Tibetan
།གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བུར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྡོང་པོ་དེ་དོན་དམ་པར་ཇི་ལྟར་གྲུབ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྩ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ན་རྩ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང༌། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་རྩ་བ་གང་ཡིན། སྨྲས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་རྩ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདུ་ཤེས་སོ། །སྨྲས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་བ་གང་ཡིན། སྨྲས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་རྟེན་མེད་པའོ། །སྨྲས་པ་རྟེན་མེད་པའི་རྩ་བ་གང་ཡིན། སྨྲས་པ་འཇམ་དཔལ་གང་རྟེན་མེད་པ་དེའི་རྩ་བར་འགྱུར་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྟེན་མེད་པའི་རྩ་བ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་སེམས་སྦྱང་བར་འདོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ། བསྒོམས་ནས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་དང་འཐབ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱའི་རང་གི་ཁྱིམ་ན་དཔའ་བར་ནི་མི་བྱའོ། །འཕགས་པ་ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ནི་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་ཏེ། རྙེད་པས་དགའ་བ་ཡང་མེད་མ་རྙེད་པས་མི་དགའ་བ་ཡང་མེད། གྲགས་པས་ཡི་སོས་པ་ཡང་མེད་མ་གྲགས་པས་སྲོ་ཤི་བ་ཡང་མེད། སྨད་པས་ཞུམ་པ་ཡང་མེད་བསྟོད་པས་དགའ་བར་སེམས་པ་ཡང་མེད། བདེ་བས་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་སྡུག་བསྔལ་བས་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའང་མེད། གང་དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་ འཕྲོགས་པ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་འཕྲོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ནི་གང་དུ་ཡང་ཆགས་པའམ་མི་ཆགས་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་ཆགས་པ་དང་གང་ལ་མི་ཆགས་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ༌། །གང་གི་ཆོས་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་དེས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་ལ་ལ་འཐབ་ཅིང་རྩོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་ཤེས་ཏེ། དེ་གང་དང་འཐབ་ཅིང་རྩོད་པར་བྱེད་པ་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་ནི་སེམས་སྦྱང་བ་མདོར་བསྡུས་པའོ། །གང་ལ་འབད་པ་བྱས་ན་མྱུར་དུ་སེམས་དག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ལ་བརྙས་པ་སྤང་བས་སོ། །འདི་ཉིད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི་བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་གོམས་པར་བྱས་ན་ཡང་སླ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་དང་བདག་ཁྱད་དུ་བསད་པ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཕུང་པོ་རྣམས། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མཉམ་གནས་ན། །གཅིག་ལ་བདག་དང་གཞན་ཉིད་དུ། །འགལ་བར་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པར་ཡང༌།། ཐོག་མེད་རྟོགས་པ་གོམས་པ་ཡིས། །ལུས་ཅན་དག་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱོད། །གོམས་ན་དགའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དེ་ལྟར་གོམས་པའི་བདག་ཉིད་དུ། །མཚུངས་ན་ཅི་ཕྱིར་བདེ་བའི་རྒྱུ། །གཞན་ལ་གུས་བྱས་བཏང་ནས་ནི། །རང་སྡུག་འགྱུར་བ་གཞན་འདོད་བྱེད། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་གཏམ་བརྗོད་ལས། །གུས་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་ཡོད་དོ། །བདག་ལ་གུས་བྱེད་སྐལ་ངན་གྱི། །སྐྱེ་བོ་ལས་འདིར་བདེ་བའང་མེད། །དེ་ལྟར་བདག་ལ་ཆགས་ལྡན་པ། །བརླང་ཞིང་ང་རྒྱལ་སེར་སྣ་ཅན། །ཀུན་ལས་འཕགས་པའི་ཚུལ་ལྟ་བུ། །དེ་ལས་ཟློག་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱ། །བདག་ལ་གུས་པར་བྱེད་པ་འདི། །བསྟོད་སྨད་ལ་སོགས་ཆུས་བཅུས་པས། །འཕེལ་ཏེ་དམྱལ་བའི་ཚིལ་ཞག་གིས། །བཏབ་པས་དམྱལ་བའི་མེ་བཞིན་ནོ། །རེ་ཞིག་དགྲ་ལ་སེམས་མེད་ཕྱིར། །བདག་ལ་བསྟོད་དོ་སྙམ་མི་སྲིད། །བདག་ལ་གཞན་དགའ་གྲགས་སྙམ་པ། །འདི་ནི་ བདག་གི་བློ་གྲོས་འཁྲུལ། །དེ་མགུ་བ་ལ་བདག་དགའ་བ། །དེ་ནི་རྟག་ཏུ་སྤྱིར་འགྱུར་མོད། །དེ་བདེས་བྱ་བ་མེད་ཅེ་ན། །དགའ་དེས་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གཞན་ནམ་ཡང་ན་བདག་ལའང་རུང༌། །གཞན་དགས་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །འདི་ནི་གཞན་གྱི་དགའ་བས་བདག །ལུས་ཀྱིས་བདེ་བ་འདོད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་གཞི་མེད་ཀྱི། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བར་བྱ། །མ་གྲགས་སྨད་དང་མ་བཀུར་བ། །དེ་ལྟ་དོན་མེད་ཤེས་པར་བྱ། །ཕྱག་འཚལ་སོགས་པས་ཆོས་མི་འགྱུར། །ཚེ་དང་ནད་མེད་སྟོབས་མི་འགྱུར། །ཅོ་འདྲི་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ནི། །གཞན་གྱིས་ལུས་སྒྱུར་བྱེད་དང་མཚུངས། །དགའམ་འོན་ཏེ་མི་དགའ་ཡང༌། །རྙེད་དང་མ་རྙེད་མཚུངས་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་དོན་མེད་རྣམ་སྤང་སྟེ། །རི་དང་མཚུངས་པའི་ཡིད་དུ་བྱ། །འདྲིས་པ་སྤངས་པས་སེམས་མྱུར་དུ་དག་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཡང་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། །མཚན་མར་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི། །ངོ་ཤེས་པས་ནི་ཡང་དང་ཡང༌། །རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད། །དེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ལ་རྗེས་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ཡོད། །དེས་ནི་སྡིག་པ་བཟློག་མ་ཡིན། །ཕྲག་དོག་སེར་སྣ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །སྐུར་པ་འདེབས་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང༌། །རྙེད་ལ་སོགས་པ་
Chinese
依靠什么而对补特伽罗产生错觉呢？对于宣说空性的人来说，那个树干如何能在胜义中成立呢？一切法都是没有根本的，因为真实而言，根本是不合理的。如《圣无垢称经》中所说：‘什么是非真实的遍计之根本？’回答说：‘非真实的遍计之根本是颠倒之想。’又问：‘颠倒之想的根本是什么？’回答说：‘颠倒之想的根本是无所依。’又问：‘无所依的根本是什么？’回答说：‘文殊，对于无所依来说，有什么能成为它的根本呢？’因此，一切法都安住于无所依的根本上。’这是想要调伏自心的人，简略地修习般若波罗蜜多的方法，修习之后，要善于与烦恼之敌作战，不要在自己的家里逞英雄。如《圣法正摄经》中所说：‘宣说空性的人，因为不住于任何事物，所以不会被世间法所夺。得到时没有欢喜，没有得到时也没有不欢喜。’‘被称赞时不会感到欣慰，不被称赞时也不会感到沮丧。’‘被贬低时不会沮丧，被赞扬时也不会感到高兴。’‘快乐时不会产生贪恋，痛苦时也不会感到厌倦。’谁能这样不被世间法所夺，谁就是了知空性的人。因此，不被世间法所夺，就能证悟空性。’同样，宣说空性的人，对任何事物都没有执着或不执着。对什么执着，对什么不执着，了知空性的人就能见到空性。谁对什么法执着或不执着，谁就能了知空性。同样，谁与他人争斗，谁就是不了知空性的人。谁与什么争斗，谁了知空性，谁就能见到空性。’等等。这是简略的调伏自心的方法。如果努力做什么才能迅速清净自心呢？那就是舍弃赞扬自己和贬低他人。这就是它的根本。
English
What is it that causes the illusion of a person? For those who speak of emptiness, how can that trunk be established in the ultimate sense? All phenomena are without a root, because in reality, a root is unreasonable. As it is said in the "Holy Vimalakīrti Nirdeśa Sūtra": 'What is the root of unreal conceptualization?' It is said, 'The root of unreal conceptualization is inverted perception.' It is asked, 'What is the root of inverted perception?' It is said, 'The root of inverted perception is without support.' It is asked, 'What is the root of without support?' It is said, 'Mañjuśrī, what could be the root of that which is without support?' Thus, all phenomena abide in the root of without support.' This is a concise method for those who wish to tame their minds to meditate on the Perfection of Wisdom. Having meditated, one should be skilled in fighting the enemy of afflictions, and not be brave in one's own home. As it is said in the "Holy Dharma-saṃgraha Sūtra": 'Those who speak of emptiness are not robbed by worldly dharmas because they do not abide. There is no joy in gain, and no displeasure in not gaining.' 'There is no elation in fame, and no depression in infamy.' 'There is no dejection in blame, and no delight in praise.' 'There is no attachment in pleasure, and no aversion in suffering.' Whoever is not robbed by worldly dharmas in this way knows emptiness. Therefore, by not being robbed, one should realize emptiness.' Similarly, those who speak of emptiness have no attachment or non-attachment to anything. Knowing emptiness in what one is attached to and what one is not attached to, one sees emptiness. Whoever is attached or not attached to any dharma knows emptiness. Similarly, whoever fights and disputes with others does not know emptiness. Whoever knows emptiness in what they fight and dispute with sees emptiness.' And so on. This is a concise method for taming the mind. If one strives to do what, will the mind quickly become pure? It is by abandoning self-praise and disparaging others. This is its root.
Chinese
即视我为我，视众生为众生。如果对此串习，也会变得容易。应当修习恭敬他人，贬低自己。如果众生蕴，在一切方面平等存在，那么对一个视为我，对另一个视为他，如何会产生矛盾呢？那也是无所缘的，由无始的觉悟串习，有情们会普遍行持。串习后有什么快乐呢？如果像那样串习的自性，变得相同，为什么会是安乐之因呢？舍弃恭敬他人，就会自受痛苦，成办他人的愿望。从如意宝的讲述中，有恭敬的理由。恭敬自己是恶运之人的行为，从这种行为中没有安乐。因此，执着于自己，粗暴、傲慢、悭吝，如同胜过一切的姿态。应当从那之中反过来修习。恭敬自己，被赞扬、诽谤等水浸泡，增长，如同地狱的油脂浇灌，如同地狱之火。暂时因为敌人没有心，所以不可能认为他们在赞扬我。认为他人喜欢我，有名声，这是我的智慧错乱。他高兴我就高兴，那总是普遍的。如果说那没有用，那么高兴对我有什么用呢？无论是他人还是自己，他人高兴对我有什么用呢？这不是他人的高兴，我的身体不想要安乐。像那样了解后，应当舍弃无根的分别念。不被称赞、诽谤和不被恭敬，要知道那是没有意义的。顶礼等不会改变法，寿命和无病、力量不会改变。在争论的时候，如同他人改变身体。无论是高兴还是不高兴，得到和没有得到都是一样的。像那样舍弃无意义的分别，要像山一样坚定。舍弃亲近，心会迅速清净。这里也要思考，从执着相状中产生的，通过认识，一次又一次，会产生随后的贪着。对此会生起嗔恨。对谁有随后的贪着和嗔恨，他就不能遮止罪业。嫉妒、悭吝一起，会产生各种诽谤。获得等等
English
That is, seeing myself as me, and seeing sentient beings as sentient beings. If you get used to this, it will become easier. One should cultivate respecting others and belittling oneself. If the aggregates of sentient beings exist equally in all aspects, then how can there be a contradiction in considering one as me and the other as others? That is also without an object of focus, and through the habituation of beginningless realization, sentient beings will universally practice. What happiness is there after habituation? If the nature of such habituation becomes the same, why would it be the cause of happiness? Abandoning respect for others will lead to self-suffering and fulfilling the wishes of others. From the story of the wish-fulfilling jewel, there is a reason for respect. Respecting oneself is the act of an unlucky person, and there is no happiness from this act. Therefore, being attached to oneself, being rude, arrogant, and stingy, like a posture of surpassing everything. One should cultivate the opposite of that. Respecting oneself, being soaked by praise, slander, etc., grows, like being irrigated with the grease of hell, like the fire of hell. For the time being, because the enemy has no mind, it is impossible to think that they are praising me. Thinking that others like me, have fame, this is my wisdom being confused. I am happy when he is happy, that is always universal. If you say that it is useless, then what use is happiness to me? Whether it is others or myself, what use is it to me that others are happy? This is not the happiness of others, my body does not want happiness. Having understood that, one should abandon baseless conceptualizations. Not being praised, slandered, and not being respected, know that it is meaningless. Prostrations etc. do not change the Dharma, longevity and health, and strength do not change. When arguing, it is like others changing the body. Whether happy or unhappy, gaining and not gaining are the same. Having abandoned meaningless distinctions like that, one should be as firm as a mountain. By abandoning intimacy, the mind will quickly become pure. Here, too, one should think that from clinging to characteristics, through recognition, again and again, subsequent attachment will arise. Anger will arise from this. Whoever has subsequent attachment and anger cannot prevent sins. Jealousy and stinginess together will produce various slanders. Gaining etc.