Tibetan
་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་མདོ་སྡེའི་ཚིག་འདི་དག་སྲེད་པ་ཡིན་པར་རུང་ལ། དེར་ཡང་ལྷ་རྣམས་མགུ་པ་ནི་དགའ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། སྲེད་པ་དང་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སྲེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །དགའ་བ་ཡང་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དགའ་བ། བདེ་བའི་ཚོར་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་ནི་ལེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་ཚིག་འདི་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་དགོངས་པ་ཅན་གང་ཞེ་ན། ཚོར་བ་ལ་དགའ་བ་ནི་སྲིད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལེན་པའི་ཡིན་ཏེ་རྒྱུའི་རྒྱུ་ལ་དེའི་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། ཚོར་བ་ལ་དགའ་བ་མང་བ་རྣམས་ཡིད་འབྱུང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བུད་མེད་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དྲི་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་བུད་མེད་དྲི་མ་མ་ཡིན་གྱི་བུད་མེད་མཐོང་ན་དེ་ལ་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་མ་བཟུང་ནས་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ཆགས་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་དྲི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་ལ་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་མ་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་བུད་མེད་ ལ་དྲི་མ་ཞེས་ཉེ་བར་གདགས་ཏེ། དཔེར་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་བདེ། །ཆོས་བསྟན་པ་ཡང་བདེ་བའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་སྲེད་པ་ཉིད་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེ་བར་གསུངས་ཤེ་ན། ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ལ་སྲེད་པ་རྩ་བ་ཡིན་པས་རྩ་བ་བཅད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་ལེན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་དེ་ལ་བསྟན་ཏེ། ཡང་འབྱུང་བའི་སྲེད་པ་དགའ་བ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྲིད་པ་འདོད་པ་ནི་ཡང་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའི་དགའ་བ་དང་འདོད་ཆགས་གཉིས་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ཐོབ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་དང༌། ལུས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།། ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ་པའི་ལུས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཉིས་དང་ཡུལ་གཉིས་ལ་དེ་ལྟར་སྲེད་པ་རྣམ་པ་བཞི་གོ་རིམས་བཞིན་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དག་གོ །དེ་བས་ན་ལེན་པའི་མཚན་ཉིད་འདུན་པ་དང་འདོད་ཆགས་ཀྱང་འདིར་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ལས་ནི་ཞིང་སྲེད་པ་ནི་རླན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ས་བོན། མ་རིག་པ་མུན་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་མ་རིག་པ་མུན་པར་གྱུར་པ་ནི་སེམས་པ་དམན་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འདོད་པའི་སྲེད་པའོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དེ་དག་མདོ་སྡེ་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྲིད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལས་ནི་ཞིང་ཡིན་ནོ། །དེར་ཉེ་བར་འགྲོ་བའི་ལེན་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །ལེན་པ་ཉིད་རླན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་གསུམ་ནི་ཡང་སྲིད་པའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །མ་རིག་པ་ནི་རླན་མི་ཟད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདིའི་ནང་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལུད་ཀྱིས་གཡོགས་པའི་ས་བོན་ལ་རླན་མི་སྐམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པའི་མུན་པའི་རྣམ་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་གཡོགས་པ་ནི་སྲེད་པའི་རླན་མི་སྐམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལས་ཁོན་ཞིང་དུ་གསུངས་ལ། གཞན་ལས་ནི་རྣམ་ གྲངས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་བཞི་སྟེ། དགེ་སློང་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སའི་ཁམས་དེའི་ཚིག་བླ་དགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡུལ་གང་ལ་དགའ་བ་དང་འདོད་ཆགས་བ་ནི་ལེན་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རླན་པར་བྱེད་དོ། །མིང་དང་གཟུགས་དེ་ནི་དེའི་ཞིང་ཡིན་པར་འདིར་གསུངས་སོ། །ལས་ཀྱི་སྲིད་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་རིས་མཐུན་པའི་སྐལ་བ་མཉམ་པ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་ལས་ནི་ཞིང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ལས་ཀྱི་སྲེད་པ་ལས་ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ལས་ཡིན། མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ན་འདི་གཉིས་ལ་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅི་ཡོད། ཇི་ལྟར་ན་ལས་དང་སྲེད་པ་དེ་གཉིས་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་རིས་དེ་དང་དེར་རིས་འདྲ་བར་འགྲོ་བའམ། གང་ཡང་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འགྲོ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་ནི་ལས་ཡིན་ཏེ་ལས་སྣ་ཚོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་དེ་བས་ནི་བདག་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་སྨྲའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གལ་ཏེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསོད་ནམས་སུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ལས་ནི་སེམས་ཅན་མཐོན
Chinese
“宝”这样说，因此这些经部的词句可以认为是贪爱。如果有人问：其中诸神欢喜是依赖于喜悦的，这样也说了。不能说贪爱和欲染相同，具有相同性质的就是贪爱。喜悦也是使人喜悦的，是具有烦恼的意喜悦，是安乐感受的差别。感受仅仅是领受，这样说是不合理的，因为这些经部的词句是有密意的。这里有什么密意呢？对于感受的喜悦是存在的因。这也是领受，意思是对于因的因，它的领受也是如此，这是为了使对于感受的喜悦增多的人们生起厌离心。例如，说女人是梵行的垢染，并不是说女人是垢染，而是说见到女人，如果对她执取不如理的相，就会生起欲染。欲染是梵行的垢染，因为它会障碍梵行。因为垢染是传递的因，所以女人 被近似地称为垢染。例如，“诸佛出现是安乐，宣说正法也是安乐”等等。如果有人问：为什么在其他经部中说贪爱本身是一切生起的安乐呢？因为由业所抛的后有显现成就，贪爱是根本，为了断除根本，所以这样说。或者是指与领受同时存在的事物。又说，再生的贪爱，具有喜悦和欲染，对于这个和那个显现欢喜。对于这一点，没有差别，希求存在就是再生。因为对于已获得的事物所缘的喜悦和欲染二者混合，所以喜悦是具有欲染的。对于未获得的各种享用和身体的各种事物，对于这个和那个显现欢喜，这就是它的意思。对于已获得和未获得的身体的两种事物和两种对境，像这样，贪爱的四种相，应当按照次第来理解，这是瑜伽行者的观点。因此，领受的体性，意愿和欲染也包含在这里面。如薄伽梵所说：业是田地，贪爱是
English
It is said that "treasure," so these words of the sutras can be considered as craving. If someone asks: Among them, the joy of the gods depends on joy, it is also said like this. It cannot be said that craving and desire are the same, and that which has the same nature is craving. Joy is also that which makes people joyful, it is the joy of the mind with afflictions, it is a difference of the feeling of happiness. It is not reasonable to say that feeling is only receiving, because these words of the sutras have a hidden meaning. What is the hidden meaning here? The joy for feeling is the cause of existence. This is also receiving, meaning that for the cause of the cause, its receiving is also like this, this is to make people who increase joy for feeling generate renunciation. For example, saying that woman is the stain of pure conduct, it is not that woman is the stain, but if seeing a woman, if one grasps an inappropriate sign for her, desire will arise. Desire is the stain of pure conduct, because it will hinder pure conduct. Because the stain is the cause of transmission, so woman is approximately called the stain. For example, "The appearance of the Buddhas is happiness, and the preaching of the Dharma is also happiness," and so on. If someone asks: Why is it said in other sutras that craving itself is the happiness of all arising? Because the later existence thrown by karma is manifested and accomplished, craving is the root, and in order to cut off the root, it is said like this. Or it refers to things that exist simultaneously with receiving. It is also said that the craving for rebirth, with joy and desire, manifests joy for this and that. For this point, there is no difference, wanting existence is rebirth. Because the joy and desire that are the object of what has been obtained are mixed, so joy is with desire. For the various enjoyments and various things of the body that have not been obtained, manifest joy for this and that, this is its meaning. For the two things of the body and the two objects that have been obtained and not obtained, like this, the four aspects of craving should be understood in order, this is the view of the yogis. Therefore, the nature of receiving, intention and desire are also included here. As the Bhagavan said: Karma is the field, craving is
Chinese
是湿润。识是种子。无明是黑暗的形态。那些有情众生的无明变成黑暗，是识安住在低劣的心中。比如说是欲的渴爱。像这样广说的那一切，要如何在这部经中理解呢？有之状态的业是田地。在那里，连同趣入的受一同的识是种子。受本身是湿润。这三种形态是再次出生的苗芽生长的因。无明是为了显示是不尽的湿润之因，因此是从这里面生出来的。譬如说，被肥料覆盖的种子，湿润不会干涸。同样，以无明的黑暗形态覆盖识的种子，是渴爱的湿润不会干涸。为什么这里世尊说业是田地呢？其他经中，以名相来说，有四种识的住处。比丘们，所谓的四种识的住处，是那个地的界的专门用语啊，如是说。在任何境上欢喜和贪著，是连同受一同的识使之湿润。名和色，这里说是它的田地。不依赖于业的有，不同类的具有相同命运的其他识不会生起，因此业是田地。如果由于受的缘故，从业的渴爱中再次有显现成办。哪部经中说，出生的因是业，显现成办的因是有，那么这两者有什么差别呢？如果说业和渴爱那两者是因，那么，在那个有情种类中，以种类相同的方式趣入，或者任何与业随顺而趣入的是出生，它的因是业，因为业是多种多样的，并且是具有异熟的缘故。如是说，因此我说我如实地接近有情。同样，如果福德的行显现地造作，识是接近福德的，如是广说。同样，业是有情高...
English
is moisture. Consciousness is the seed. Ignorance is the form of darkness. The ignorance of those sentient beings becomes darkness, it is consciousness dwelling in the inferior mind. For example, it is the craving of desire. How should all that is extensively spoken of like this be understood in this sutra? The karma of the state of existence is the field. There, consciousness together with the grasping that approaches it is the seed. Grasping itself is moisture. These three forms are the cause of the sprouting of rebirth. Ignorance is shown to be the cause of inexhaustible moisture, therefore it arises from within this. For example, the moisture of a seed covered with fertilizer does not dry up. Similarly, covering the seed of consciousness with the form of the darkness of ignorance is the moisture of craving that does not dry up. Why here did the Bhagavan say that karma is the field? In other sutras, in terms of names, there are four abodes of consciousness. Monks, the so-called four abodes of consciousness are the technical term for that realm of earth, so it is said. Whatever object one delights in and is attached to, it is the consciousness together with grasping that moistens it. Name and form, here it is said to be its field. Without relying on the existence of karma, other consciousness of the same kind with equal fortune will not arise, therefore karma is the field. If, due to the cause of grasping, rebirth is manifestly accomplished from the craving of karma. In which sutra is it said that the cause of birth is karma, and the cause of manifest accomplishment is existence, then what is the difference between these two? If it is said that karma and craving are both causes, then, in that particular kind of sentient being, entering in the same way as the kind, or whatever enters in accordance with karma is birth, its cause is karma, because karma is various and because it is endowed with maturation. As it is said, therefore I say that I approach sentient beings as they are. Similarly, if the activity of merit is manifestly performed, consciousness approaches merit, as it is extensively said. Similarly, karma is sentient beings high...