Tibetan
་མེད་པ་སྟེ་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ལ་རྟོག་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཚོགས་མེད། ཕུང་པོར་གྱུར་པ་མེད། འདོད་ཆགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད། ཞེ་སྡང་གི་དངོས་པོ་མེད། གཏི་མུག་གི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་འདི་དག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་པོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེ་ལས་ཀྱང༌། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་གནས་པ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། སྐྱེ་བ་ན་ཆས་རྣམས་ཁོ་ན་སྐྱེ། འགག་པ་ན་ཆོས་ རྣམས་ཁོ་ན་འགག་སྟེ། འདི་ལ་བདག་གམ་སེམས་ཅན་ནམ་སྲོག་གམ་སྐྱེ་བ་པོའམ་གསོ་བའམ་སྐྱེས་བུའམ་གང་ཟག་གམ་ཤེད་ལས་སྐྱེས་པའམ་ཤེད་བུའམ་གང་སྐྱེ་བའམ་རྒ་བའམ་འཆི་བའམ། འཕོ་བའམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབས་ན་ནི་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་མ་བསྒྲུབས་ན་ནི་མི་འགྲུབ་སྟེ། དགེ་བ་ཡང་རུང་མི་དགེ་བ་ཡང་རུང་མི་གཡོ་བ་ཡང་རུང་སྟེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབས་པ་དེ་ལྟ་བུར་འགྲུབ་མོད་ཀྱི། ཆོས་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མེད་ལ། ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་གང་ཡང་མི་སྐྱེའོ་སྙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་གང་ཅུང་ཟད་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དེ་ཡང་མི་འདོར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང༌། །འདུ་བྱེད་མི་རྟག་བརྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྫ་སོ་མ་བཏང་ལྟ་བུར་འཇིག་པའི་བདག །གཞན་གྱི་རྫས་ནི་བརྙན་པོ་བྱས་དང་མཚུངས། །བྱེ་མའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུར་རིང་མི་ཐོགས། །འདུ་བྱེད་འདི་དག་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། །དབྱར་གྱི་ཞལ་ཞལ་ཇི་ལྟར་འགོགས་པ་བཞིན། །ཆུ་ངོགས་བྱེ་མ་ཡོད་པ་འདྲ་བ་སྟེ། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་རང་བཞིན་ཉམ་ཆུང་བར། །འདུ་བྱེད་མར་མེའི་འོད་འགྲོ་འདྲ་བ་སྟེ། །མྱུར་དུ་འབྱུང་ཞིང་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། །རླུང་དང་མཚུངས་པར་རིང་དུ་མི་གནས་ལ། །སྦུ་བ་ལྟ་བུར་ཉམ་ཆུང་སྙིང་པོ་མེད། །འདུ་བྱེད་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་སྟེ། །བརྟགས་ན་ཆུ་ཤིང་དག་གི་ཕུང་པོ་འདྲ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སེམས་ནི་རྨོངས་པར་བྱེད། །ལག་བཅངས་སྟོ
Chinese
没有，这些不是与烦恼一起的。那为什么呢？ 这样，它们是对确定之义的思索，对于烦恼来说，没有集合，没有成为蕴，没有贪欲的实体，没有嗔恨的实体，没有愚痴的实体，为了证悟这些烦恼，而为菩提。烦恼的自性是什么，菩提的自性也是那，这样安住正念，如是说。圣者《顶髻宝》中也说： 种姓之子，于此菩萨安住于随法观诸法的正念，如是思：出生时，唯有法出生；灭亡时，唯有法灭亡。于此没有我，或者有情，或者命，或者生者，或者养育者，或者士夫，或者补特伽罗，或者势力所生，或者势力之子，或者谁出生，或者老，或者死，或者迁移，或者将要出生，什么也没有。这是诸法的法性。如果修习，则成就。如果未修习，则不成就，无论是善，或者不善，或者不动摇，如何修习，就如何成就，但是，对于诸法来说，也没有修习者，诸法也没有无因而生。如是思，等等如是说。 又是那部经中说： 稍微对甚深法分别思择，也不舍弃忆念一切智智的菩提心，如是说。 圣者《广大嬉戏经》中也说： 行为无常不坚固， 如同不放陶器般坏灭之自性， 如同做成虚假他物之物， 如同沙城般不能长久。 这些行为是坏灭之法， 如同阻止夏季水流般， 如同水边沙土般， 依赖于缘起，自性衰弱。 行为如同灯火运行般， 迅速生起且是灭亡之法。 如同风般不能久住， 如同气泡般衰弱无有心要。 行为不动且是空性， 若观察则如同水树之聚。 如同幻化般使心迷惑， 手持空
English
None, these are not with afflictions. Why is that? Like this, they are reflections on the definitive meaning, for afflictions, there is no collection, no becoming aggregates, no entity of desire, no entity of hatred, no entity of ignorance, in order to realize these afflictions, it is for enlightenment. Whatever is the nature of afflictions, the nature of enlightenment is also that, thus abiding in mindfulness, it is said. The noble "Jewel in the Crown" also says: Son of the lineage, here the Bodhisattva abides in the mindfulness of observing the Dharma according to the Dharma in all Dharmas, thinking thus: At birth, only Dharmas are born; at death, only Dharmas cease. In this, there is no self, or sentient being, or life, or one who is born, or one who nourishes, or a person, or an individual, or born from power, or a son of power, or who is born, or old age, or death, or migration, or will be born, nothing at all. This is the Dharma nature of all Dharmas. If practiced, it is accomplished. If not practiced, it is not accomplished, whether it is good, or not good, or unmoving, how it is practiced, so it is accomplished, but for all Dharmas, there is no practitioner, and all Dharmas do not arise without a cause. Thinking thus, etc., it is said. Again, in that same sutra, it is said: Even if one slightly distinguishes and contemplates the profound Dharma, one does not abandon the remembrance of the Bodhicitta of the omniscient wisdom, it is said. The noble "Extensive Play Sutra" also says: Actions are impermanent and not stable, Like the nature of destruction like not letting go of pottery, Like making a false object of another's thing, Like a sand city, it cannot last long. These actions are the Dharma of destruction, Like stopping the summer water flow, Like sand on the water's edge, Dependent on conditions, the nature is weak. Actions are like the light of a lamp going, It arises quickly and is the Dharma of extinction. Like the wind, it does not stay long, Like a bubble, it is weak and without essence. Actions are unmoving and empty, If observed, it is like a cluster of water trees. Like an illusion, it confuses the mind, Holding hands empty
Tibetan
ང་པས་བྱིས་པ་འདྲིད་དང་མཚུངས། །འདུས་བྱས་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དག་དང༌། །རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་སྟེ། །གཅིག་གིས་གཅིག་རྒྱུ་བྱས་ཏེ་བརྟེན་ནས་བྱུང༌། །བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོས་འདི་འདྲ་འདི་མ་རྟོགས། །དཔེར་ན་གྲེས་མ་མུན་ཛ་བརྟེན་བྱས་ལ། །བརྩལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། །ཟོ་ཆུན་རྒྱུད་མོ་འཁོར་འབྱུང་བཅས་པ་ཡང༌། །དེ་དག་རེ་རེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མེད། །དེ་ལྟར་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཀུན་འགྲུབ་པ། །གཞན་དང་གཞན་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །དེ་དག་སོ་སོ་རེ་རེ་འགྲུབ་ བ་ནི། །སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་མི་དམིགས། །ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་མྱུ་གུ་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆང་མིན་ཆོས་ཉིད་དེ། །མ་རིག་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། །འདུ་བྱེད་དེ་ཡང་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མེད། །མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་དེ་དག་ཀྱང༌། །རང་བཞིན་སྟོང་སྟེ་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡིན། །རྒྱ་ལས་རྒྱ་ཡི་འབུར་ནི་སྣང་མོད་ཀྱི། །རྒྱུ་དེ་འཕོས་པར་དམིགས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ལ་དེ་མེད་གཞན་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་འདུས་བྱས་རྟག་མེད་ཆད་པ་མེད། །མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་པ་བྱས་ནས་སུ། །མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདིར་བྱུང་ཡང༌། །མིག་ནི་གཟུགས་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ལ། །གཟུགས་ཀྱང་མིག་ལས་འཕོ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་དག་བདག་མེད་མི་སྡུག་ཆོས་ཅན་ཡིན། །དེ་དག་བདག་དང་སྡུག་པར་བརྟགས་པ་སྟེ། །ནོར་པ་ཡང་དག་མ་ཡིན་བརྟགས་ཡིན་ཡང༌། །དེ་ལས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང༌། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགགས་ནས་འབྱུང་གྱུར་ཏེ། །མཁས་པས་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་རྣམ་པར་མཐོང༌། །གང་དུ་མ་སོང་གང་ནས་འོང་བ་མིན། །རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་སྟོང་པ་སྒྱུ་ལྟར་མཐོང༌། །དཔེར་ན་གཙུབ་ཤིང་དང་ནི་གཙུབ་སྟན་དང༌། །ལག་པས་བརྩལ་བ་བྱས་པ་གསུམ་ཚོགས་པ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མེ་ནི་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །བྱུང་ནས་རིང་པོར་མི་ཐོགས་འགག་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་མཁས་པ་ལ་ལས་བརྟགས་བྱས་ཏེ། །འདི་ནི་གང་ནས་འོངས་ལ་གར་སོང་ཞེས། །ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་དུ་བརྟགས་བྱས་ན། །དེ་ནི་འོང་བའམ་འགྲོ་བ་མི་དམིགས་སོ། །ཕུང་པོ་དག་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་ཀྱི། །རྐྱེན་ནི་མ་རིག་པ་དང་སྲེད་དང་ལས། །དེ་དག་ཚོགས་པ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང༌། །དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་དམིགས་སུ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་དྲན་པ་ཉེ
Chinese
我与诱骗孩童相似。 一切有为法，皆由因与缘， 诸缘和合而生起，一因生一果，相互依存生。 孩童之辈不解此理。 譬如依附于芒草的葛藤， 凭借编织之力而成绳索， 水桶、绳索、轮辐等聚合， 任何一者皆不能单独成事。 如是，世间诸法之成就， 皆依赖于他者之聚合。 若欲单独成就任何一法， 则无法寻觅其前际与后际。 如种子生苗芽一般， 然种子并非即是苗芽。 非异非一，此乃法性。 无明乃是行之因， 然行亦非真实存在。 无明与行， 其自性皆空，不可动摇。 从因生果，虽显现， 然因已转移，不可得见。 非由此生，亦非从他生， 如是，有为法无常亦非断灭。 以眼与色为缘， 生起眼识。 然眼非依赖于色， 色亦非从眼转移而来。 此等皆是无我、不净之法。 若执彼等为我与净， 乃是颠倒妄想，非真实。 然由此生起眼识。 识灭复生， 智者见其生灭之相。 无所从来，亦无所去。 瑜伽士见诸法如幻如空。 譬如钻木与钻木板， 加上手之运作三者聚合， 依此生火， 然火生不久即会熄灭。 智者思择之后， 此火从何而来，又往何处去？ 若于四方上下寻觅， 则不可见其来处与去处。 蕴、处、界之因， 乃是无明、贪欲与业。 此等聚合，名为众生， 然于胜义谛中，不可得见。 如是等等皆已宣说。 《学集论》中“念住”
English
I am like enticing a child. All conditioned things arise from causes and conditions, They arise from the combination of various conditions. One cause gives rise to one effect, arising in mutual dependence. Children do not understand this principle. For example, like a creeper clinging to a munja grass, It becomes a rope through the strength of weaving, Also, a bucket, rope, spokes, and wheel, None of these can be accomplished individually. Likewise, the accomplishment of all the limbs of existence, Depends on the assembly of others. If one wishes to accomplish any one thing alone, Then one cannot find its beginning or end. Like a sprout arising from a seed, But the seed is not the sprout itself. Neither different nor the same, this is the nature of phenomena. Ignorance is the cause of action, But action is also not truly existent. Ignorance and action, Their nature is empty, unmoving. Although the swelling of the cause from the cause appears, Yet the cause has moved, it cannot be seen. It does not arise from this, nor does it arise from another, Thus, conditioned things are impermanent and not annihilated. Having relied on the eye and form, Eye consciousness arises here, But the eye does not depend on form, Nor does form move from the eye. These are all selfless, impure phenomena. If one considers them as self and pure, It is a reversed delusion, not real. But from this, eye consciousness arises. Consciousness ceases and arises again, The wise see the aspect of arising and ceasing. It has not gone anywhere, nor has it come from anywhere. The yogi sees all phenomena as illusory and empty. For example, rubbing sticks and a rubbing board, Plus the action of the hand, the three come together, Depending on this, fire arises, But after arising, it will soon cease. After the wise have contemplated, From where did this fire come, and where did it go? If one searches in all directions, Then one cannot see its coming or going. The causes of the aggregates, sense bases, and elements, Are ignorance, desire, and karma. These combined are called sentient beings, But in the ultimate truth, they cannot be found. Thus, and so on, it has been said. From the Compendium of Trainings, "Mindfulness"