Tibetan
ཕྱུང་མ་ཡིན་རྨོངས་བྱ་མིན། །སླར་ཡང་འདི་ཡི་རང་བཞིན་འབད་བཙལ་ན། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ནི། །གང་ཡང་གང་དུའང་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་བའི། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་འདོད་པར་བྱ་བའམ་ཅི། །དམིགས་པ་ལས་ནི་སེམས་སྐྱེ་བ། །རེ་ཞིག་འདི་ལྟར་བརྟག་བྱ་སྟེ། །དམིགས་པ་ལས་ནི་ཐ་དད་དམ། །ཐ་མི་དད་ཅེས་ཡོངས་ སུ་བརྟག །ཐ་དད་མངོན་པར་ཁས་ལེན་ན། །ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་སེམས་མེད་འགྱུར། །ཐ་མི་དད་ན་བདག་ཉིད་ལ། །ནང་གི་བྱ་བ་བཟློག་པར་དཀའ། །འཛུབ་མོའི་རྩེ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ཉིད་ལ་རེག་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་རལ་གྲིའི་སོ་དེ་ཡིས། །དེ་ཉིད་གཅོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ལེགས་པར་བསླབས་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས། །ཕྲག་པ་ལ་ནི་འགོང་མིན་ལྟར། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ནི་རེག་མིན་ཞེས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས། །དྲག་ལ་འཁོར་ཞིང་འཚུབས་པའི་རླུང་དམར་ལྟར། །ཡིད་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་འདི། །གང་གིས་དེ་ལས་བདེ་གཤེགས་དཔལ་འབྱུང་བའི། །ཞི་གནས་ལ་ནི་འབད་པས་རྣམ་པར་བསྒྲུབས། །རྩེ་གཅིག་རྣམ་པར་མ་འཕྲོས་དང༌། །མ་ཡེངས་པ་དང་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞི་གནས་ཀུན་དུ་གནས་པའོ་ཞེས། །སེམས་རྗེས་དྲན་པ་རྒྱས་པར་བསྒོམ། །སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མི་སྤོང་ཞིང༌། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའང་མིན། །སེམས་འདི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས། །བྱ་བ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། །གང་དག་དངོས་ཀུན་ཡོངས་བཏང་ནས། །སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་ཡོངས་དག་པར། །རབ་ཏུ་བསྔོ་བ་དེ་རང་གི །སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྦྱོར་བར་གསུངས། །དེ་དག་ནི་སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ།། །།དེ་ལྟར་སེམས་རྗེས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལ། །ཡང་དག་གནས་ནས་ཆོས་དྲན་ཉེར་གཞག་བསྒོམ། །དེ་ནི་མདོར་ན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། །སྤོང་ལེན་སྤངས་ནས་འབད་མེད་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་ཏུ་སྣང་བ། །འདོད་ཆགས་ཡོད་མིན་ཞེ་སྡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གཏི་མུག་ཡོད་མིན་ཞི་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདུས་པ་ཡོད་མིན་ཕུང་པོའང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་དོན་དམ་དུ་སྤྱད་ན། །ཀུན་ཉོན་མོངས་མེད་རྣམ་བྱང་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ཞེས་ངེས་པ་གང༌། །དེ་འདིར་ཆོས་རྗེས་དྲན་པར་ཡང་དག་བརྗོད། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་སུས་ཐོས་པ། །དེ་ཡིས་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་དང་ནི་ལམ་རྣམས་དང༌། །ཆོས་ཀུན་ཐ་དད་མཐོང་མ་ཡིན། །སླར་ཡང་ཉོན་མོངས་ཀུན་ལ་འདི། །བཅོས་མའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེད་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་ཆོས་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང༌། །སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་ རབ་ཏུ
Chinese
非为所出亦非愚昧行，复又勤求此性为何如？ 蕴、界以及诸处所，其中何处何时亦不见， 如是之心相续流，岂能如愿而得耶？由缘而生心， 且应如是而观察，由缘而生是异体？ 抑或一体当善察，若谓异体诚然者， 三界一切成无心，若谓一体即自身， 难遮内里诸行状，指端自身之尖头， 不能触及于自身，如是利刃之锋芒， 不能断割于自身，纵然善学亦如是， 不能骑跨于自身，如是心亦不能触， 如是心亦不能触心，一切知者如是说。犹如猛烈旋转之红风， 此心之运行极难懂，由彼生起善逝之吉祥， 当勤精进修习于止观。一心不散乱， 不迷离且极寂静，是为安住于止观， 当修增广随念于心。不舍弃心之自性， 如是不作诸调伏，此心犹如幻化相， 是为心性之行持。何者一切诸事物， 悉皆弃舍于佛刹，于彼清净之境地， 若能回向彼即是，名为心之善调伏。彼等即是心之近念住。 如是修习心之近念住，由其安住复修法念近住， 是即总摄一切法，舍弃取舍无勤悟入也。烦恼诸法现起时， 不见贪欲不见嗔，不见愚痴不见寂， 不见积聚不见蕴。如是了知真实行， 不见诸染不见净，如是了知诸法者， 是为此处说正法念住。如是诸法谁听闻， 彼即不见法与佛，菩提以及诸道等， 一切诸法有差别。复又于诸烦恼中， 生起造作之想念，如是于诸余法中， 亦当善知如幻化
English
Not born from anything, nor is it an act of foolishness. Furthermore, if one diligently seeks the nature of this, where is it to be found in the aggregates, elements, and sense bases? Nowhere, at no time, has it ever been seen. Is such a stream of mind to be desired? Mind arises from an object. For a moment, one should examine it in this way: Is it different from the object, or is it non-different? One should thoroughly investigate. If one explicitly acknowledges it as different, then all three realms would become devoid of mind. If it is non-different, it is difficult to reverse the inner workings of oneself. The very tip of a finger cannot touch itself. Similarly, the edge of a sword cannot cut itself. Even if well-trained, one cannot mount one's own shoulders. Likewise, mind cannot touch mind, as the All-Knowing One has said. Like a fierce, swirling, and turbulent red wind, this movement of mind is extremely difficult to understand. By what means can one diligently accomplish the attainment of calm abiding, from which arises the glory of the Sugatas? With one-pointedness, without scattering, without distraction, and utterly peaceful, it is said to abide in calm abiding. One should cultivate the expansion of mindfulness of the mind. Without abandoning the nature of the mind, and likewise without disciplining it, this mind is like an illusion. Such is the conduct of the nature of the mind. Those who completely abandon all things, in order to purify the Buddha-fields, dedicating themselves to that pure realm, is said to be the perfect training of the mind. These are the close placements of mindfulness of the mind. Thus, having the close placement of mindfulness of the mind, one should cultivate the close placement of mindfulness of the Dharma, abiding correctly. This, in brief, is to realize all phenomena without effort, abandoning acceptance and rejection. When afflictions arise, there is no attachment, no hatred, no delusion, no peace, no accumulation, and no aggregates. Thus, understanding and practicing in ultimate truth, there is no defilement and no purification. Whatever certainty there is that such are phenomena, here it is rightly called mindfulness of the Dharma. Whoever hears of such phenomena, does not see any difference between Dharma and Buddha, enlightenment and the paths, and all phenomena. Furthermore, in all afflictions, generating artificial perceptions, likewise in all other phenomena, one should thoroughly understand the nature of illusion.