Tibetan
ལ་གྱི་ཚོར་བ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཕྲ་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། བདེ་བ་དང་ལྡན་ན་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །བདེ་བ་དང་ལྡན་ན་ཆོས་མངོན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ག་ངེས་པ་ཡིན་ན་སྐྱོན་གཉིས་ཀར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མ་ངེས་ན་ནི་བཤད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཡང་བཤད་པ་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྲེད་པའི་རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བཤད་ པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཚོར་བ་ནི་གཙོ་བོའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྲེད་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་བཤད་པ་ལས་སྲེད་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྫོགས་སོ།། །།སྲེད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལེན་པ་གང་ཞེ་ན། ལེན་པ་ནི་བཞི་སྟེ་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་དེ་ལ་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བར་དུ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཚིག་སྦྱར་བ་ནི་ཅི་གཟུགས་ལ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའམ། འོན་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན་དུ་ཡིན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གཟུགས་ལ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ཡིན་ན་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉེ་བར་བླང་བ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཁོ་ན་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གང་ཡིན། དེ་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱ། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡང་བསྟན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་བསྟན་པར་བྱ་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཚིག་སྦྱར་བ་འདི་བྱའོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཁོ་ནས་ཀྱང་ཁ་ཅིག་གིས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཡིན་པར་འདིར་དགོངས་སོ། །གཞན་ནས་ཇི་སྐད་དུ་འདོད་པ་ཅན་འདོད་པ་ཞས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དེ་དག་གི་ཚིག་བླ་དགས་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་འདོད་པ་ཚོལ་བྱེད་ཅིང༌། །འདོད་པ་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཅན་དེ། །འདོད་པ་དེ་དག་མ་འབྱོར་ན། །ཟུག་རྡུ་ཟུག་བཞིན་གནོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་ནི་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དང༌། རྣམ་པར་འཇིག་པར་ལྟ་བའོ། །དེའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བ་གཞན་དུ་སོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པར་དམ་བཅས་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཆ་ལུགས་དང༌། བཏུང་བ་དང༌། བཟའ་བ་དང༌། ཁྲུས་དང་སྤྱོད་པ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་པའི་ ཁྱད་པར་དམ་བཅས་པ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། །བདག་གོ་ཞེས་ལྟ་བ་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟེ། དེའི་སྒོ་ནས་བདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། །སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་བསྟན་ཞེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་སྨྲ་བ་ཉི་ཚེ་བྱེད་པར་ཟད་ཀྱི་དྲིས་ན་ནི་མི་ཤེས་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་གཞི་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་ཞིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་ཇི་སྐད་དུ་དགེ་སློང་དག་ཇི་ལྟར་ན་བྱིས་པ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མི་མཁས་པ་མ་རིག་པའི་དབང་དུ་སོང་བ་དག །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྲ་རྒྱས་སེམས་ལ་འབྲེལ་ཅིང་ཡོངས་སུ་ཞེན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགེ་སློང་དག་བྱིས་པ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གཟུགས་ལ་བདག་གོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཞན་གང་ཞིག་ཡིན། དེ་བས་ནི་ཚིག་ཐ་མ་མི་མངོན་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟེ། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། དཔེར་ན་ཚིག་ཕྱེད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚིག་ཕྱེད་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །སྨྲ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། སྨྲ་བ་ཅམ་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཇི་སྐད་དུ་དགེ་སློང་དག་བྱིས་པ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་བདག་དང་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི། བདག་གིར་བྱ་བ་དེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་དག་ན་རེ་འདི་ལ་བདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་ལ་བདག་གོ་ཞེས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཕུང་པོ་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། གང་ཕུང་པོ་དེ་དག་ལ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཕྲ་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ཇི་ལྟར་རུང
Chinese
关于感受，愤怒会逐渐增长等有详细的描述。如果拥有快乐，心就会平静。如果拥有快乐，就会宣说正法等等，这将会产生矛盾。如果两者都是确定的，那么就会陷入两种过失。如果不确定，那么所说的就没有意义。如果有人这样问，那么，即使这里不确定，所说的也不会没有意义，因为这是为了显示贪爱的特殊原因。同样，为了说明这一点，就像之前一样。感受是主要的原因，因为贪爱会通过拥有快乐等感受而普遍产生。在解释缘起时，对贪爱的区分就完成了。那么，什么是“贪爱为缘而取”中的“取”呢？“取有四种”等有详细的描述，从对欲望的执取到对自我的执取。这里的措辞是，应该像看待色法一样理解吗？还是像色蕴一样理解？那会变成什么样？如果像看待色法一样理解，那么就称为对欲望等的执取，这只是通过不同的执取方式来显示执取的区分，而不是本质。那么，什么是欲望等？应该说明那些的执取又是什么。如果像色蕴一样，因为欲望等本身就是执取，那么既显示了执取自身的本质，也显示了执取的区分，那么什么是欲望等？应该如何说明是执取呢？应该像看待色法一样措辞。仅仅通过区分，有些人也会理解其本质，这之前已经说明了。这里所说的欲望是指五种欲望的功德。其他地方所说的“有欲望者是欲望”是指那五种欲望功德的委婉说法。同样，如果寻找欲望，并且欲望产生于身体中，如果那些欲望没有得到满足，就会像刺一样造成伤害。
English
Regarding feeling, it is described in detail that anger gradually increases, and so on. If one possesses happiness, the mind will be calm. If one possesses happiness, one will expound the Dharma, and so on, which will lead to contradictions. If both are certain, then one will fall into two faults. If it is uncertain, then what is said will be meaningless. If someone asks this, then even if it is uncertain here, what is said will not be meaningless, because it is to show the specific cause of craving. Similarly, to explain this, it is the same as before. Feeling is the main cause, because craving arises universally through possessing feelings such as happiness. In explaining dependent origination, the distinction of craving is completed. So, what is the "grasping" in "grasping conditioned by craving"? "There are four kinds of grasping," and so on, is described in detail, from grasping at desire to grasping at self. The wording here is, should it be understood as seeing form, or as the aggregate of form? What will it become? If it is understood as seeing form, then it is called grasping at desire, etc., which only shows the distinction of grasping through different ways of grasping, but not the essence. So, what are desire, etc.? It should be explained what the grasping of those is. If it is like the aggregate of form, because desire, etc., are themselves grasping, then both the essence of grasping itself and the distinction of grasping are shown, then what are desire, etc.? How should it be explained that it is grasping? It should be worded like seeing form. Some people will understand its essence even through distinction alone, which has been explained before. The desire mentioned here refers to the five qualities of desire. The euphemism for those five qualities of desire, as stated elsewhere, is "the one with desire is desire." Similarly, if one seeks desire, and desire arises in the body, if those desires are not satisfied, they will cause harm like a thorn.
Chinese
堕落是认为存在和认为坏灭。通过它，观点也变成了其他的。与此相关的戒律和苦行是戒律和苦行。其中，发誓不做不该做的事是戒律。发誓在服装、饮料、食物、沐浴和严厉行为等方面的差别是苦行。认为“我”是执我，通过它，因为说“我”，所以执我见者会变成执我语者。如果问说本身揭示了什么，通过它，仅仅是做一些说话，如果问了就不知道，因为执我见是没有基础的。说并执着于将五取蕴视为“我”。其他人说，执我见不是说。在其他经部中，如是说：比丘们，无闻的凡夫俗子，愚昧无知，被无明所控制，如何对这五取蕴说“我”，并使执着的细微习气与心相连，完全执着呢？比丘们，无闻的凡夫俗子正确地认为色是“我”，并广说之。如果执我见是执我语，那么还有什么其他的执着呢？因此，因为没有说出最后的词，所以是执我语，表明执我语是执着，例如说半句话等等，被称为说半句话。为什么说呢？为了表明只要说就是执着。如是说：比丘们，无闻的凡夫俗子认为“我”和“我的”是推测，但不是对“我的”那样。另一些人说，说“这是我”就是执我语，因为是对身体的哪个事物推测“这是我”。如果是那样，那么就会变成对蕴本身说“我”，如果对那些蕴说“我”，执着就会变成细微习气，这样说是怎么回事呢？
English
Falling is seeing as existing and seeing as perishing. Through it, the view also becomes different. The discipline and asceticism related to this are discipline and asceticism. Among them, vowing not to do what should not be done is discipline. Vowing differences in clothing, drinks, food, bathing, and severe behavior, etc., is asceticism. Seeing "I" is clinging to self, and through it, because of saying "I", those who hold the view of self will become speakers of self. If asked what the saying itself reveals, through it, it is only doing some speaking, and if asked, they do not know, because the view of self has no basis. They speak and cling to considering the five aggregates of grasping as "I". Others say that the view of self is not speaking. In other sutras, it is said: Bhikshus, how do ignorant, unlearned common people, controlled by ignorance, say "I" to these five aggregates of grasping, and make the subtle habit of clinging connect with the mind and be completely attached? Bhikshus, ignorant, unlearned common people correctly see form as "I" and speak extensively about it. If the view of self is speaking of self, then what other clinging is there? Therefore, because the last word is not spoken, it is speaking of self, indicating that speaking of self is clinging, just as speaking half a word, etc., is called speaking half a word. Why is speaking mentioned? To show that as long as there is speaking, there is clinging. It is said: Bhikshus, ignorant, unlearned common people consider "I" and "mine" to be speculations, but not like that of "mine". Others say that saying "this is me" is speaking of self, because it is speculating about which thing of the body is "this is me". If that is the case, then it will become speaking of self to the aggregates themselves, and if they say "I" to those aggregates, clinging will become a subtle habit, how is that said?