Tibetan
ཀྱི་མེ་ཏོག་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་བ་དང་བཅུ་བ་ན་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་བས་སྒོམ་མི་དགོས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མེ་ཏོག་ལྟ་བུར་ཁ་འབུས་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དེ། འབྲས་བུ་ཉེ་བའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པས་ན་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་མཐུན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སངས་རྒྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་མཐུན་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་མི་ཟད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །བཙུན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་མི་ཟད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་མི་ཟད་པ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པ་དེ་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་བསྟན་པའི་ཚུལ་དང༌། བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བཞི་གང་ཞེ་ན། གང་འདི་དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པས་ནི་བསྟན་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བཤད་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། །སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་ཤེས་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ཤེས་པ་དང༌། བརྗོད་པ་ཤེས་པའོ། །སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཅི་དགར་ཆོས་སྟོན་པར་ནུས་པས་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཐུ་ཐོབ་པ་བསྟན་ཏོ། །མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་ལ་དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་རྣམས་སོ་སོའི་མཚན་ ཉིད་དང༌། དོན་གང་ཡིན་པ་ཤེས་པ་ནི་དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་དམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཕྲལ་དུ་སྣང་ཞིང་གྲག་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་དོན་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཚིག་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཆོས་ཤེས་པ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག
Chinese
名为“鲜花盛开”的（论典）中，第八、第九和第十（颂）说，以无显现作意的智慧为因，无需修习，佛陀的法如同鲜花般绽放，得以圆满。由于行持趋近果实的法，故称为行持。意义相符是指菩提之果得以显现成就。因相符之果是指一切功德圆满，成就佛陀之相的果，这被称为意义相符。四种不尽的摄持之事物已经阐述完毕。 为了宣示能示现的菩萨，尊者舍利弗之子（说），“此外，菩萨们的四种各自正确之智是不尽的”，等等。之所以不尽，是因为菩萨们各自应正确了知的意义和法等没有穷尽。在此也应知晓宣示之方式和阐述之方式。哪四种呢？“凡此意义各自正确了知”等，是宣示之方式。其余部分则是阐述之方式。能示现的菩萨有四种：知自性、知概念、知名相、知言说。以四种各自正确之智，能随意为众生宣说佛法，为了宣示由这些所摄持的意义，故宣示获得力量。以宣示知自性为前提，提问“其中，何为意义各自正确了知？”。对此，了知诸法各自的自性以及意义是什么，这被称为意义各自正确了知。为了宣示那究竟是什么，（经中）说“凡对一切法如实了知”等。对于有为法和无为法等一切法，不将其视为当下显现和听闻的那样，而是将其视为不分别的智慧之行境，即法界本身，这应被视为意义各自正确了知。其余词句也应如此类推。知法是指对于欲界有为之事物，知其为痛苦和无常。
English
In the treatise called "Fully Blossomed Flowers," the eighth, ninth, and tenth (verses) state that, through the cause of wisdom without manifest volition, without needing to meditate, the Buddha's teachings bloom like flowers and are perfected. Because one practices the Dharma that leads to the near fruit, it is called practice. "Meaning-concordant" refers to the manifest accomplishment of the fruit of enlightenment. "Cause-concordant fruit" refers to the complete perfection of all qualities, the accomplishment of the characteristics of Buddhahood, which is called "meaning-concordant." The four inexhaustible objects of collection have been explained. To reveal the Bodhisattva who demonstrates, the Venerable Sharadvatiputra (says), "Furthermore, the four individual correct knowledges of the Bodhisattvas are inexhaustible," and so on. The reason for their inexhaustibility is that the meanings and Dharmas that the Bodhisattvas must individually and correctly know are endless. Here, one should also understand the manner of demonstration and the manner of explanation. What are the four? "Whatever this meaning is individually and correctly known," and so on, demonstrates the manner of demonstration. The remaining parts demonstrate the manner of explanation. There are four types of Bodhisattvas who demonstrate: knowing characteristics, knowing concepts, knowing terminology, and knowing expression. With the four individual correct knowledges, one can freely teach the Dharma to sentient beings. To reveal the meaning encompassed by these, the attainment of power is shown. Taking the demonstration of knowing characteristics as a premise, the question is asked, "Among these, what is the individual correct knowledge of meaning?" To this, knowing the individual characteristics of all Dharmas and what their meaning is, is called the individual correct knowledge of meaning. To demonstrate what that is, (the sutra) says, "Whatever knows all Dharmas as they truly are," and so on. All Dharmas, such as conditioned and unconditioned phenomena, should not be regarded as they immediately appear and sound, but rather as the realm of Dharma itself, the object of non-conceptual wisdom. This should be regarded as the individual correct knowledge of meaning. The remaining words should be applied in the same way. Knowing the Dharma means knowing that the conditioned things of the desire realm are suffering and impermanent.
Tibetan
་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །སོ་སོར་རྟོག་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདུས་བྱས་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་ཡོད་པ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་འདུས་བྱས་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་སྟེ། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་འོག་ཏུ་ཕྱིས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་ལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཤེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་སྤྱིར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། མཚན་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་ཤེས་པ་ལ་བྱའོ། །རྒྱུ་ཤེས་པ་ནི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དྲུག་རྣམས་ཀྱི་དོན་དང་མཚན་ཉིད་ཤེས་པའོ། །ཚོགས་པ་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དེ་རྣམས་འདུས་ཤིང་ཚོགས་ན་གདོད་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉེད་ཤེས་པ་འམ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གཉིས་ཀྱང་དོན་དམ་པ་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའོ། །ཐ་མར་མི་འགྲོ་བ་ཤེས་ང་ནི་ཐོག་མའི་མཐའ་དང་ཐ་མའི་མཐའ་གཉིས་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གར་ཡང་མི་འགྲོ་བ་ཤེས་པའོ། །ཡང་ན་དང་པོར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་ནས་འབྲས་བུ་སྐྱེས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་བུར་མ་འཕོས་པར་ཤེས་པ་ནི་ཐ་མར་མི་འགྲོ་བ་ཤེས་པའོ། །ཡང་ན་དང་པོར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་བར་དུ་མི་འདུག་པར་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ནམ་ དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཡང་མི་གནས་པར་ཤེས་པའོ། །རྐྱེན་ལ་འཇུག་པ་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་མ་འོངས་པ་མི་འགྲོ་བ་མི་གནས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་པའི་ངོ་བོ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དབྱེར་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་དུས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང༌། འཕགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཆོས་གྱི་དབྱིངས་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཤེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སོང་པར་ཤེས་པའོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་ཤེས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་འཕགས་པའི་ལམ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་དམིགས་པའི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་
Chinese
是了知彼等之相和法性。所谓各别思择之智，即是以彼界自体生起诸有为法之因，了知总集生起为因和缘等之相。随行之智，即是对有色和无色之有为法，了知无常之相和法性，如是了知欲界之有为法后，之后以二上界了知有为法，是为随行之智。又，各别思择之智，即是对三界之法，总为了知无常等法性和相。知因，即是了知作者因等六因之义和相。知集合，即是了知彼等因和缘聚合时，最初生果。知无二，即是了知远离常断等二边之相，或是了知因和缘二者，从胜义谛而言并非存在。知不至边际，即是了知从初始之边和最终之边任何处，未来皆不往。又，初时因和缘聚合而生果，然了知因未转为果，是为知不至边际。又，初时了知因和缘不住于中间，是为刹那之自性或因无事物，故了知亦不住于二边之中。知入缘，如是了知未来不往、不住，然是了知仅有依缘而生之体性。知法界无别，即是了知异生位之法界和圣者位之法界无有差别。知随顺如是性，即是了知空性遍及一切法，且一切法皆随顺。知安住于真实边际，即是真实边际为空性。缘彼之圣道是安住于真实边际，即是了知缘真实边际之圣道之相。了悟空性之智。
English
It is to know the characteristics and dharma nature of those and so on. The so-called wisdom of individual discernment is to know the characteristics of the cause and condition, etc., in the cause of the arising of all conditioned things by that very realm, knowing the collection of arising. The wisdom of following is to know the characteristic of impermanence and the dharma nature of conditioned things with form and without form. Thus, after knowing the conditioned dharmas of the desire realm, later knowing the conditioned things by the two upper realms is called the wisdom of following. Also, the wisdom of individual discernment is to generally know the dharma nature and characteristics of the dharmas of the three realms, such as impermanence. Knowing the cause is to know the meaning and characteristics of the six causes, such as the acting cause. Knowing the collection is to know that when those causes and conditions are gathered, the result is first born. Knowing non-duality is to know the characteristic of being separated from the two extremes of permanence and annihilation, or to know that the two, cause and condition, do not exist from the ultimate truth. Knowing not reaching the limit is to know that from either the initial limit or the final limit, one will not go anywhere in the future. Also, initially, when cause and condition gather and the result is born, but knowing that the cause has not transformed into the result is knowing not reaching the limit. Also, initially knowing that cause and condition do not dwell in the middle is knowing that due to the nature of momentariness or the absence of things, one also does not dwell in the middle of the two extremes. Knowing entering into conditions, thus knowing that the future does not go, does not dwell, but knowing that there is only the nature of arising in dependence. Knowing the dharma realm is without distinction is to know that there is no difference between the dharma realm of the ordinary being and the dharma realm of the noble one. Knowing following suchness is to know that emptiness pervades all dharmas and that all dharmas follow. Knowing abiding in the true limit is that the true limit is emptiness. The noble path that focuses on it is abiding in the true limit, that is, knowing the characteristics of the noble path that focuses on the true limit. The wisdom of realizing emptiness.