Tibetan
ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤི་བ་དང་དུས་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ཏེ། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་ནི་ཉེ་བར་འཆི་བར་བྱེད་པའོ། །དུས་སུ་ཤི་བ་ནི་དུས་བྱེད་པ་སྟེ་དུས་རྫོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསྟན་པ་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ལ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་བསྟན་པ་ལས་ནི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་དང༌། མྱ་ངན་དང༌། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འཁྲུག་པ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ནི་མ་ཕྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ལས་བརྩམས་ནས་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེན་དེའི་ཕྱིར་རྒ་ཤི་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། སྲིད་པའི་ཡན་ལག་རྣམ་པར་དབྱེ་ན་རྒ་ཤི་ནི་དངོས་སུ་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བའོ། །སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བཞེད་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཁུངས་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་གང་ཞེ་ན་ཞེས་རྒྱས་པར་སྨྲས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་གང་ཞེ་ན། དེར་གཏོགས་པ། རྒ་ཤིའི་བར་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་གསུངས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞེ་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བར་སྨྲས་པའོ། །ལུགས་ལས་བཟློག་པ་བརྟག་པའི་ཚེ་ཡང་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གང་ཞིག་མེད་ན་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་མི་འབྱུང་བར་གསུངས་པའོ། །ཡིན་ན་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་པར་ཡང་བཞེད་དེ་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གང་ཞིག་མེད་ན་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཅི་དེ་དག་ཁས་མི་ལེན་ཏམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པར་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་གོ་རིམས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་གཅིག་ཏུ་ཆད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་དག་ལ་གོ་རིམས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་གནས་སྐབས་ངེས་པ་ཡིན་ནི་འདིར་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་པར་བཞེད་ཀྱི། གནས་སྐབས་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གདོན་མི་ཟ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཡང་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒ་བ་དང་ཤི་བ་གཉིས་སོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་པ་ནི་ཤི་བ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ནི་རྒ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ་གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ། རྒྱུན་གྱི་མཚན་ཉིད་གནས་པ་དེའི་སྔ་ཕྱིའི་བྱེ་བྲག་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཀུན་རྫོགས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་དགའ་བ་ཡོད་པར་མདོ་སྡེ་འདི་ལས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་མདོ་སྡེ་འདི་ལས་གང་དེའི་སྤྱི་གཅེར་དང༌། སྐྲ་དཀར་ཞེས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་རྒ་བ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བསྟན། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བསྟན། མདོ་སྡེ་ལས་ནི་གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཐ་མར་ཡང་བསྟན་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདུས་བྱས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཡང་སྣང་འཇིག་པ་དང་གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་གོ་རིམས་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དང་པོར་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་རྒས་སོ། །དེ་ནས་ཤིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་མདོ་སྡེ་ལས་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གང་དག་ཡིན་པ་ལས་གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཐ་མར་བསྟན་ཏོ་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ཅེས་རྒྱས་པར་བྱུང་བ་ལ། བྱེ་བྲག་སྨོས་པ་ནི་རྒྱུན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུན་ཉིད་གནས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་ལས་ནི་གོ་རིམས་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་དང་ཞིགས་ནས་མེད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། །སྐྱེ་བས་ནི་སྔ་ན་མེད་པའི་མི་རྟག་པའོ། །འཇིག་པས་ནི་ཞིགས་ནས་མེ
Chinese
所謂的“死亡”和“命終”是按照順序而言的。非時而死，是接近死亡；按時而死，是命終，意思是壽命完結。教法中為何說到憂愁等呢？廣泛地說，教法中說到憂愁等，是由於生的緣故，會產生衰老和死亡，以及憂愁、哀號、痛苦、不悅和紛亂。在《分別》中說“未分別”，意思是，不是從憂愁等開始，就說到憂愁等。因此，他們認為衰老和死亡是存在的支分。如果分別存在的支分，衰老和死亡實際上是存在的支分，而憂愁等則不是。因此，憂愁等是未分別的，也不是被認為是存在的支分。 如果問：這有什麼依據呢？因此，廣泛地說：“像這樣，什麼是緣起之法呢？”像這樣，什麼是緣起之法呢？屬於其中的，直到衰老和死亡為止，這是其他經部所說的，而憂愁等則不是。為什麼呢？因為說了緣起。當考察與法相反的情況時，也廣泛地說，如果問：沒有憂愁等，有什麼呢？回答是：說了如果沒有什麼，憂愁等就不會產生。如果是這樣，也應該認為是存在的支分，就像無明等一樣，必須說它們是緣起之法。並且，也必須說如果沒有什麼，憂愁等就不會產生。那麼，難道不承認那些嗎？意思是，為什麼不承認那些憂愁等是存在的支分呢？回答說：因為它們的順序不確定，而且不是絕對的。對於那些，順序是不確定的，廣泛地說，因為狀態是確定的，所以這裡說的是存在的支分。
English
The so-called "death" and "end of life" are in order. To die untimely is to approach death; to die on time is to end life, meaning the end of life. Why are sorrows, etc., mentioned in the teachings? Broadly speaking, sorrows, etc., are mentioned in the teachings because of birth, which leads to old age and death, as well as sorrow, lamentation, suffering, displeasure, and confusion. In the "Differentiation," it says "not differentiated," meaning that it is not from the beginning of sorrow, etc., that sorrow, etc., are spoken of. Therefore, they consider old age and death to be branches of existence. If the branches of existence are differentiated, old age and death are actually branches of existence, while sorrow, etc., are not. Therefore, sorrow, etc., are not differentiated and are not considered branches of existence. If asked, what is the basis for this? Therefore, it is said extensively, "Like this, what are the dharmas of dependent origination?" Like this, what are the dharmas of dependent origination? Belonging to them, up to old age and death, is what is said in other sutras, while sorrow, etc., are not. Why? Because dependent origination is spoken of. When examining the opposite of the law, it is also said extensively, if asked, what is there without sorrow, etc.? The answer is: it is said that if there is nothing, sorrow, etc., will not arise. If so, it should also be considered a branch of existence, just like ignorance, etc., it must be said that they are dharmas of dependent origination. And it must also be said that if there is nothing, sorrow, etc., will not arise. Then, don't you admit those? It means, why don't you admit that those sorrows, etc., are branches of existence? The answer is: because their order is uncertain and they are not absolute. For those, the order is uncertain, it is said extensively, because the state is certain, so here it is said to be a branch of existence.
Chinese
认为是这样，但不是不确定的情况。如果不是被鬼吃掉而出现，那么就像因为无明等一样，也会成为有支的一部分。因为是有为法的特征，所以说是衰老和死亡。怎么样呢？因此，出现就是出生。坏灭就是死亡。安住变化本身就是衰老，这样说的。如果说因为是一刹那，有为法没有安住变化，因此安住叫做显示常，常的特征安住，那之前的差别就是变化本身，这样说的。这部经中显示了圆满具有完全衰败的喜悦，也就是说，这部缘起经中，无论什么，都是赤裸和白发，这样广大的。如果安住变化是衰老，为什么在出生和坏灭之间显示？怎么样呢？因为出生的缘故叫做衰老死亡。为什么最后不显示？经中也最后显示了安住变化，比丘们，有为法的出生也显现，坏灭和安住变化也显现，这样出现。这本身就是次第。怎么样呢？首先出生，然后衰老，然后死亡，这样说的。为什么有为法的特征不是那样呢？也就是说，这样缘起经中，有为法的特征是什么，最后显示了安住变化。出生和坏灭的差别本身，这样广大出现，说差别是为了显示常，为了显示出生和坏灭那两者的常性就是安住变化。有为法的特征的经中，次第不是那样。另外，二者以先前没有和这样广大出现，有为法的两个特征就是显示先前没有和坏灭后没有的无常性。出生是先前没有的无常性。坏灭是坏灭后没有
English
It is considered so, but it is not an uncertain situation. If it appears without being eaten by a ghost, then just like because of ignorance, etc., it will also become a part of existence. Because it is the characteristic of conditioned phenomena, it is said to be aging and death. How is it? Therefore, appearance is birth. Destruction is death. Abiding change itself is aging, so it is said. If it is said that because it is a moment, conditioned phenomena do not have abiding change, therefore abiding is called showing permanence, the characteristic of permanence abiding, the difference before that is change itself, so it is said. This sutra shows that completeness has the joy of complete decay, that is to say, in this sutra of dependent origination, whatever it is, it is naked and white hair, so vast. If abiding change is aging, why is it shown between birth and destruction? How is it? Because of birth, it is called aging and death. Why is it not shown at the end? The sutra also shows abiding change at the end, monks, the birth of conditioned phenomena also appears, destruction and abiding change also appear, so it appears. This itself is the order. How is it? First birth, then aging, then death, so it is said. Why is the characteristic of conditioned phenomena not like that? That is to say, in this sutra of dependent origination, what is the characteristic of conditioned phenomena, the abiding change is shown at the end. The difference between birth and destruction itself, so vast appearance, saying difference is to show permanence, to show that the permanence of birth and destruction is abiding change. In the sutra of the characteristic of conditioned phenomena, the order is not like that. Also, the two appear vastly with previously non-existence, the two characteristics of conditioned phenomena are to show the impermanence of previously non-existence and non-existence after destruction. Birth is the impermanence of previously non-existence. Destruction is non-existence after destruction.
Tibetan
ད་པའི་མི་རྟག་པའོ། །གསུམ་པ་གནས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་གཅིག་གིས་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་མི་རྟག་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་སྔར་བསྟན་ནས། གསུམ་པ་དངོས་པོ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཕྱི་ནས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ནི་གོ་རིམས་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མྱ་ངན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ལོག་པར་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བ་ནི་མ་འབྲེལ་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ལོག་པར་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བ་ཡང་མྱ་ངན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་ཚིག་སྨྲ་བ་ཡིན་གྱི། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་ལོག་བར་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མྱ་ངན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། མི་སྡུག་པ་ དང་ཕྲད་ན་ལུས་ཀྱིས་མི་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་འདོད་པ་སྨོས་པ་ནི་བདེ་བ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ལུས་ཀྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ། །སྡུག་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་བྲང་རྡུང་བ་ལ་སོགས་པས་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་འདིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུག་བ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་འདིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྡུག་པ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་བྱས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཡང་ཐོག་མར་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་མྱ་ངན་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་གང་སྡུག་པའི་རིགས་ཅན་གྱི་སྡུག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་མྱ་ངན་དང༌། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འཁྲུག་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་གཉིས་པ་ལ་ཡང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་དང་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་
Chinese
二者是刹那的无常。第三，以一者安住而转变为异，是显示事物转变的无常。如是，先显示事物不存在的体性无常，第三，事物转变的体性无常在后，因此，次第就是那样的。错谬的胡言乱语之因，分别是忆念，是忧恼，此中错谬的胡言乱语，应知是不相关的言说。错谬的胡言乱语也是由忧恼所生，因为是分别观察后才说的话语，不是不观察不观察就说的。因此，显示错谬的胡言乱语之因，分别是忆念，是忧恼。与不悦意相遇，身体感受不悦意的痛苦，是痛苦，其中说不悦意，是为了与安乐区分，而且也是身体的缘故。心所生的，是不悦意，这是与感受不悦意的段落相连。与悦意分离，捶胸等广说，忧恼等是悦意分离先行的缘故，这是它所显示的，不是与不悦意相遇先行的缘故。如是，其他经部中广说，痛苦等是悦意分离先行的缘故，这是它所显示的，不是与不悦意相遇先行的缘故。如是，其他经部中广说，痛苦等是悦意分离先行的缘故，如是所说，以及如何首先以类别的忧恼体性显示，如是之后，其他经部中，凡是悦意之类别的悦意所区分的忧恼，以及哭号，以及痛苦，以及不悦意，以及扰乱等将会生起，所说的是合理的。在第二类别中，也是以与不悦意相遇所区分的，是痛苦等，所出现的那样，是随顺的。
English
The second is momentary impermanence. Third, one that abides and transforms into something different shows the impermanence of the transformation of things. Thus, having first shown the impermanence of the nature of non-existence of things, thirdly, the impermanence of the nature of the transformation of things comes later, therefore, the order is like that. The cause of erroneous babbling, which is recollection, is sorrow. Here, erroneous babbling should be understood as irrelevant speech. Erroneous babbling is also caused by sorrow, because it is speech spoken after distinguishing and examining, not without distinguishing and examining. Therefore, it is shown that the cause of erroneous babbling, which is recollection, is sorrow. Encountering the unpleasant, the body experiences the unpleasant suffering, which is suffering. Saying unpleasant here is to distinguish it from happiness, and also because it is of the body. What arises from the mind is displeasure, which is connected to the section of experiencing displeasure. Separating from the pleasant, beating the chest, etc., is extensively explained. Sorrow, etc., is because the separation from the pleasant is prior, which is what it shows, not because the encounter with the unpleasant is prior. Thus, in other sutras, it is extensively explained that suffering, etc., is because the separation from the pleasant is prior, which is what it shows, not because the encounter with the unpleasant is prior. Thus, in other sutras, it is extensively explained that suffering, etc., is because the separation from the pleasant is prior, as it is said, and how the nature of sorrow is first shown by categories, and after that, in other sutras, whatever sorrow is distinguished by the pleasant of the category of the pleasant, as well as wailing, as well as suffering, as well as displeasure, as well as disturbance, will arise, what is said is reasonable. In the second category, also, what is distinguished by encountering the unpleasant is suffering, etc., as it appears, is in accordance.