English
Thus it abides. How can that which is unborn be? How can solidity itself come to be? Therefore, know that solidity arises from the conceptualization of existence and non-existence. The external element of earth, iron mountains and mountain kings, supremely excellent mountains, and all the realms of the world without exception. Its very existence, there is no coming and no going. To say it is an element is merely a term used by worldly people. When this great (earth) is completely burned by fire, thoroughly washed by water, and violently destroyed by wind, at that time, like burned black oil, or like freshly burned oil, there is not even the ashes of a tree stump or a trace of dust. Thus, just as it is certain that the arising of the earth element is emptiness, so too its abiding and destruction are empty by their very nature. Furthermore, what is the water element? The body's sweat, tears, urine, mucus, bile, blood, fat, milk, pus, and whatever other liquids there are. For it, tears arise from sorrow, pain, as well as from love and meeting. Some fortunate ones, it arises from the power of the Dharma. It also does not come from anywhere, and when it dries up, it does not go anywhere. To say it arises and dries up is merely a conventional designation. When thick clouds gather and streams of water continuously destroy this world, and the great earth up to the Brahma realm of the Form Realm becomes a single ocean, at that time, from where will such a mass of water come? When twelve suns dry up and destroy it with fire, where does it go? The arising, abiding, and destruction of other elements that arise in dependence on others should also be understood as unreal in this way. What is the "harmony" that depends on the four elements such as earth? Because it grows and clarifies this, it is said to be the eye sense-sphere. The "harmony" of the earth element here is not considered to be the eye sense-sphere. Similarly, the "harmony" of the water, fire, and wind elements is not considered to be the eye sense-sphere. Therefore, there is no such eye sense-sphere that can be examined. Apart from mere designation, these are devoid of function. In the appearance of each of the elements, there is no "harmony" at all. Since all phenomena are empty, what real entity is "harmony"? Therefore, the eye sense-sphere
Tibetan
ད་ལ། །ཐོག་མ་མེད་ཅིང་ཐ་མ་མེད། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །གནས་ཀྱང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་དང་བྲལ་ཏེ། །སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་བུད་མེད་མིན། །རློམ་སེམས་རློམ་སེམས་མིན་པ་ཡང༌། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དགག་པ་ཉིད། །མདོ་རྗེས་འབྲངས་ནས་རིགས་པ་འདིས། །རྣ་བ་སོགས་ལའང་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པའང་མཐར། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཐུག་ཕྱིར་རོ། །མིག་ནི་ཡུལ་གཟུགས་ལས་མིན་ཞེས། །གསུངས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཟུགས་རྣམས་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་མིག །གཟུགས་རྣམས་ལ་ནི་ཐོགས་དང་བཅས། །དེ་ལྟར་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ། །དམིགས་པའི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ། །རང་རང་ཡུལ་ལ་ཐོགས་བཅས་ཞེས། །ཡུལ་དངོས་རིམ་པས་ཤེས་པར་བྱ། །མཐུན་པ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི། །གཟུགས་རྣམས་ལ་ནི་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་མིག །མཐུན་པ་ལས་ནི་སྡུག་པར་འདུ་ཤེས་ཤིང༌། །མི་མཐུན་པ་ལ་མི་སྡུག་པར་འདུ་ཤེས། །མཐུན་ པ་མ་ཡིན་མི་མཐུན་པ་ཡང་མིན། །གཟུགས་ལ་བཏང་སྙོམས་ཚུལ་བྱས་འདུ་ཤེས་ཏེ། །དེ་ལྟར་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་རབ་རིམ་བཞིན་དུ། །རང་བློ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ལས་མཚོན་བྱ། །དེ་ལྟར་དྲུག་ལ་སོ་སོར་གསུམ་གསུམ་དུ། །ཕྱེ་བ་ལས་འདིར་ཡིད་ཀྱིས་ཉེ་བ་རུ། །སྤྱོད་པ་རབ་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁམས་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཀུན་ལ་ཆགས་པ་ལས་གྲོལ་བ། །སྤྲུལ་པའི་གླང་ཆེན་བཞིན་དུ་སྤྱད། །རྨི་ལམ་གཞོན་ནུ་མ་དང་ཕྲད་པ་ཡི། །དགའ་བདེ་ཉམས་མྱོང་གཉིད་ལོག་སད་པའི་ཚེ། །འདི་ན་བྱིས་པའི་རིགས་ཅན་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ལྟར་ཞེན་ཅིང་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་དེས། །ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། །འདོད་ཆགས་ལས་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ལས། །རྣམ་པ་བཅུ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །གང་ཞིག་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ། །དེ་ཀུན་གདོད་ནས་རབ་མི་གནས། །གང་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ནང་དག་ལ། །མ་བརྟེན་པས་ན་གནས་པ་མེད། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐ་མར་འགག་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་དེ་ལྟར་དང་པོའི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད། །ལས་དང་དམིགས་པའི་དབང་པོར་གྱུར་པ་ནི། །ཉིན་མཚན་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་སྦྱར། །རང་བཞིན་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་རབ་ཏུ་འཇུག་ན་ཡང༌། །གང་དུ་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤྱོད་པ་ཡི། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་དག་མྱོང་བར་བྱེད། །ཤེས་འགག་ཐ་མ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་འཆི་འཕོར་འདོད་པ་ཡིན། །དང་པོའི་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལ། །འདིར་
Chinese
如今。 无始亦无终， 以自性空性， 住亦非所缘。 何者离自性， 非男亦非女， 慢心非慢心， 以自性遮遣。 随经而行以此理， 于耳等亦应知， 彼等之证悟亦终， 以达法界之故。 眼非离境色， 如是宣说以是故， 缘于色等之眼， 于色等乃有碍。 如是于声等， 所缘之耳等， 于自境乃有碍， 应次第了知境实。 于相似等差别各异之， 色等乃为所缘之眼， 于相似则了知为悦意， 于不相似则了知为不悦意。 非相似亦非不相似， 于色作舍置之行相而了知， 如是意次第于诸法， 从自心极明了而显示。 如是于六各自分为三三， 从此意乃近于， 以极善观察之意， 说为十八种过失行。 如是了知蕴等自性为， 如幻化般之后， 从一切贪著中解脱， 如幻化之大象般行持。 梦中与少女相遇之， 喜乐体验于睡醒时， 于此除孩童之类外无有。 如是执著且于一切贪著彼， 以身语意之差别， 从贪欲而极生之业， 十种乃为显现积聚。 何者显现积聚者， 彼一切从初即不善住， 何以外境内等， 以不依故无有住。 另者如是如何于最后灭尽之， 识如是生起最初之识， 成为业与所缘之自在者， 于昼夜行者等各自结合。 以自性相同之故， 心之相续若极趣入， 于何处受用安乐与痛苦之， 异熟果亦如实体验。 何为识灭之最后者， 于彼欲为死亡转移， 于最初识生起之时， 于此
English
Now. Without beginning and without end, With the nature of emptiness, Dwelling is also not an object of focus. That which is devoid of inherent existence, Neither male nor female, The prideful mind, not a prideful mind, Is negated by its very nature. Following the sutras, with this reasoning, It should also be understood regarding the ears and so on, The realization of those also ultimately, Reaches the realm of reality. The eye is not apart from the object of form, As it is said, therefore, The eye that focuses on forms themselves, Is obstructed by forms. Likewise, regarding sound and so on, The ear and so on that focus, Are obstructed by their respective objects, The reality of objects should be understood sequentially. The eye that focuses on forms, Which are similar and so on, with different distinctions, Perceives similarity as pleasant, And perceives dissimilarity as unpleasant. Neither similar nor dissimilar, Perceiving form with an attitude of equanimity, Likewise, the mind sequentially regarding phenomena, Is shown from one's own clear intellect. Thus, dividing the six into three each, From this, the mind is close to, With the mind that thoroughly examines conduct, Eighteen kinds of faulty conduct are spoken of. Thus, having understood the nature of the aggregates and so on, As being like illusions, Liberated from attachment to all, Conduct like an illusory elephant. The joy and pleasure experienced When meeting a young maiden in a dream, Upon waking from sleep, Here, there is nothing other than the kind of a child. Thus, clinging and being attached to all, With the distinctions of body, speech, and mind, The actions that arise greatly from desire, Ten kinds are manifestly accumulated. Whatever is manifestly accumulated, All of that does not abide well from the beginning, Because it does not rely on external or internal things, Therefore, there is no abiding. Furthermore, just as the consciousness that ceases at the end, Likewise, the first consciousness arises, Becoming the master of action and object, Combine them separately for those who go by day and night. Because the nature is the same, Even if the stream of mind enters greatly, In whatever place one experiences happiness and suffering, One also truly experiences the ripening result. Whatever is the last of the cessation of consciousness, To that, one desires death and transference, At the time when the first consciousness arises, Here