.