Tibetan
ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པའི་ངོ་བོ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་སྟོང་བའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་གཉིས་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་གནག་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །འདི་ལྟར་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་ཀྱང་ཅི་ལ་ཡང་ཉེ་བར་མི་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉེ་བར་འཇོག་གི་མཚན་མའི་སྒོ་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བར་མི་འཇོག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་འཇོག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་གང་ཡང་ཉེ་བར་འཇོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཉེ་བར་མི་འཇོག་པ་ནི་ཉན་པའི་དུས་ན་ཉེ་བར་མི་འཇོག་པའོ། །རབ་ ཏུ་མི་འཇོག་པ་ནི་སེམས་པའི་དུས་ན་ཉེ་བར་མི་འཇོག་པའོ། །རྣམ་པར་མི་འཇོག་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་སེམས་ལ་མི་འཇོག་པའོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་གནས་པ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་སྟེ་དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སུ་མོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རྟོན་ཅིང་གནས་པ་ཡིན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཁྱེན་པ་ལ་རྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཟད་པ་ཤེས་པ་ཡང་སྐྱེད་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱང་ཟད་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཤེས་བྱ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་མར་དམིགས་པ་དོན་དམ་པར་ཤེས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཟད་པར་མི་བྱེད་པ་མེད་པར་མི་ལྟ་བའོ། །ཡང་ན་བདག་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་བསྐྱེད་ལ། ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དགེ་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡང་གཏོང་བར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་པར་བསྒྲུབས་ཏེ། དེ་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་ཡང་སྐྱེད་ཅིང་མི་སྐྱེ་བའི་མཐའ་ཡང་མི་སྤོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་
Chinese
所谓的“本体是什么，菩提的本体也是那个”，是指烦恼的本体是空性的本体，菩提的本体也是空性的本体。因为这两者在胜义谛中味道相同，所以才这么说。或者说，烦恼的本体是空性，是黑暗，那就是菩提，菩提也不是从那之外产生的，所以才这么说。比如，所谓的“安住于念住，却什么也不安住”，是指以不缘取的方式安住，而不是以相的方式安住念住的意思。或者说，只是在世俗的相上那样安住，但在胜义谛中，什么也没有安住的意思。不安住，是指听闻的时候不安住。不极安住，是指思维的时候不安住。不遍安住，是指禅修的时候不安住在心里。所谓的“通达法性而住”，是指了知空性的法性本来就是那样不变的，因此称为法界安住。所谓“依于佛法，对一切都信为佛法”，是指菩萨依止并安住于佛法，怎么依止呢？就是依止佛陀世尊如何了知一切有为法和无为法，意思是说，就像那样各不相同。所谓的“也生起了知灭尽，也不作意有为法灭尽”，是指安住于念住的菩萨，即使胜义中了知所知和烦恼的障碍以及一切法都是相，但在世俗中，也不认为有为法是灭尽而无有的。或者说，通过证悟无我而断除一切烦恼，也生起智慧，并且也不舍弃在三界中产生善的显现的因。所谓的“也现前成就了知不生，也生起对有情的观视，也不舍弃不生的边”，是指即使获得了从一开始就了知不生的智慧，但在世俗中，
English
The so-called "whatever the essence is, the essence of Bodhi is also that," means that the essence of affliction is the essence of emptiness, and the essence of Bodhi is also the essence of emptiness. Because these two have the same taste in the ultimate truth, that's why it is said. Or, the essence of affliction is emptiness, which is darkness, and that is Bodhi, and Bodhi is not produced from anything other than that, so it is said. For example, the so-called "abiding in mindfulness, but not abiding in anything," means abiding in a non-apprehending way, not abiding in mindfulness through the aspect of characteristics. Or, it means that it is only abiding in that way in the aspect of conventional characteristics, but in the ultimate truth, there is no abiding in anything. Not abiding means not abiding at the time of listening. Not extremely abiding means not abiding at the time of thinking. Not completely abiding means not abiding in the mind at the time of meditation. The so-called "knowing the nature of Dharma and abiding," means knowing that the nature of emptiness is inherently unchanging, therefore it is called abiding in the Dharmadhatu. The so-called "relying on the Buddha's Dharma, and believing everything to be the Buddha's Dharma," means that the Bodhisattva relies on and abides in the Buddha's Dharma. How does he rely on it? He relies on how the Buddha, the Bhagavan, knows all conditioned and unconditioned Dharmas, meaning that they are different in that way. The so-called "also generating the knowledge of cessation, and not intending the cessation of conditioned Dharmas," means that the Bodhisattva who abides in mindfulness, even if he knows that the knowable and the obstacles of affliction and all Dharmas are characteristics in the ultimate truth, in the conventional truth, he does not regard conditioned Dharmas as ceasing and being non-existent. Or, by realizing selflessness and abandoning all afflictions, he also generates wisdom, and also does not abandon the cause of manifesting virtue that produces in the three realms. The so-called "also accomplishing the knowledge of non-arising, also generating the view of sentient beings, and not abandoning the extreme of non-arising," means that even if one obtains the wisdom of knowing non-arising from the beginning, in the conventional truth,
Tibetan
གྱི་དོན་ལ་ལྟ་བའང་སྐྱེད་དེ། དེ་སྐྱེད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་འབའ་ཞིག་ལ་མི་ཕྱོགས་ཀྱི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མི་གཏོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་དོན་བསྡུ་ཞིང༌། ཇི་ལྟར་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཡིན་པར་མདོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འོག་ནས་མིང་གིས་སྨོས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་དྲན་པ་དེ་ལ་གནས་པས་ན་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དྲན་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མའི་མཐའི་བར་དུ་ཡང་དྲན་པ་དེས་མི་བརྗེད་ ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་དང༌། འཁོར་བའི་མཐའ་ཇི་སྲིད་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་རྟོགས་པའི་དྲན་པ་དེ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་ཞེས་ཚིག་ཕྱི་མ་དང་སྦྱར་རོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཚད་མེད་བ་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པའི་ཚིག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་དེ་ནི་ཚད་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པའི་ཚིག་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཚད་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པའི་ཚིག་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་སོ་ཞེས་སྡང་ཡང་བཤད་ལ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་མདོར་ན་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཚད་མེད་དེ་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཕྱི་མའི་མཐའི་བར་དུ་ཡང་དྲན་པ་དེ་མི་བརྗེད་ཅིང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པའི་དོན་ཏོ། །ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དྲན་པ་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་དམིགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འདུ་བ་ནི་དྲན་པ་དེར་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་ཤིང་སེམས་ཅན་དང་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ཕམ་པར་བྱེད་པ་ནི་བདུད་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གིས་རིག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་བྱེད་པའི་ཚིག་དེ་ནི་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ནི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་མི་ཟད་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་མི་ཟད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།བརྩོན་འགྲུས་ཤིན་ཏུ་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་
Chinese
也生起观察其意义，生起此意义，也不偏向仅仅是生，也不舍弃不生的法性，这是它的意义。总摄了法念住的意义，为了简略显示如何是法念住，宣说了法念住等，声闻和独觉的法，从下文中以名称所说的一切，安住于证悟空性的忆念上，因此称为法念住。为了显示忆念的意义，宣说了乃至后际也对此忆念不忘失等，意思是说，乃至有情众生的边际和轮回的边际存在之间，证悟的忆念也不会退失。因此，要与后文的“一切法无余”等词语相连。所谓念住，是极度显示无量的词语，所谓法念住的词语，是极度显示无量的词语，如何是极度显示无量的词语呢？也解释说，是缘一切法的，也以下文中出现的“普遍行境”等词语来显示。虽然如此，但总的来说，所忆念的法是无量的，因为是不可穷尽的，或者乃至后际，此忆念也不忘失和退失，因此是无量的意义。所谓普遍行境，是指一切所知都成为此忆念的行境，意思是说，普遍缘一切，一切圆满具足，是因为在此忆念中，力量和无畏等一切佛法都圆满具足。使满足是指利益有情，并且生起有情。摧伏是指摧灭一切魔。证悟是指无分别的智慧自己证知。如是，总的来说，此词语称为于法随观法的念住。这是修习不尽的法念住，修习四念住的不尽已经宣说完毕。 精进极为亲近
English
It also generates observation of its meaning. Generating this meaning, it does not lean solely towards birth, nor does it abandon the Dharma nature of non-birth. This is its meaning. It summarizes the meaning of Dharma mindfulness. In order to briefly show how Dharma mindfulness is, it is taught as Dharma mindfulness and so on. The Dharma of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, all that is mentioned by name in the following, abides in the recollection of realizing emptiness, therefore it is called Dharma mindfulness. In order to show the meaning of recollection, it is taught as not forgetting this recollection even until the later end. It means that as long as the boundary of sentient beings and the boundary of Saṃsāra exist, the recollection of realization will not degenerate. Therefore, it should be connected with the words "all Dharmas without exception" in the following text. The so-called mindfulness is a word that extremely shows the immeasurable. The word Dharma mindfulness is a word that extremely shows the immeasurable. How is it a word that extremely shows the immeasurable? It is also explained as focusing on all Dharmas, and it is also shown by the words "universal object" and so on that appear in the following text. However, in general, the Dharmas to be recollected are immeasurable because they are inexhaustible, or even until the later end, this recollection is not forgotten and does not degenerate, therefore it is the meaning of immeasurable. The so-called universal object means that all knowable things become the object of this recollection, meaning that it universally focuses on everything. Everything is completely gathered because in this recollection, all Buddha Dharmas such as power and fearlessness are completely gathered. To satisfy means to benefit sentient beings and to generate sentient beings. To defeat means to destroy all Māras. To realize means that non-conceptual wisdom realizes itself. Thus, in general, this word is called Dharma mindfulness that follows the Dharma. This is the practice of inexhaustible Dharma mindfulness. The practice of the four inexhaustible mindfulnesses has been completely explained. Diligence becomes extremely intimate.