Tibetan
སམ་པས་བཅིལ་ཞིང་དམའ་བར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་རྨོངས་པ་བདག་སུམ་ཆགས་གྱུར་ཏེ། །ལྷག་མ་གཞན་སྙམ་ང་རྒྱལ་འཆང་བ་དག །དེ་ཡི་གནོད་པས་ཟིལ་གནོན་སེམས་གྱུར་ཅིང༌། །བཟོད་དང་མི་ལྡན་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་འགྱུར། །སྐྱེས་མཆོག་བསམ་པ་སྙིང་རྗེའི་མགོན་ལྡན་ཞིང༌། །བཟོད་པས་བཀྲ་ཤིས་བསྒྲུབ་པ་འཆང་བ་དང༌། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ལ། །གནོད་བྱེད་གཞན་དང་ཉེ་ཡང་གནོད་པ་མེད། །བརྟན་པ་ཉམ་ཆུང་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱུར་པའི། །ཁྲོ་བ་ལོག་པ་རྣམ་པར་རྟོག་ལས་བྱུང༌། །ཡང་དག་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་ཞི་སྐྱེ་ཞིང༌། །བཟོད་པའི་རྣམ་པ་མཉམ་པར་གཞོག་པར་བྱེད། །ཆུ་ལ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ཡོད་འདྲ་བའི། །བཟོད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཞི་ལ་བརྟེན་པ་ལས། །འཕགས་པས་རྟག་ཏུ་སྐབས་མེད་འཕགས་པར་བྱ། །རྣམ་རྟོག་ཞི་བ་དོན་དམ་བཟོད་པ་ཞེས། །བཟོད་པའི་ཡང་དག་ཉིད་མཁྱེན་དེ་དག་གསུངས། །དེ་བས་འཇིག་རྟེན་མི་འདྲ་རྟོགས་བྱ་ཞིང༌། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ཞི་ལ་ནན་ཏན་གྱིས། །མིག་ནི་མིག་ཏུ་ཟད་ན་ཅི་སྟེ་ཁྲོ། །རྣ་བ་ལ་སོགས་དེར་ཟད་ཁྲོ་མེད་ཅེས། །དེ་ལྟར་གང་བཟོད་སྐྱེ་མཆེད་ལྟོས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་དོན་དམ་ཉིད་དུ་བཟོད་པ་མིན། །སྒྲ་དང་ཚིག་ནི་མི་རྟག་རང་བཞིན་ཏེ། །སྒྲ་དང་རྣམ་རྟོག་འདི་ཡང་མི་རྟོག་ཅེས། །གང་བཟོད་དེ་ནི་མི་རྟག་རྟོག་པ་སྟེ། །བཟོད་པའི་མཆོག་ཏུ་དེ་ཡང་གསུངས་པ་མིན། །ཉེས་པ་བྱེད་པ་གང་ལའང་ཡོད་པ་མིན། །གང་ལ་བྱ་བ་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས། །གང་བཟོད་དེ་ནི་བདག་མེད་སྦྱར་བ་སྟེ། །དེ་ཡང་བཟོད་པའི་ཕུལ་དུ་ཕྱིར་པ་མིན། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བསྟོད་དང་སྨད་པ་དག །ཀུན་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དངོས་པོ་ཞེས། །གང་བཟོད་དེ་ནི་ རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་བྱའི་ས། །བཟོད་པ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་བཞག་དེ་མ་ཡིན། །འདི་ནི་ཡོངས་སུ་རྨོངས་པས་བསླུས་གྱུར་པས། །བསམ་པ་ལོག་གྱུར་དེ་འདྲ་བདག་མིན་ཞེས། །གང་བཟོད་དེ་ནི་མཐོན་དམན་བསམ་པ་སྟེ། །བཟོད་པའི་ཕུལ་གྱི་གོ་སྐབས་དེ་ལ་མེད། །སྒྲ་སྐད་ཡི་གེ་སྒྲ་སྙན་ཇི་བཞིན་ཏེ། །རེ་རེ་བརྗོད་ཅིང་དེ་བཞིན་འཇིག་པས་ན། །སུ་ལ་སུ་ཞིག་ཇི་ལྟར་གནོད་འགྱུར་ཞེས། །བཟོད་པ་དེ་ཡང་བཟོད་པའི་ཕུལ་མ་ཡིན། །འདི་ནི་བདག་གི་སྡིག་པ་ཟད་བྱའི་ཕྱིར། །རང་གི་ཆོས་ལ་གནོད་པའང་མི་ལྟ་ན། །བདེ་གཤེགས་དམ་པ་ཅི་རོ་བ་མ་ཡིན་ཞེས། །གང་བཟོད་དེ་ནི་མིང་ཙམ་བཟོད་པ་མིན། །རང་གི་ལས་བཞིན་འགྱུར་བ་རྟོགས་བྱ་ཞིང༌། །དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པས་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་འདྲའི་བཟོ
Chinese
傲慢使人屈服且低贱。 世间愚昧之人，我执深重， 自以为是，怀有傲慢者， 其损害使人意志消沉，心生烦恼， 无法忍耐，饱受煎熬。 高尚之士心怀慈悲， 以忍辱成就吉祥， 对于完全舍弃我执之人， 即使有损害者接近，也不会受到损害。 动摇不定是软弱之心的过失， 愤怒和邪念源于分别念。 正确的念头在心中产生寂静， 使忍耐的形态趋于平等。 如同水中月亮的倒影， 忍耐的分别念依赖于寂静， 圣者因此恒常无间地成为圣者。 分别念的寂静，称为究竟的忍耐， 通达忍耐真实性者如是说。 因此，应当了知世间万象皆不相同， 努力使分别念趋于寂静。 如果眼睛最终只是眼睛，为何还要生气？ 耳朵等也是如此，最终只是耳朵，没有生气。 如此所忍受的，是依赖于处所的忍耐， 这不是究竟真实的忍耐。 声音和词语是无常的自性， 声音和分别念也是无常的。 如此所忍受的，是对无常的执着， 这也不是所说的殊胜忍耐。 行不善者，于任何处皆不存在， 所行之业，亦不存在。 如此所忍受的，是与无我相结合， 这也不是忍耐的极致。 快乐和痛苦，赞扬和诽谤， 一切都是缘起之事物。 如此所忍受的，是 了知缘起的处所。 忍耐并非是极度的禅定。 这是因为完全被愚痴所欺骗， 心生邪念，认为“那样的不是我”。 如此所忍受的，是高低之念， 那不是忍耐的极致。 声音、语言、文字，如同美妙的音乐， 一一发出，又一一消逝， 谁会对谁造成怎样的损害呢？ 这样的忍耐也不是忍耐的极致。 为了消除我的罪业， 即使损害自己的佛法也不顾及， 难道如来还会生气吗？ 如此所忍受的，只是名义上的忍耐。 应当了知一切随自己的业力而转变， 以圆满的功德而忍耐， 如此的
English
Arrogance subdues and makes one lowly. Worldly ignorant beings, with strong self-attachment, thinking themselves superior, harboring pride, their harm subdues the mind, causing distress, unable to endure, suffering greatly. Noble beings possess thoughts of compassion, hold the accomplishment of auspiciousness through patience, for those who have completely abandoned self-grasping, even if harmful beings approach, there is no harm. Instability is the fault of a weak mind, anger and wrong thoughts arise from conceptualization. Correct thoughts give rise to peace in the mind, making the aspect of patience equal. Like the reflection of the moon in water, the conceptualization of patience relies on peace, therefore, noble ones constantly and uninterruptedly become noble. The pacification of conceptualization is called ultimate patience, those who know the true nature of patience say so. Therefore, one should understand that all phenomena in the world are different, and diligently strive to pacify conceptualization. If the eye is ultimately just an eye, why be angry? The ear and so on are also like that, ultimately just an ear, without anger. What is endured in this way is patience dependent on a place, this is not ultimate true patience. Sound and words are of impermanent nature, sound and conceptualization are also impermanent. What is endured in this way is attachment to impermanence, this is not what is said to be supreme patience. Those who do evil do not exist anywhere, and the actions performed do not exist either. What is endured in this way is combined with selflessness, this is not the ultimate of patience. Happiness and suffering, praise and blame, all are interdependent phenomena. What is endured in this way is a place to understand interdependence. Patience is not extreme meditative absorption. This is because one is completely deceived by ignorance, having wrong thoughts, thinking "that is not me." What is endured in this way is the thought of high and low, that is not the opportunity for the ultimate of patience. Sound, language, letters, like beautiful music, each one arises and each one disappears, who can cause what harm to whom? Such patience is also not the ultimate of patience. In order to exhaust my sins, even harming one's own Dharma is not considered, would the Sugata be angry? What is endured in this way is only nominal patience. One should understand that everything changes according to one's own karma, enduring with complete qualities, such a