Tibetan
་དང༌། མཚན་མའི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པ་ སྣ་ཚོགས་སུ་རྟོག་ཅིང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ལྟར་མི་བྱེད་པས། གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །དེ་ནི་དོན་ལ་རྟོན་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དེ་ཚིག་འབྲུ་དང༌། གང་ཟག་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། བཀྲི་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་མི་རྟོན་གྱི་སོ་སོར་རྟོན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རིགས་པའི་ཚིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་སྨོས་པ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མི་སྦྱར་བར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངེས་པའི་ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པར་སྦྱར་ཞིང་བཤད་དེ། དེ་བས་ན་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འབྲས་བུ་བསྟན་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་འདྲི་བའོ། །ཇི་ལྟར་བདག་ལ་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་བ་དང༌། སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་སྟེ། དེ་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚད་མ་གསུམ་མམ། ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་པས་མཐོང་བའམ། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་བདག་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་མེད་པར་མཐོང་ན་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་བཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །འཁོར་བའི་ཁམས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་ནི་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ཀྱི་ ཚུལ་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་པ་བཞིན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་པར་མཐོང་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཀུན་ན
Chinese
，並且沒有對相的自性顯著執著，這顯示了如理作意。例如，個別的眾生對由遍計所執的色，以意識而於各種各樣的相狀中分別，並且不如此般地對它的自性顯著執著。因此，稱為意識不住於色。對於受等其餘的蘊也同樣地解說。那是因為依賴意義的詞等，如理作意不依賴詞句、補特伽羅、意識和引導意義的經部，而是依賴四依的總稱。另一方面，如理作意是理智之詞，凡是說到決定之詞，都將其與如理作意不相連，而將諸法的真如完全成立的決定之詞的異名相連並解說。因此，最後說如理作意就是一切法。因為在有情無我與法無我中，如理作意是指，由於它沒有不遍及一切法的緣故，如理作意就是一切法。以顯示果的方式，說了「為什麼呢？」等。因此，為什麼呢？是對一切法為什麼是如理作意的理由的提問。如像我無我那樣等，從顯示如理見和修習的方面，顯示一切法是如理作意。所謂我，是自己的近取蘊，如對它的補特伽羅和法的自性無我那樣，如果以三量或三種智慧的理智見到蘊、界、處等一切法，或者如像有情無我那樣，如果見到蘊、界、處等一切法也無我，那麼以如理見，一切法就成立為如理作意。輪迴界的如理作意是輪迴的自性，就像涅槃界的 如理作意是完全清淨那樣，如果見到輪迴的自性也是完全清淨，這是總稱。總之，
English
, and the absence of manifest clinging to the nature of signs shows proper attention. For example, individual beings, with consciousness, discriminate various aspects of the conceptually constructed form, and do not cling to its nature in that way. Therefore, it is called consciousness not abiding in form. It is explained similarly for the remaining aggregates such as feeling. That is because, relying on words of meaning, etc., proper attention does not rely on words, persons, consciousness, and the scriptures that guide meaning, but is a collective term for relying on the four reliances individually. On the other hand, proper attention is a word of reason, and all mentions of definitive words are connected and explained as synonyms for the definitive words that fully establish the suchness of all dharmas, without being connected to proper attention. Therefore, in conclusion, it is said that proper attention is all dharmas. Because in the selflessness of persons and the selflessness of dharmas, proper attention means that, since it is not unpervasive of all dharmas, proper attention is said to be all dharmas. In terms of showing the result, it is said, "Why is it?" etc. Therefore, "Why is it?" is a question of the reason why all dharmas are proper attention. Like the selflessness of self, etc., from the aspect of showing proper seeing and practice, it shows that all dharmas are proper attention. The so-called self is one's own aggregates of grasping, just as there is selflessness of the nature of persons and dharmas in it, if one sees all dharmas such as aggregates, elements, and sense bases with the reason of the three valid cognitions or the three wisdoms, or just as there is selflessness of sentient beings, if one sees that all dharmas such as aggregates, elements, and sense bases are also selfless, then with proper seeing, all dharmas are established as proper attention. The proper attention of the realm of samsara is the nature of samsara, just as the proper attention of the realm of nirvana is completely pure, if one sees that the nature of samsara is also completely pure, this is the collective term. In short,
Tibetan
ས་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དེ་གཉི་ག་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཚུངས་ཤིང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་དོན་དམ་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གཉི་ག་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འདྲ་བས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ལ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་རིགས་པར་ཡང་མི་སེམས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་རིགས་པར་ཡང་མི་སེམས་པ་དེ་ནི་ཚུལ་བཞིན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །བཙུན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་མདོར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་སྦྱོར་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གང་ལ་དམིགས་ཤིང༌། གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱོར་བའི་གནས་སྟོན་ཏེ། ཚུལ་བཞིན་སྦྱོར་བ་ཇི་སྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་བཞིན་གྱི་འཇུག་པ་གྲངས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པའམ། ཇི་སྙེད་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚུལ་བཞིན་དེ་དག་གི་རྟེན་དང༌། དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་དེ་དག་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དག་ལ་སྦྱོར་བ་མཛད་པའམ། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིགས་པས་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཡུལ་ལ་ཚུལ་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བ་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དཀྲུགས་པར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་པ་ལ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་ཀྱང་མི་སྤོང་ལ། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཀྱང་འཁྲུགས་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་གཏོང་ལ། ཆོས་ཀྱི་གནས་སྟོབས་དང༌། མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུགས་པར་མི་བྱེད་དེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཁོར་བར་གནས་ཀྱང་དེ་གཉིས་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཤེས་རབ་ཀྱི
Chinese
总之，烦恼的自性就是贪欲等，因为会产生各种对身心有害的事物。清净就是菩提之分和波罗蜜多，因为是摧毁烦恼的对治品。不顺品和对治品这两者，都相同于不可言说的自性，如同说不顺品和对治品一样，见到在胜义谛上没有差别，这叫做如理作意。像这样，两者都相同于不可言说，因此对于清净的法，也不认为是具有功德，对于普遍染污的法，也不认为是有过失，这叫做如理作意。尊者舍利弗之子所说的“总之”等，是指菩萨那样如理作意的一切，以什么为所缘，依靠什么而作意的处所，显示说：如理作意有多少，就是如理的行相有多少，或者有多少作用的意思。所有这些的处所就是有情，是指这些如理的所依和所缘的对境是有情，像这样，菩萨以对有情的大悲心，为了完全摄受他们，而对这些如理作意进行修习，或者如对有情无我一样，以理智见到一切法，等等方式，对有情的对境进行如理作意，这是它的总结。像这样，以大悲心的力量缘着有情，因为有缘，是否会扰乱法界呢？对此回答说，他不舍弃有情之位，也不扰乱法的处所。意思是说，菩萨不舍弃有情之位，即轮回中的生，也不扰乱法的处所，即力量和无畏等功德之法的生处，清净的法界和无分别的智慧，即使为了有情的利益而安住于轮回中，也不会从这两者中退失，这是它的总结。智慧的……
English
In short, the nature of afflictions is desire and so on, because they produce various things that are harmful to body and mind. Purification is the aspect of enlightenment and the pāramitās, because they are the antidote to destroying afflictions. Both the unfavorable side and the antidote are the same in their inexpressible nature, and seeing that there is no difference in ultimate truth, just as saying the unfavorable side and the antidote, is called proper application of mind. In this way, since both are the same in being inexpressible, one does not think of the purified dharma as having qualities, nor does one think of the universally afflicted dharma as having faults, this is called proper application of mind. The Venerable Sharadvatiputra's words, "In short," and so on, indicate the place where the Bodhisattva focuses on and relies upon all such proper applications of mind. "How many proper applications of mind" means how many aspects of proper engagement there are, or how many actions there are. The place of all of these is sentient beings, which means that the support and object of focus for these proper applications are sentient beings. In this way, the Bodhisattva, out of great compassion for sentient beings, cultivates these proper applications of mind in order to fully embrace them, or in the manner of seeing all dharmas with reason, just as sentient beings are without self, and so on, he applies proper application of mind to the object of sentient beings, this is its summary. In this way, relying on sentient beings through the power of great compassion, does the fact of having an object not disturb the realm of dharma? In response to this, it is said that he does not abandon the state of sentient beings, nor does he disturb the place of dharma. It means that the Bodhisattva does not abandon the state of sentient beings, that is, birth in samsara, nor does he disturb the place of dharma, that is, the source of the qualities of strength and fearlessness, the pure realm of dharma and non-conceptual wisdom. Even though he abides in samsara for the benefit of sentient beings, he will not fall away from these two, this is its summary. The wisdom of...