Tibetan
།གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་སྲིད་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་མི་བྱེད་ཅེ་ན། སྔོན་གྱི་ཚེའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་རིས་མཐུན་པར་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ལྷག་མ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པར་གྱུར་པའི་ལས་རྣམས་གང་ཡན་ཆད་དུ་སྲིད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེ་ན། ཅི་ཙམ་ན་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པ་ཡིན་པ་དེའི་བར་དུ་ལྡོག་པ་མེད་དོ། །ལུང་ལས་སྲིད་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གཞོལ་བའི་སྲིད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་མ་ཞུགས་པ་སེམས་གཞོལ་བ་ལ་ཡོད་པའོ། །ཞུགས་པའི་སྲིད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་ཞུགས་པ་བར་མའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་ལ་ཡོད་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ་སྲིད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་བར་མ་དོའི་སྲིད་པའི་རྐྱེན་གང་ཞེ་ན། རྐྱེན་ནི་གཞོལ་བའི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལས་ཀྱི་སྲིད་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་པ་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནས་འཕངས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པ་ཉིད་ནང་དུ་གཏོགས་པར་བྱས་པ་སྐྱེ་བའི་ནང་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་གལ་ཏེ་རྐྱེན་ངེས་པ་ཡིན་ན་ནི་ལེན་པ་ཉིད་སྲིད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པས་ལས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་གང་ལ་ཡང་སྲོག་གཅོད་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདི་ ལ་ཡང་དགའ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་ལུས་ཞིག་ནས་བདེ་འགྲོ་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་དེ་དང་རྐྱེན་དེས་ལུས་ཞིག་ནས་བདེ་འགྲོ་མཐོ་རིས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེས་སྔོན་དགེ་བའི་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་ཡོད་དོ། །སྔོན་བྱས་པ་དེའི་རྐྱེན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་དགེ་བའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐོབ་པ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དེའི་རྒྱུ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ལུས་དེ་ཤི་ནས་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གི་དེ་ལ་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་སྔོན་བྱས་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བག་ཆགས་སུ་གནས་པ་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་དགེ་བའི་སེམས་པ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ཉིད་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད་ན། དེ
Chinese
如果那时会变成有，为什么不立刻显现出有呢？因为前世的业的成熟与同类、有共同命运的残余相联系。变成有的业，无论到哪里都跟随有本身吗？到什么程度是出生的有，在那之前没有退转。经中说有有两种：倾向的有，是没有进入出生的心倾向于有。进入的有，是进入出生的中阴阶段的心。两者合在一起称为有。那么，中阴有的因是什么呢？因是倾向的有。其中，业的有是主要的，而成熟不是主要的，因为出生时，成熟所抛弃的都完全圆满了，并且为了出生，业也显现出来。有本身被包括在内，而不是在出生之内。以取受的因称为有，如果这里因是确定的，那么取受本身就是有的因，因此在《业分别大经》中，如是说：无论对什么也不离断命，乃至对这个也不喜欢也不舍弃的那些，身体坏灭后会出生到善趣高处的欲界天中，那不是以那个因和那个缘，身体坏灭后出生到善趣高处的欲界天中，而是因为他以前做了善业并积累了。以前所做的那个因也是这样，即死亡时获得善心和心所法，与正确的见解相应，以那个因那个缘，那个身体死后，这样广说，那将被完全抛弃。那些的那个，将在其他次数中体验到的业，以前所做的，作为习气存在于心相续中，变成有，那是它的因。或者，如果认为这个死亡时具有的善心本身就是有，那么
English
If at that time it becomes existence, why doesn't it immediately manifest as existence? Because the ripening of the karma of the previous life is related to the remainder of those who are similar and share a common fate. Do the karmas that have become existence follow existence itself wherever they go? Up to what point is it the existence of birth, before which there is no turning back? The scriptures say that there are two kinds of existence: the inclined existence, which is when the mind that has not entered birth is inclined towards existence. The entered existence is when the mind in the intermediate state has entered birth. Both of these are combined and called existence. So, what is the cause of the intermediate state of existence? The cause is the inclined existence. Among these, the existence of karma is the main one, and ripening is not the main one, because at birth, everything abandoned by ripening is completely fulfilled, and also for the sake of birth, karma is manifested. Existence itself is included within, not within birth. Calling it existence because of the cause of taking, if the cause is definite here, then taking itself is the cause of existence, therefore in the Great Sutra of Karma Differentiation, it is said: "For whatever is not separated from killing, and even for this, those who neither like nor abandon, after the body breaks down, will be born in the happy realm, the heaven of the desire realm. That is not because of that cause and that condition that the body breaks down and is born in the happy realm, the heaven of the desire realm, but because he has previously done and accumulated virtuous deeds." The cause of that previous action is also like this, that at the time of death, obtaining virtuous mind and mental factors, being in accordance with correct view, because of that cause and that condition, that body dies, thus speaking extensively, that will be completely abandoned. Those of those, the karma that will be experienced in other times, previously done, existing as a habit in the mind stream, becoming existence, that is its cause. Or, if one thinks that this virtuous mind that is present at the time of death is itself existence, then
Tibetan
་ལྟ་ན་དེ་ཡང་སྔོན་བྱས་པ་ཡོད་པ་དེའི་རྐྱེན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཤེད་མ་པ་དབུགས་ཞེས་བྱ་བས་གནས་བརྟན་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་གང་སེམས་དང་བ་དེ་ནི་གཞན་དུ་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་སྲིད་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ལོག་པར་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དག་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་ཞེས་འབྱུང་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མདོ་སྡེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རིག་པར་བྱ་སྟེ་དེ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་སྟེ་རྐྱེན་ཅན་ངེས་པ་ཡིན་ན་ནི་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པས་ལེན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང༌། བདག་པོའི་འབྲས་བུ་གཞན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀ་ངེས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་མ་ངེས་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་གཙོ་བོ་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། ལེན་པ་ནི་སྲིད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། ས་གང་བའི་ལེན་པ་ཡིན་པས་ནི་ས་དེ་བ་ཁོ་ནའི་ལས་དག་སྲིད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་གང་བའི་དགེ་བའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་འཆི་བའི་ཚེ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དགེ་བའི་ སེམས་ཀྱི་ལས་གང་དག་འཆི་བའི་ཚེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ལེན་པ་མེད་པར་ཡང་གྱུར་ན། དེའི་ལས་དག་སྲིད་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དགེ་སློང་དག་ས་བོན་གྱི་རིགས་ལྔ་ནི་ལེན་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚིག་བླ་དགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་མདོ་སྡེ་འདི་དང་འགལ་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དགེ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ལེན་པས་གྲོགས་བྱས་ཏེ་འབྲས་བུ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལེན་པ་དང་བཅས་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ས་བོན་ཡིན་པར་དགོངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ་དེད་ལ་ལེན་པ་གང་ཡིན་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་ཤིན་ཏུ་བརྟས་པར་གྱུར་ན། དེས་ནི་དེ་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་འོངས་པ་ན་ཡང་སྲིད་པའི་མྱུ་གུ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །ས་གོང་བའི་ལེན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་ཤིན་ཏུ་བརྟས་པར་གྱུར་ན། དེས་ནི་དེ་ལེན་པ་དང་བ
Chinese
如果这样看，那么以前所造作的业也是存在的，它的原因也是这样，与“死亡的时候”所说相违背。名叫刽子手风的神对住在寂静处的舍利子说，凡是心中欢喜的，就是转生到其他天界的业，是存在的因。获得第四禅定的具有增上慢的比丘，诽谤圣者，执持邪见，他们将转生到地狱的业。应当按照经部的观点来理解这些，否则也将与经部相违背。如果所依之因是决定的，那么以取受之因就只有存在，没有其他的，因此取受的异熟果和等流果，以及增上果就没有其他的了。如果两者都是决定的，那么将会有两个方面的过失。因此，这里是依靠不决定的，而解释也不是没有意义，因为是为了解释主要之因。取受是存在的因的主要因素，因为是哪一处的取受，就只有那一处的业才能存在。哪一处的善心和心所不是死亡的时候。那么，哪些善心的业在死亡的时候是存在的，它们是怎样以近取之因存在的呢？如果那个时候，识没有取受，那么它的业就不会存在，就像阿罗汉一样。如果是这样，那么与经部所说的“比丘们，五种种子是与取受相关的识的异名”相违背。那么，如何理解善的识是与取受相关的呢？因为取受帮助并给予果实，所以它是与取受相关的，但并不是认为它是种子。阿赖耶识是种子，因为在它那里，任何取受的习气都非常稳固，因此它是与取受相关的，并且在未来也是能够显现存在的幼苗的种子。哪一处的取受变得非常稳固，那么它就是与取受相关的。
English
If viewed in this way, then the previously created karma also exists, and its cause is also like this, contradicting what is said in "at the time of death." The god named Executioner Wind said to Shariputra, who was dwelling in solitude, that whatever is pleasing in the mind is the karma that will be reborn in other heavens, and is the cause of existence. A monk who has attained the fourth dhyana and is arrogant, slandering the noble ones, and holding wrong views, will be reborn in hell. These should be understood according to the view of the sutras, otherwise they will also contradict the sutras. If the dependent cause is definite, then with the cause of grasping, there is only existence, and there is nothing else, so the vipaka result and the result similar to the cause of grasping, and the adhipati result will have nothing else. If both are definite, then there will be faults on both sides. Therefore, here it depends only on the indefinite, and the explanation is not meaningless, because it is to explain the main cause. Grasping is the main factor in the cause of existence, because whichever place's grasping it is, only the karma of that place can exist. The good mind and mental factors of whichever place are not at the time of death. So, which karmas of the good mind exist at the time of death, and how do they exist as the proximate cause of grasping? If at that time, consciousness does not have grasping, then its karma will not exist, just like an Arhat. If this is the case, then it contradicts the sutra which says, "Monks, the five kinds of seeds are synonyms for consciousness associated with grasping." So, how is the good consciousness understood to be associated with grasping? Because grasping helps and gives fruit, it is associated with grasping, but it is not considered to be a seed. Alaya consciousness is a seed, because in it, the habit of any grasping is very firm, so it is associated with grasping, and in the future it is also a seed that can manifest the sprout of existence. Whichever place's grasping becomes very firm, then it is associated with grasping.