Tibetan
རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱུང་ཡང་རུང༌། །མ་བྱུང་ཡང་ནི་དངོས་པོ་ཉིད། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །གཞན་གྱི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཡང་དག་མཐའ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད། །གང་དེ་གཞན་དངོས་སྟོང་པ་ཉིད། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཚུལ་ལས། །དེ་དག་དགེ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །འདི་ནི་རྒྱལ་བའི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལས་བདག་མེད་པ་བརྗོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།ཐོག་མ་མེད་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས། །འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་མཚན་ཉིད་དེ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་སྲིད་འཁོར་ལོར། །རྒྱུན་དུ་ཡོངས་སུ་འཁོར་བ་སྟེ། །དཔལ་ལྡན་དབྱིག་གཉེན་ཞབས་ཀྱིས་ནི། ། ཆོས་མངོན་མཛོད་དུ་གསུངས་པ་ནི། །བདག་མེད་ཕུང་པོ་ཙམ་ཉིད་དེ། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱིས་མངོན་འདུས་བྱས། །སྲིད་པ་བར་མའི་རྒྱུན་གྱིས་ནི། །མར་མེ་བཞིན་དུ་མངལ་དུ་འགྲོ། །ཇི་ལྟར་འཕངས་བཞིན་རིམ་གྱིས་རྒྱུན། །སྐྱེས་ནས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དག་ཏུ་འགྲོ། །སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐོག་མ་མེད། །དེ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བའི། །ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཆ་གསུམ་མོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མར་གཉིས་གཉིས་དང༌། །བར་དུ་བརྒྱད་ཡོངས་རྫོགས་ལྡན་ལ། །སྔོན་སྐབས་ཉོན་མོངས་མ་རིག་པ། །འདུ་བྱེད་དག་ནི་སྔོན་ལས་ཀྱི། །རྣམ་ཤེས་མཚམས་སྦྱོར་ཕུང་པོ་ཡིན། །མིང་དང་གཟུགས་ནི་དེ་ཕན་ཆད། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དོད་ཚུན་ཆད་དོ། །དེ་ནི་གསུམ་དུས་ཚུན་ཆད་དོ། །རེག་པ་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཤེས་ནུས་པ་ཚུན་ཆད་དོ། །ཚོར་འཁྲིག་ཚུན་ཆད་སྲིད་པ་ནི། །ལོངས་སྤྱོད་འཁྲིག་པའི་ཆགས་ཅན་གྱི། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། །ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་ཡོངས་རྒྱུག་པའི། །དེ་སྲིད་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་པའི། །ལས་བྱེད་གང་ཡིན་དེ་སྲིད་པ། །ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཚོར་བའི་བར་ནི་རྒ་ཤི་ཡིན། །འདི་ནི་གནས་སྐབས་བར་འདོད་ལ། །གཙོ་བོའི་ཕྱིར་ནི་ཡན་ལག་བསྒྲགས། །སྔོན་དང་ཕྱི་མཐའི་བར་དག་ལ། །རྨོངས་པ་རྣམ་པར་བཟློག་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་གསུམ་པོ་ལས་གཉིས་སོ། །བཞི་བདུན་དེ་བཞིན་འབྲས་བུ་ཡིན། །གཉིས་ཀྱིས་རྒྱུ་འབྲས་མདོར་བསྡུས་པ། །བར་མའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་དང༌། །བྱ་བ་ཉིད་དོ་དེ་ལས་བཞི། །དེ་ལས་བཞི་དང་ཉོན་མོངས་སྐྱེ། །འདི་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ལུགས། །འདི་ནི་རྒྱལ་བའི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འཁོར་ལོ་བརྗོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ།། །།འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རྣམས་ཏེ། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་དེ་བཞིན་དུ། །སྡུག་བསྔལ་འདི་ཡི་འགོག་པ་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ། །བདེན་པ་འདི་རྣམས་སོ་སོར་ཡང༌། །རྣམ་པ་བཞིར་ནི་ངེས་པ་སྟེ། །ཐར་པ་འདོད་པས་འབད་པ་ཡིས། །འཆད་པར་འགྱུར་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནི་བདེན་པ་ཡང༌། །མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད། །རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང༌། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་རྐྱེན། །འགོག་པའི་འགོག་དང་ཞི་བ་དང༌། །གྱ་ནོམ་པ་དང་ངེས་འབྱུང་བའོ། །ལམ་གྱི་ལམ་དང་རིགས་པ་དང༌། །སྒྲུབ་དང་ངེས་པར་འབྱིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་སྤང་བྱའི་ཕྱིར། །འཕགས་པའི་བདེན་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །མི་རྟག་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཉིད། །སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་ཕྱིར། །ཟག་པ་དང་བཅས་དངོས་པོ་ནི། །བདག་མེད་དེང་མི་ལྡན་པའོ། །བརྟགས་པའི་ཆོས་ནི་སྟོང་པའོ། །རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི། །ཐར་པ་འདོད་པས་རྟག་ཤེས་བྱ། །སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་རྣམས། །དགའ་བའི་བག་ཆགས་ཡང་དག་འབྱུང༌། །དགའ་ལ་ཆགས་དང་ཡང་དག་ལྡན། །སྲིད་དང་སྲིད་པའི་བྱེད་པ་པོ། །རྟག་ཏུ་བདེན་པའི་ལམ་བསྒོམས་པས། །འདི་ནི་འབད་པས་གཞོམ་པར་བྱ། །རྒྱུ་དེ་ས་བོན་ཆོས་ཡིན་ཕྱིར། །ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་གཞི་ཉིད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་དག་སྐྱེ་དེའི་ཕྱིར། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཉིད་ཤེས་བྱ། །གློ་བུར་མྱོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ། །འབྲས་བུ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འབྲེལ་སྦྱོར་ཉིད། །དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཟུག་རྔུའི་རྒྱུར། །མངོན་པར་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱིས་ནི། །རྐྱེན་ནི་ཆུ་བོ་འཆིང་བ་ཉིད། །འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །བྲལ་བའི་སྦྱོར་བ་འགོག་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བས། །ཞི་བ་ཞེས་སུ་མངོན་པར་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བ་དང༌། །དགེ་དང་བདེ་བ་གྱ་ནོམ་པ། །ངེས་པར་འབྱུང་བ་བདག་མེད་དེ། །ཕན་དང་བདེ་བ་རྗེས་སུ་འཕེལ། །ཡང་ན་མ་རིག་འགོག་པས་ན། །འགོག་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞི་བ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་དག་ཟད། །གྱ་ནོམ་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་གོ །ངེས་པར་འབྱུང་པ་སྟོང་ཉིད་སོགས། །རྣམ་ཐར་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དག་དང་བདག་གི་བས་སྟོང་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །འདུས་བྱས་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་རྣམས་ནི། །རྣམ་པར་ཞི་བ་མཚན་མ་མེད། །སྨོན་པ་མེད་པ་ཁམས་གསུམ་ནི། །ཀུན་དུ་སྨོན་པ་ཟད་པའོ། །ལས་རྣམས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ཏེ། །དངོས་མེད་མངོན་པར་
Chinese
诸佛虽已生，或未生事物，事物皆是空，极赞他事物。真实边际与如是，何者他物即是空，从般若波罗蜜多理，彼等善说极赞。此乃入菩萨行论中述说无我品第十七。 无始与烦恼，积聚蕴之相，于无始之有轮，恒常周遍转。吉祥勇猛友，于法蕴藏论中所说，无我唯蕴尔，烦恼业力所积聚，中有相续如灯，如是入于母胎中。如所投掷次第相续，生后由业与烦恼，往诣他方世界中，有轮无有始。彼乃缘起法，十二支分三部分。前后各有二，中间有八皆圆满，前际烦恼是无明，行是前业之，识是连接蕴体性，名色自此以后生，六处增长至此止。彼乃三时至此止，触受苦乐等之，因识能力至此止，受爱至有，受用贪欲之，近取受用诸，为得彼故而奔走，彼有果生起之，业作何者彼即有，自性连接即是生，受间乃是老死。此乃意欲暂时间，为主之故而宣说支分，于前后边际之间，为遣除愚昧之故也。三烦恼中之二者，四七如是即是果，二者摄略因果，从中推断之后，从烦恼生烦恼，行为即是彼生四，从彼生四与烦恼，此乃有支之理。此乃入菩萨行论中述说缘起轮品第十八。 圣者四谛即是，苦集
English
Whether Buddhas have arisen or not, things exist, all things are empty, highly praised as other things. The true limit and suchness, whatever other thing is empty, from the way of the Perfection of Wisdom, those virtues are highly praised. This is the seventeenth chapter of Entering the Way of the Bodhisattva, which speaks of selflessness. Without beginning and with afflictions, the aggregates of conditioned nature, in the wheel of existence without beginning, constantly revolve completely. The glorious and brave friend, as said in the Treasury of Abhidharma, selflessness is only aggregates, accumulated by afflictions and karma, the continuum of the intermediate existence, like a lamp, thus enters the womb. As thrown, the sequence continues gradually, after birth, by karma and afflictions, goes to other worlds, the wheel of existence has no beginning. That is the law of dependent origination, twelve branches in three parts. Two each in the beginning and the end, eight in the middle are all complete, in the past, affliction is ignorance, action is of past karma, consciousness is the connection of the aggregate nature, name and form arise from then on, the six sense bases grow up to here. That is up to the three times, the touch of suffering and happiness, etc., the ability to know the cause is up to here, feeling love up to existence, enjoying desire, the near taking of enjoyments, running around to obtain them, that existence is the fruit to be born, whatever action is done is existence, the nature of connection is birth, between feeling is old age and death. This is considered a temporary interval, and the branches are declared for the sake of the main thing, between the beginning and the end, to eliminate ignorance. Two of the three afflictions, four and seven are thus the fruit, the two summarize cause and effect, after inferring from the middle, from affliction arises affliction, action is that which gives rise to four, from that arises four and affliction, this is the way of the branches of existence. This is the eighteenth chapter of Entering the Way of the Bodhisattva, which speaks of the wheel of dependent origination. The four noble truths are, suffering and its origin,
Chinese
如是苦之集，此苦之灭除，以及趋向苦灭之道，此等谛各别，亦定为四相。欲解脱者以精进，应修习所说之义。 苦之谛，即无常、苦、空、无我。因是因与集，以及生起与缘。灭是灭与寂，殊胜与出离。道是道与理，修与出。如是为断烦恼故，应修习四圣谛。由因与缘所生故，乃无常、生与灭。苦与不顺故，有漏之事物，是无我，今不具。所分别之法是空。此等四相，欲解脱者应恒常知晓。苦之轮回蕴，生起喜乐之习气。于喜乐有贪著，且具足。是存在与存在之作者。恒常修习真实之道，此应以精进摧毁。因是种子之法故，是疾病与痛苦之根源。痛苦真实生起故，应知痛苦之集。对于突发感受之痛苦，则称为果。生起是连结结合，彼是痛苦之苦恼因，应如是说，义即是，缘是束缚之河流。增长之因是诸烦恼，分离之结合是灭。与痛苦蕴分离故，称为寂静。烦恼痛苦分离，善与安乐殊胜，出离是无我，利益与安乐随之增长。又因无明灭除故，是灭除之自性。寂静是痛苦真实灭尽，殊胜唯是安乐。出离是空性等，解脱安乐之相。因远离清净与我，故自性为空。一切有为法之因，是寂静无相。无愿三界，是周遍愿求之止息。诸业显现积聚，无实显现
English
Just as the origin of suffering, the cessation of this suffering, and the path that leads to the cessation of suffering, these truths are each determined to have four aspects. Those who desire liberation should meditate on what is taught with diligence. The truth of suffering is impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. The cause is the cause and the origin, as well as arising and condition. Cessation is cessation and peace, excellence and liberation. The path is the path and the reason, practice and deliverance. Thus, to abandon afflictions, one should meditate on the Four Noble Truths. Because it is produced by cause and condition, it is impermanent, arising and ceasing. Because suffering is incompatible, contaminated things are selfless and do not possess self. The analyzed dharma is emptiness. These four aspects should always be known by those who desire liberation. The aggregates of suffering in samsara give rise to the habit of joy. There is attachment to joy and it is fully possessed. It is existence and the maker of existence. By constantly meditating on the true path, this should be destroyed with diligence. Because the cause is the dharma of the seed, it is the root of disease and suffering. Because suffering truly arises, one should know the origin of suffering. The suffering that is suddenly experienced is called the result. Arising is the connection and combination, that is the cause of the pain of suffering, it should be said, the meaning is, the condition is the river of bondage. The cause of increase is the afflictions, the combination of separation is cessation. Because it is separated from the aggregate of suffering, it is called peace. Afflictions and suffering are separated, virtue and happiness are excellent, liberation is selflessness, benefit and happiness increase accordingly. Also, because ignorance is eliminated, it is the nature of cessation. Peace is the true cessation of suffering, excellence is only happiness. Liberation is emptiness, etc., the characteristic of the happiness of liberation. Because it is empty of purity and self, the nature is emptiness. The causes of all conditioned phenomena are peaceful and without characteristics. The desireless three realms are the cessation of all desires. Actions are manifestly accumulated, unreal manifestly.