English
It is so. The karma of experiencing happiness is merit, and the feeling of happiness is between the desire realm and the third dhyana. Therefore, it is said that between the third dhyana, virtuous karma is merit. Experiencing neither suffering nor happiness is immovability, that is, the feeling of neither suffering nor happiness is from the fourth dhyana onwards, up to the peak of existence. In this way, the virtuous karma of the fourth dhyana ground, and everything practiced in the formless realm, are called immovability. Therefore, it is said above the third dhyana. What is the basis here? Just as the Bhagavan (Buddha) said, in these three dhyanas, these noble ones are wavering. In the fourth dhyana, these noble ones are unwavering. For example, monk, just like this, from desire completely separated, separated from sinful and unwholesome dharmas, possessing both investigation and analysis, from separation arises joy and happiness, the first dhyana, attained and dwells. This here shows that the noble ones are wavering. Why is it shown here that the noble ones are wavering? Because here there is investigation and analysis, so this here shows that the noble ones are wavering. Monk, furthermore, after the cessation of investigation and analysis, the mind is completely purified, the mind is unified, without investigation and without analysis, from samadhi arises joy and happiness, the second dhyana, attained and dwells. This here shows that the noble ones are wavering. Why is it shown here that the noble ones are wavering? Because here there is non-separation from happiness, so this here shows that the noble ones are wavering. Furthermore, monk, abandoning the desire for joy, abiding in equanimity, possessing mindfulness and awareness, the body individually experiences happiness, this is what the noble ones proclaim, possessing equanimity, possessing mindfulness, abiding in happiness, the third dhyana.
Tibetan
ཏན་གསུམ་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །འདི་ནི་འདིར་འཕགས་པ་རྣམས་གཡོ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་རྣམས་གཡོ་བར་བསྟན་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་འདི་ནི་བདེ་བའོ། །འདི་ནི་བདེ་བའོ་ཞེས་སེམས་ཀྱིས་རྩོལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འདིར་འཕགས་པ་རྣམས་གཡོ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །དགེ་སློང་འཆར་ཀ་གཞན་ཡང་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཏེ། ཡིད་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་སྔ་ནས་མེད་ཅིང༌། བདེ་བ་ཡང་མེད། སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མེད་ཅིང་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང༌། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ནས་གནས་ཏེ། འདི་ནི་འདིར་འཕགས་པ་རྣམས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ས་འོག་མ་མི་གཡོ་ བ་ཡིན་ན་ནི་ས་གོང་མ་འདི་དག་མི་གཡོ་བ་ཡིན་པར་འགྲུབ་སྟེ། གཟུགས་མེད་པའི་ས་རྣམས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལས་འོག་མན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་བསམ་གཏན་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །མདོ་སྡེ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལས། བསོད་ནམས་ཟད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་གོང་མ་ན་ཡང་བསོད་ནམས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དཔེར་འདི་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ནི་རང་གི་ས་པའི་གཡོ་བ་མེད་པས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐྱེན་བརྒྱད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་དབུགས་རྔུབ་པ་དང་དབུགས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གཞན་དག་ཀྱང་མི་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ས་འོག་མའི་གཡོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་བས་མི་བསྐྱོད་པ་ཡིན་པས་མི་གཡོ་བའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོར་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་མི་གཡོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པར་གཏོགས་པའི་དགའ་བ་གང་ཡིན་པས་མི་གཡོས་པའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་མི་གཡོ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ
Chinese
第三禅近于修习而住。此乃在此显示圣者们是动摇的。为何显示圣者们是动摇的呢？例如，此乃安乐。此乃安乐，心因此而努力。此乃在此显示圣者们是动摇的。比丘，其他时候，快乐也已舍弃，痛苦也已舍弃，心乐与不乐先前已无，快乐也无，痛苦也无，舍受和正念完全清净，第四禅近于修习而住。此乃在此显示圣者们是不动摇的。如果下地是不动摇的，那么上地这些也成立是不动摇的。显示无色地是不动摇的。如果是这样，那么下地那些非乐非苦的感受，就成了非异熟果了吗？因为从第四禅以下，没有体验非苦非乐，没有不动摇的业。非苦非乐的感受，也被认为是其他禅的业的异熟果。与经部也相违，文中广说。福德已尽，此乃在第三禅之上也有福德的例子。第四禅中，因为自己地盘的动摇已无，所以显示是不动摇的，因为舍弃了八种因缘。那些就是寻和伺、乐和苦、心乐、入息和出息。其他的禅定并非没有不动摇，因为下地的动摇已无。初禅是因为不被欲界所行之烦恼和近烦恼所动摇，所以是不动摇的。二禅是因为不被属于初禅的寻和伺所动摇，所以是不动摇的。三禅是因为不被属于二禅的喜所动摇，所以是不动摇的。以类别而说是不动摇的。
English
The third dhyana is cultivated and dwells. This shows that the noble ones are moving here. Why is it shown that the noble ones are moving? For example, this is happiness. This is happiness, and the mind strives for it. This shows that the noble ones are moving here. Bhikshus, at other times, happiness is also abandoned, and suffering is also abandoned. Mental happiness and mental unhappiness have long ceased. There is no happiness, and there is no suffering. Equanimity and mindfulness are completely pure. The fourth dhyana is cultivated and dwells. This shows that the noble ones are not moving here. If the lower ground is not moving, then these upper grounds are established as not moving. It is shown that the formless realms are not moving. If that is the case, then the feeling of neither happiness nor suffering in the lower realms will become non-vipaka? Because from the fourth dhyana downwards, there is no experience of neither suffering nor happiness, and there is no unmoved karma. The feeling of neither suffering nor happiness is also considered to be the vipaka of the karma of other dhyanas. It also contradicts the sutras, which are explained in detail. "When merit is exhausted" is an example that there is merit even above the third dhyana. In the fourth dhyana, it is shown that it is unmoving because there is no movement in one's own realm, because eight conditions have been abandoned. These are conceptualization and analysis, happiness and suffering, mental happiness, inhalation and exhalation. Other dhyanas are not without immobility, because the movement of the lower ground is absent. The first dhyana is unmoving because it is not moved by the afflictions and near afflictions that operate in the desire realm. The second dhyana is unmoving because it is not moved by conceptualization and analysis that belong to the first dhyana. The third dhyana is unmoving because it is not moved by the joy that belongs to the second dhyana. It is said to be unmoving by category.
Tibetan
ར་རིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡོ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ས་འོག་མ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་བསྟན་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་ལོ་དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བསྟན་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་གང་ལགས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགེ་སློང་འདོད་པ་ཅན་འདོད་པ་ལས་དབེན་པ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ལས་རྣམ་པར་དབེན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་ནི་དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་འདི་ནི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགེ་སློང་འདོད་པ་ཅན་གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཉེ་བར་གནས་སོ། །འདིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་ཟག་པ་རྣམས་ཟག་པ་མཐོང་སྟེ། ཡོངས་སུ་ཟད་པ་འདི་ནི་དེའི་ཡན་ལག་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམ་གྲངས་མེད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཆོས་གང་ཞེ་ན། རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཔེར་ན་འབྲུའི་འབྲས་བུ་ནི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲགས་གཞི་དང་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུའི་དངོས་པོ་འདི་ཅི་ཡིན། དངོས་པོ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཡིན། ཅི་ཉེས་གལ་ཏེ་གཞན་ཡིན་ན་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་འདི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དུ་མ་ལས་རྣམ་པར་མ་ལོག་པ་གཅིག་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ཡང་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
名为“啰”的分类，即使是包含变动的，也以其他方式进行了阐述。如何阐述呢？因此，说了“就像以它的支分而涅槃一样”。意思是说，下层界的烦恼是以它们的支分而涅槃的，就像以它的支分而涅槃一样。以它的支分而涅槃是怎样的呢？详细阐述后说，如果说具寿阿难陀以它的支分而涅槃，那么世尊所说的具寿阿难陀以它的支分而涅槃是什么呢？具寿比丘，由于欲，远离欲；由于罪恶不善法，完全远离，伴随寻伺，伴随伺察，从远离中生起的喜乐，证得并安住于初禅。世尊以多种方式阐述说，这是以它的支分而涅槃。证得并安住于无所有处，乃至广说，世尊阐述说，这是以多种方式以它的支分而涅槃。具寿比丘，此外，完全超越一切无所有处，以身体证得并安住于灭尽想受。他以智慧见到诸漏灭尽，完全灭尽，世尊以无数种方式阐述说，这是以它的支分而涅槃。名为“能力”的法是什么呢？说是因的实体。因的实体是通过产生果而区分的。因此，例如种子的果实是特殊因的基础，等等，被广泛地阐述。这里应该考察的是：这个因的实体是什么？不是与事物不同的事物。如果不同会有什么过失呢？如果不同，那么种子等法就不再是这个了。如果不是不同的，那么如何能成立因的实体不是从众多事物中转变过来的一个呢？还有，名为“因”的
English
The category called "Ra," even though it involves change, has been explained in other ways. How is it explained? Therefore, it is said, "Just as nirvana is attained through its branch." It means that the afflictions of the lower realms are extinguished through their branches, just as nirvana is attained through its branch. What is it like to attain nirvana through its branch? After explaining it in detail, it is said that if it is said that the venerable Ānanda attained nirvana through its branch, then what did the Blessed One say about the venerable Ānanda attaining nirvana through its branch? The venerable monk, because of desire, is separated from desire; because of sinful and unwholesome dharmas, he is completely separated, accompanied by investigation, accompanied by analysis, with joy and happiness born of separation, he attains and abides in the first dhyana. The Blessed One explained in various ways that this is nirvana attained through its branch. Having attained and abided in the sphere of nothingness, and so on, it is explained extensively, and the Blessed One explained that this is nirvana attained through its branch in various ways. The venerable monk, moreover, having completely transcended all the spheres of nothingness, having realized the cessation of perception and feeling with his body, abides closely. He sees the defilements exhausted by wisdom, completely exhausted, and the Blessed One explained in countless ways that this is nirvana attained through its branch. What is the dharma called "power"? It is said to be the substance of the cause. The substance of the cause is distinguished by producing the effect. Therefore, for example, the fruit of the seed is the basis of a particular condition, and so on, is widely explained. Here, it should be examined: What is this substance of the cause? It is not something different from the thing. What fault would there be if it were different? If it were different, then the dharmas such as seeds would no longer be this. If it is not different, then how can it be established that the substance of the cause is one that has not changed from many things? Also, the so-called "cause"