Tibetan
།རང་གི་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང༌། །སེམས་དམན་ཞུམ་པ་ཡི་ཆད་པའོ། །ཟས་མི་འདོད་པ་བཟའ་དྲགས་པས། །ལུས་མི་བདེ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཐོབ་འདོད་བདག་ཉིད་ཅི་ནས་ཀྱང༌། །ཡོན་ཏན་ཡང་དག་ལྡན་ཞེས་བརྗོད། །འདོད་འདུན་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ལ། །འདོད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན། །གནོད་སེམས་བརླག་པར་སྨོན་པ་ཡིས། །གཞན་ལ་གནོད་པར་སེམས་པའོ། །ལུས་སེམས་རབ་ཏུ་མ་ཞི་ཉིད། །རྒོད་པར་ཡང་དག་རབ་ཏུ་བརྗོད། །འགྱོད་པ་ངན་བྱས་ཕྱི་ནས་ནི། །ཡང་དག་རབ་ཏུ་གདུང་འགྱུར་པའོ། །རྨུགས་པ་ལུས་སེམས་ལྕི་བ་ཡིས། །ལས་ལ་སྦྱོར་བར་མི་ནུས་ཉིད། །གཉིད་ནི་རྣམ་ཤེས་དབང་པོ་ལ། །འདུས་པ་གཉིད་ཅེས་བརྗོད་པའོ། །སྡིག་འདོད་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་ཚུལ་འཆོས་པའོ། །ལེ་ལོ་ལས་ལ་སུན་སྐྱོ་བས། །ལུས་སེམས་བྱིང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆེན་རབ་ཏུ་བརྐམ་པ་སྟེ། །དཔལ་ལྡན་ཆོག་ཤེས་ལས་འདའ་བའོ། །བཀའ་བློ་མི་བདེ་གང་གསུངས་པ། །ཆོས་ལ་སྨོད་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་མེད་སློབ་དཔོན་བླ་མ་ཡི། །བྱ་བ་རྣམས་ལ་མི་གུས་པའོ། །བླ་མར་གུས་པ་ཉམས་པ་ཉིད། །འདི་ནི་སྐྱེ་ན་མཚུངས་པའོ། །སེམས་ནི་འདོད་སོགས་ལ་ཞེན་པས། །བརྟན་ཉམས་པ་ནི་མི་དགའ་བའོ། །ཉེ་དུ་དང་འབྲེལ་རྟོག་པ་ནི། །ཉེ་དུ་ལ་བྱམས་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་སྲེད་དེ་དོན་དུ། །དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའོ། །དེ་བཞིན་མི་འཆིར་རྟོག་པ་གང༌། །འཆི་བའི་འཇིགས་པས་མི་དོགས་པའོ། །རྗེས་རྣམས་རིག་དང་ལྡན་རྟོག་ནི། །བདག་ཉིད་ཅི་ནས་གཞན་དག་གིས། །ཡོན་ཏན་བདོག་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། །བླ་མར་བྱེད་པར་འགྱུར་སྙམ་པའོ། །གཞན་རྗེས་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་གང་ཡིན་གཞན་དག་ལ། །ཆགས་དང་གནོད་སེམས་དྲེགས་པ་ཡིས། །ཕན་དང་མི་ཕན་རྣམས་སེམས་པའོ། །ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །གང་གིས་ཅི་ནས་ཡིད་ཀྱི་ནི། །རྣམ་ཤེས་འཇུག་པ་ང་རྒྱལ་ལོ། །འདི་ནི་ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དམན་པས་དམན་པ་ང་རྒྱལ་ཏེ། །རང་ལས་དམན་ལས་དམན་སྙམ་པ། །ང་རྒྱལ་ཉིད་དུ་ངེས་པའོ། །དམན་པ་ཉིད་དང་བདག་ཉིད་ནི། །མཉམ་ སྙམ་པ་ཡང་ང་རྒྱལ་ཏེ། །དམན་པ་ལས་བདག་ལྷག་སྙམ་པའི། །བློ་དེ་ཡང་ནི་ང་རྒྱལ་ཉིད། །མཉམ་དང་བདག་ཉིད་མཉམ་སྙམ་པ། །མཉམ་པ་ཡི་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །ཁྱད་འཕགས་པ་དང་བདག་མཉམ་པར། །རློམ་པ་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ལོ། །ཁྱད་འཕགས་ལས་བདག་ཁྱད་འཕགས་བློ། །ང་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་ལོ། །གར་ཡང་བདག་ནི་དགོས་མེད་ཅེས། །དམན་པའི་ང་རྒྱལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ངོ་
Chinese
即使增长了自己的功德，也是内心卑微沮丧的惩罚。因为吃了不该吃的食物，所以说身体不舒服。无论如何都想获得，就说具有真正的功德。对于想要追求的五种功德，就是努力去实现愿望。以希望消除害人之心，就是想着去伤害别人。身心极度不安宁，就正确地说成是散乱。后悔做了坏事之后，就是非常痛苦。昏沉是因为身心沉重，所以不能投入工作。睡眠是意识和感官，聚集在一起就叫做睡眠。明明没有罪恶的欲望和功德，却伪装成具有功德的样子。懒惰是因为对工作感到厌倦，身心沮丧。贪婪是极度渴望，超过了知足。所说的不悦耳的话，就是诽谤佛法的话语。对不守规矩的堪布上师的行为不恭敬。对上师的恭敬心减退，这就像出生时一样。心执着于欲望等，失去稳定就是不快乐。与亲友相关的分别念，就是对亲友的慈爱之念。同样，贪恋世俗，实际上就是赞美它的优点。同样，认为不会死亡的想法，就是不怀疑死亡的恐惧。认为后来的（人）具有智慧，无论如何自己通过他人拥有功德的方式，会变成上师的想法。对他人产生贪恋的分别念，无论对其他人，以贪恋和害人之心、傲慢，思考有利和不利的事情。通过各种分别的差别，无论用什么方式，心的意识进入（的状态）就是我慢。这是一种共同的状态。以低劣者自居的我慢，就是认为自己比不如自己的人更低劣，这确实是（一种）我慢。不如自己的人和自己，认为平等也是我慢，认为自己比不如自己的人更优秀的想法，这也是我慢。平等者和自己认为平等，这是平等的我慢。将优越者和自己看作平等，是过分的我慢。认为自己比优越者更优越的想法，是比我慢更甚的我慢。无论在何处都认为自己是不需要的，这是低劣的我慢。结束
English
Even having increased one's own merits, it is the punishment of a humble and dejected mind. Because one has eaten food that one should not eat, it is said that the body is uncomfortable. No matter what, one wants to obtain, and it is said that one possesses true merits. For the five merits that one wants to pursue, it is to strive to fulfill the wishes. By wishing to eliminate the intention to harm, it is thinking of harming others. The state of not being completely peaceful in body and mind, it is correctly said to be agitation. Regret after doing bad deeds, it is to be very distressed. Dullness is because the body and mind are heavy, so one cannot engage in work. Sleep is the consciousness and senses, gathered together it is called sleep. Clearly without sinful desires and merits, yet pretending to possess merits. Laziness is because one is tired of work, the body and mind are depressed. Greed is extreme craving, exceeding contentment. The unpleasant words that are spoken are words of slander against the Dharma. Disrespectful to the actions of an undisciplined Khenpo Lama. The decline of respect for the Lama, this is like being born. The mind is attached to desires, etc., and losing stability is unhappiness. The conceptualization related to relatives and friends, is the thought of love for relatives and friends. Similarly, attachment to worldly things, in reality, is praising its qualities. Similarly, the thought of not dying, is not doubting the fear of death. Thinking that later (people) have wisdom, no matter what, the thought that one will become a Lama through the way others possess merits. The conceptualization of attachment to others, no matter to whom, with attachment and the intention to harm, arrogance, thinking about what is beneficial and not beneficial. Through the differences of various conceptualizations, no matter in what way, the mind's consciousness entering (the state) is pride. This is a common state. The pride of considering oneself inferior to inferiors, is thinking that one is inferior to those who are inferior to oneself, this is indeed (a kind of) pride. Inferior people and oneself, thinking that they are equal is also pride, the thought that one is superior to those who are inferior to oneself, this is also pride. Equal people and oneself thinking that they are equal, this is the pride of equality. Considering superiors and oneself as equal, is excessive pride. The thought that one is superior to superiors, is pride that is even greater than pride. No matter where, thinking that oneself is unnecessary, this is inferior pride. End
Tibetan
བོ་ཉིད་སྟོང་ཉེར་ལེན་གྱི། །ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་བློ་གང༌། །ངའོ་སྙམ་དུ་རློམ་པ་ནི། །དེ་ནི་ངའོ་སྙམ་པར་བཤད། །བསམ་གཏན་དང་ནི་དེ་འབྲས་བུ། །མ་ཐོབ་པ་ཡང་བདག་གིས་ནི། །ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དེ། །མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཞེས་སུ་བརྗོད། །ལོག་པའི་ལམ་ལ་སེམས་ཆགས་པས། །མི་འདོད་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ལ། །བདེན་པའི་ལས་ཀྱི་དངོས་པོར་རྟོགས། །དེ་ནི་ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་བརྗོད། །ཐ་དད་འདུ་ཤེས་འདུ་ཤེས་གང༌། །ཆགས་སྡང་མུན་གྱིས་བསྒྲིབས་བའོ། །བདེན་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སོགས་ལ། །བློ་རྣམས་གཉིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་མོ། །འདི་དག་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་ཏེ། །ལྔ་བཅུ་རྩ་བདུན་རབ་ཏུ་བརྗོད། །ཕྲན་ཚེགས་གཞིར་ནི་དྲངས་པ་རྣམས། །ཐར་པ་འདོད་པས་སྤང་བར་བྱ། །འདི་ནི་རྒྱལ་བའི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་དམིགས་བརྗོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།འདི་དག་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ། །རྟོགས་པས་བག་ཆགས་བཅས་པ་རྣམས། །རབ་ཏུ་སྤང་ངོ་ཡང་ན་ནི། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས། །ཡང་དག་པར་ནི་མཐོང་བས་སོ། །ཡང་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི། །ཡང་དག་མཐོང་ཞིང་ཕུང་པོ་སོགས། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གོམས་པ་དང༌། །འགྲོ་བའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པས་སྤོང༌། །ཕུང་པོ་འདི་སྤངས་གཞན་དུ་ནི། །ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་གང༌། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན་པའི་བདག །སྲིད་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་མེད། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་རྣམས་དང༌། །དེ་འབྲས་སྤྱོད་དང་རྟག་པ་ལ། །དེ་ནི་བྱེད་པོ་ཟ་བའོ། །བྱ་བའི་ནུས་པ་བྲལ་བ་ཉིད། །ཕུང་པོ་བདག་མིན་བདག་ལ་ནི། །ཕུང་པོ་མི་ལྡན་བདག་གི་ནི། །ཕུང་པོ་མ་ཡིན་བདག་ཀྱང་ནི། །ཕུང་པོ་ལ་ནི་གནས་མ་ཡིན། ། གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཉིད། །བརྟགས་ཕྱིར་བདག་ཏུ་རིགས་མ་ཡིན། །ཕུང་པོ་བདག་ལ་འབྲེལ་མེད་དོ། །དེ་དག་རྣམ་པར་འགལ་བས་སོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མ་གཅིག་པའི་གཟུགས། །མི་རྟག་དང་འབྲེལ་ག་ལ་སྲིད། །འོན་ཏེ་འབྲེལ་ན་རྟག་པ་ཡང༌། །མི་རྟག་བདག་ཉིད་དུ་ནི་འགྱུར། །མི་རྟག་པ་ཡང་རྟག་ཉིད་དུ། །རྟག་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ལྟར་དཔལ་ལྡན་འཕགས་པ་ནི། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ་སྟེ། །མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་གང་བརྟགས་པའི། །བདག་དེ་རིགས་པས་རྣམ་དཔྱད་ན། །ཕུང་པོ་ཀུན་གྱི་ནང་རྣམས་ནི། །གང་ཞིག་ནས་ཀྱང་རྙེད་མིན་ཏེ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ཡོད་དེ་རྟག་མིན། །དེ་ཡང་བདག་གི་ངོ་བོ་མིན། །གང་ཡང་རྟག་དང་མི་རྟག་དག །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ངོ་བོར་མེད། །ཕུང་པོ་ཙམ་
Chinese
如是虚妄取，五蕴执为我，妄自尊大者，彼即谓我慢。禅定及彼果，未得谓已得，如是之妄想，名曰增上慢。于邪道染心，于不欲果报，执为真实业，是名邪慢说。差别想及识，为贪嗔痴蔽，于谛及三宝，二智皆犹豫。此等近烦恼，总有五十七，从细微所生，欲解脱者应舍弃。此乃入于胜者道中，宣说近烦恼过患之品，第十六品。此等法无我，以悟解连同习气者，彻底舍弃，或者以如实见缘起法，或者如实见四圣谛，以及串习蕴等之空性，并以修持利生而舍弃。舍弃此蕴后，于他处结生者，蕴聚之外之我，不往轮回道。作者与业等，及彼果受用与常恒，彼乃作者食者，离作业之能力。蕴非我，我非有蕴，蕴非我所，我亦非住于蕴。他者所遍计，以计度故，不应为我。蕴与我无关联，以彼等相违故。先前与后来一体之色，与无常相连，如何可能？若相连，则常恒亦转为无常自性，无常亦转为常恒自性，恒常相连之故。如是具德圣者，龙树菩萨所说，外道所计度之我，若以理智善加分析，于一切蕴聚之中，从任何处亦不可得，蕴聚虽有，然非恒常，彼亦非我之体性。任何常与无常，皆非能依与所依之体性，唯有蕴聚。
English
Thus, the deluded grasping, The five aggregates are held as self, Those who are conceited, That is said to be pride. Meditation and its fruit, Not attained, yet claiming to have attained, Such delusion, Is called excessive pride. With mind attached to the wrong path, To an undesired result, Holding it as a real deed, That is called wrong pride. Differentiated thoughts and consciousness, Obscured by the darkness of attachment and aversion, Towards the Truth and the Three Jewels, The two minds are doubtful. These are the near afflictions, Fifty-seven in total, Arising from subtle sources, Those who desire liberation should abandon them. This is the sixteenth chapter, on stating the faults of the near afflictions, from Entering the Path of the Conquerors. These dharmas of no-self, Those who understand, together with their habits, Should be completely abandoned, Or by truly seeing the dependent arising, Or by truly seeing the Four Noble Truths, And by familiarizing oneself with the emptiness of the aggregates, And by abandoning through meditating on benefiting beings. Having abandoned this aggregate, those who take rebirth elsewhere, The self apart from the aggregates, Does not go to the path of existence. The doer and the deeds, And the enjoyment of their results, and permanence, That is the doer, the eater, Devoid of the ability to act. The aggregates are not self, the self does not have aggregates, The aggregates are not mine, the self also Does not abide in the aggregates. That which is completely imputed by others, Because it is imputed, it should not be self. The aggregates have no connection with the self, Because they are contradictory. A form that is the same before and after, How can it be connected with impermanence? But if it is connected, then permanence also Becomes the nature of impermanence, Impermanence also becomes the nature of permanence, Because they are always connected. Thus, the glorious noble one, Said by the feet of Nagarjuna, The self that is imputed by the non-Buddhists, If analyzed well with reason, Within all the aggregates, From nowhere can it be found, The aggregates exist, but they are not permanent, That is also not the nature of self. Whatever is permanent and impermanent, Is not the nature of the support and the supported, Only the aggregates.