Tibetan
བསྔལ་མིན། །བདེ་མིན་པ་ནི་མྱོང་བ་སྟེ། །རྩེ་གཅིག་སེམས་ལྡན་ཡན་ལག་ནི། །བཞི་ལྡན་བསམ་གཏན་ཐ་མའོ། །ཡང་ན་གཟུགས་སོགས་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས། །གཡེང་བྱེད་འདོད་པའི་སྡིག་ཆོས་ནི། །བཟོད་དཀའ་དེ་རྣམས་སྤངས་པ་ཡིས། །དབེན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་སྟེ། །རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་གཉིས་པོ་ཡིས། །ཤིན་ཏུ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི། །དགའ་དང་བདེ་བ་མཚུངས་ལྡན་པ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་མཉམ་པར་གཞག །བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྗེས་མཐུན་གང༌། །རྟོག་པ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་དང༌། །ཤེས་དང་མཐོང་དང་དཔྱོད་པ་ཉིད། །དོན་གཅིག་པ་ཡི་ཚིག་རྣམས་སོ། །བརྟགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་དང༌། །ཡོངས་སུ་སྦྱོར་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ། །འཇུག་དང་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱང་དོན་གཅིག །གནས་པ་ཉེ་བར་རྫོགས་པ་སྟེ། །ཡང་དག་མྱོང་བ་ལེགས་སྐྱོང་བའོ། །དེ་ལ་གནས་ནས་མཐོང་བའི་ལམ། །ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་འཐོབ། །མཐོང་ལམ་འདུན་པ་ཐོབ་ནས་ནི། །སྔར་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་མི་ཆགས། །དངོས་པོ་ལས་ནི་ཁྱད་འཕགས་པའི། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཚོལ་བར་བྱེད། །རྟོག་པ་དང་ནི་དཔྱོད་པ་ཡི། །སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པ་ཡིས། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་ པ་ནི། །ནང་ཡང་དང་ཞིང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། །གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་བློ་དེ་ནི། །དགའ་ཞིང་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །རྟོག་དཔྱོད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། །ནང་ནི་ཡོངས་སུ་དང་བར་འགྱུར། །རྒྱུན་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་པ། །འདི་ཡང་རོ་མཉམ་གྱུར་པ་ཡི། །རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུ་བཞིན་དུ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རོ་གཅིག་འགྱུར། །དགའ་བ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དབེན་སྐྱེས་བདེ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་ནས་ནི། །དེ་ལ་གནས་ན་སླར་ཡང་ནི། །མི་སྐྱེའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ནི། །ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ། །འདུན་པ་སྐྱེ་བོ་དེ་ནས་ནི། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡིས་སྐྱོ་ནས། །བསམ་གཏན་དེ་བས་བླ་མེད་པའི། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དེ་ཚོལ་བྱེད། །བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སྒྲིབ་པ་ནི། །དགའ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་སྤངས་ནས། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཐོབ་པ་ནི། །དེ་བཞིན་དགའ་མེད་བདེ་བའོ། །དེ་བས་བསམ་དུ་མེད་འདི་དག །དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་བརྗོད།། འདི་དག་མཆོག་གྱུར་མ་ཡིན་ཏེ། །ཟད་པའི་ཆོས་ཕྱིར་དེ་ལས་ཡང༌། །མི་སྐྱེའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ནི། །ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ། །འདུན་པ་དྲག་མཆོག་མི་ཟད་པ། །བློ་ལྡན་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བ་ཉིད། །དེ་ནི་བདེ་ཡང་མ་ཆགས་པས། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག །སྡུག་མིན་བདེ
Chinese
非苦非乐乃是感受，一心具心之支分，四支具足乃是最后之禅定。或者以色等行境，散乱能作贪欲之罪法，难忍彼等舍弃后，寂静之禅定乃是第一禅。寻与伺二者，从极寂静所生之，喜与乐受相应之，第一禅定等持住。何为第一禅定之随顺，寻思近边寻思与，知与见与伺察性，乃是意义相同之语词。寻思彼性而伺察与，完全结合与随行，趣入与种种伺察亦同义，安住近边圆满是，如实感受善守护。于彼安住见道之，欲得获得之希求生。获得见道希求后，不贪著于先前之禅定。从事物中超胜之，寻求第二禅定。寻思与伺察之，障碍极力摧毁后，获得第二禅定者，内心清净且心之流，成为唯一之智慧乃，喜乐之自性也。寻伺近边寂灭与，内心完全清净而转变，相续成为唯一之说，此亦成为味相同之，如大海水一般地，等持之味成为唯一。喜乐供养三宝故，因此彼乃寂生乐。获得第二禅定后，于彼安住而复次，为得不生之法忍，为得一切之缘故，希求生起彼人乃，厌倦第二禅定后，寻求胜过彼禅定之，第三禅定彼寻求。第二禅定之障碍乃，喜乐是故舍弃彼，获得第三禅定者乃，如是无喜之乐也。因此不可思议此等乃，说为无喜之乐。此等并非殊胜之，以是坏灭之法故，从彼更，为得不生之法忍，如是之缘故，殊胜猛利不坏灭，具慧者们生起也。彼虽是乐亦不贪著，获得第四禅定也，舍受正念完全清净，非苦之乐。
English
Neither suffering nor pleasure is the feeling, the limb with one-pointed mind, the four-limbed is the last meditation. Or, with objects of enjoyment such as form, the sinful dharmas of desire that cause distraction, having abandoned those difficult to endure, the solitary meditation is the first meditation. With the two, investigation and analysis, born from extreme solitude, joy and bliss equally possessed, the first meditation is placed in equipoise. What is in accordance with the first meditation? Investigation, closely examining, and knowing, seeing, and analyzing, are words of the same meaning. Examining that very nature, analysis, complete union, and following, entering and various analyses are also of the same meaning. Abiding, closely perfecting, is truly experiencing, well guarding. Having abided in that, the path of seeing, the desire to attain is obtained. Having obtained the desire for the path of seeing, one does not cling to the previous meditation. Superior to objects, one seeks the second meditation. Having utterly destroyed the obscurations of investigation and analysis, the attainment of the second meditation is when the inner being is pure and the stream of mind becomes one, that wisdom is the nature of joy and bliss. Investigation and analysis are nearly pacified, and the inner being becomes completely clear. The saying that the continuum becomes one, this also becomes of the same taste, like the water of the great ocean, the taste of samadhi becomes one. Joy is offered to the Three Jewels, therefore, that is solitary-born bliss. Having attained the second meditation, having abided in that, again, in order to attain the forbearance of the unborn dharma, for the sake of all, the desire arises in that person, having become weary of the second meditation, one seeks the third meditation, which is superior to that meditation. The obscuration of the second meditation is joy, therefore, having abandoned that, the attainment of the third meditation is, likewise, joyless bliss. Therefore, these inconceivable ones are spoken of as joyless bliss. These are not supreme, because they are of the nature of exhaustion, therefore, from that again, in order to attain the forbearance of the unborn dharma, likewise, a supreme, intense, and inexhaustible desire arises in those with intelligence. Although that is bliss, one does not cling to it, and the fourth meditation is attained, equanimity and mindfulness are completely pure, neither suffering nor pleasure.
Tibetan
་མིན་ཞི་བའོ། །བསམ་གཏན་འདི་དག་སྙོམས་འཇུག་པས། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་འཇམ་པར་འགྱུར། །དགའ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་དུལ་བ་སྟེ། །བརྟན་ཞིང་དྲང་ལ་འོད་གསལ་བ། །ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕན་བདེ་བ། །སྐྱེད་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡི། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་ནི། །བཟོད་པའི་སྣང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་ནས་མཆོག་ཏུ་ལྷུན་གྲུབ་ཅིང༌། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ལམ་ལ་འཇུག །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ལམ་དང་ནི། །བསམ་གཏན་ཐུན་མོང་པ་རུ་བརྗོད། །ཟག་མེད་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་རྣམས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་འདྲེས་པའོ། །བསམ་གཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གསུངས་པ། །ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །གཞུང་ནི་ཡང་དག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། །འདིར་ནི་ལུང་ལས་མ་སྡེབས་སོ། །འདི་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་གཏམ་མོ། །ཐོས་བསམ་བསྒོམ་ལས་འཁྲུངས་པ་ཡི། །ཤེས་རབ་ གསལ་བ་ཐར་པའི་བློ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་བཅོམ་པས། །གཉས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་སྟེ། །གཅིག་དང་དུ་མ་ལས་ངེས་གྲོལ། །དངོས་དང་དངོས་མིན་རྣམ་པར་སྤངས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལས་འདས་པ། །མཚན་གཞི་མཚན་ཉིད་ལས་གྲོལ་བ། །དུས་གསུམ་ཁམས་གསུམ་ཤིན་ཏུ་འདས། །ཀུན་རྟོག་རྟེན་ནི་ངེས་པར་སྤངས། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་སྟེ། །དག་ཅིང་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད། །གནོད་པ་མེད་ཅིང་ཡང་དག་གནོད། །དོན་དམ་པ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །མ་ལུས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་ཤེས་རབ་འབྲས་བུའི་བདག །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གཏམ་མོ། །རང་གི་སྐྱོན་ནི་གཞོམ་པ་དང༌། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལམ་གཞུག་དང༌། །མྱུར་དུ་བདེ་བ་མངོན་རྟོགས་བྱེད། །ཐབས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། །འདི་ནི་ཐབས་ཀྱི་གཏམ་མོ། །སྨོན་ལམ་དབྱེ་བ་གསུམ་ཞེས་པ། །རང་གི་ཚོགས་རྒྱུན་མི་འཆད་དང༌། །འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་དང་ནི། །སངས་རྒྱས་ཞིང་ནི་རྣམ་སྦྱོང་བའོ། །ཞེས་པ་ནི་སྨོན་ལམ་གྱི་གཏམ་མོ། །ལས་ཀྱིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དང༌། །ཉོན་མོངས་པ་ནི་སེལ་བ་དང༌། །རྒོལ་བ་དང་ནི་བདུད་དགྲ་ཀུན། །བཟློག་པའི་སྟོབས་དང་གསུམ་ཞེས་གསུངས། །ཞེས་པ་ནི་སྟོབས་ཀྱི་གཏམ་མོ། །རྟོག་དང་རྟོག་མེད་མཉམ་ཉིད་དུ། །སྣང་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་དང༌། །སེམས་ཅན་དོན་ཐབས་ངེས་སྣང་ཏེ། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའོ། །ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཏམ་མོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་འདི་དག་རྣམས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྔོན་འགྲོ་བས། །བྱམས་པའི་བསམ་པ་མངོན་བསྒོམས་རྣམས། །སླར་ཡང་ཕར་ཕྱིན་འཇིག་རྟེན་པ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སོ། །དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་གསུམ་པོ་རྣམས།
Chinese
亦非寂静。修习这些禅定，他的心变得柔软。喜悦且非常调顺，稳固正直且光明。利益有情众生，增长且深入，对于无生之法，生起忍受之景象。之后，进入最极圆满，非常调伏之道。声闻等道以及禅定，称为共同。无漏十六行相，是菩萨不共的。所说的禅定波罗蜜多，不是声闻等的行境。因为经文是正确归纳的缘故，所以这里没有从教证中编排。这是禅定的谈论。从听闻、思惟、修习中产生的，智慧明亮解脱的智慧。能取和所取完全摧毁，显现无二智慧，从一和多中必定解脱。真实和非真实完全舍弃，超越因和果，从体相和相状中解脱，完全超越三时三界，彻底舍弃分别念之所依。戏论寂灭，寂静，清净且非常无垢。无有损害且真实利益，胜义谛的自性。所有法无我的，智慧，智慧果的自性。这是智慧的谈论。摧毁自己的过失，以及使一切有情进入道，迅速现证安乐，方便认为是三种。这是方便的谈论。发愿的分类有三种，自己的相续不断绝，以及利益有情的因，以及清净佛土。这叫做发愿的谈论。以业来遮止，烦恼消除，以及反驳者和所有魔敌，说是遮止的力量和三。这叫做力量的谈论。有分别和无分别平等性中，显现和不作意，利益有情方便决定显现，分为三种智慧。这叫做智慧的谈论。布施等这些，以菩提心为前行，慈爱的想法明显修习的这些，再次是世间的波罗蜜多。这是世间的人们。所缘的对境是这三种。
English
Also not peaceful. By practicing these meditations, his mind becomes soft. Joyful and very subdued, stable, upright, and bright. Benefiting sentient beings, increasing and deeply entering, for the unborn Dharma, the appearance of endurance arises. Then, entering the most perfect and extremely tamed path. The path of Hearers and so on, and meditation, are called common. The sixteen aspects of non-outflow are unshared by Bodhisattvas. The mentioned meditation Paramita is not the realm of Hearers and so on. Because the scripture is correctly summarized, it is not arranged here from the scriptural authority. This is the talk of meditation. Arising from hearing, thinking, and meditating, the wisdom of clear liberation. The grasping and the grasped are completely destroyed, the non-dual wisdom appears, and one is definitely liberated from one and many. Reality and non-reality are completely abandoned, transcending cause and effect, liberated from essence and characteristics, completely transcending the three times and three realms, and definitely abandoning the basis of all concepts. Proliferation is pacified, peaceful, pure, and extremely immaculate. There is no harm and it is truly beneficial, the nature of the ultimate truth. The wisdom of the selflessness of all phenomena, the nature of the fruit of wisdom. This is the talk of wisdom. Destroying one's own faults, and leading all sentient beings onto the path, quickly realizing happiness, the means are considered to be of three kinds. This is the talk of means. The classification of aspirations is said to be threefold: not cutting off one's own continuum, and the cause of benefiting beings, and purifying the Buddha-field. This is called the talk of aspiration. To avert by karma, to eliminate afflictions, and all opponents and demonic enemies, it is said to be the power of aversion and three. This is the talk of power. In the equality of conceptual and non-conceptual, appearance and non-conceptualization, the means of benefiting sentient beings are definitely apparent, divided into three wisdoms. This is the talk of wisdom. These such as generosity, with the mind of enlightenment as the preliminary, those who have clearly cultivated loving thoughts, again are worldly Paramitas. These are the worldly ones. The objects of focus are these three.