English
One should meditate and abide in that emptiness with extreme clarity. Having abided thus, one should not let the mind stream become distracted. Having become thus, one has entered into the very nature of non-conceptual elaboration. Forms and so forth also do not remain. If one examines with wisdom, since the very nature of all things is not perceived, one is also a meditator of supreme wisdom. Whenever one sees that the mind is distracted outwardly in the interval, one should examine its very nature and pacify the distraction, and then again place the mind in that very emptiness. Whenever one sees that the mind is not pleased with that emptiness, one should cultivate joy in it, since one sees the qualities of samadhi. Since one sees the faults of distraction, one should thoroughly pacify displeasure. If, because one is oppressed by dullness and sleep, the course is not clear, and one sees that the mind is sinking or suspects that it is sinking, one should bring to mind objects of supreme joy, such as the form of the body of the Buddha, or dependent arising, or the twelve deeds, and having pacified the sinking, one should hold that very emptiness with extreme firmness. If, at any time, because of desire for objects previously experienced, the mind is agitated in the interval, or one suspects that it is agitated, one should bring to mind objects of weariness, such as impermanence, and pacify the agitation. Then again, one should strive to focus the mind on that very emptiness without any effort. Whenever the mind does not abide in the true meaning, one should know that it is without tranquility because of agitation and sinking. If, at any time, because of being separated from sinking and agitation, one enters into equanimity and merges with one's own nature, and thus a very clear mind arises toward that very emptiness, one should relax effort and remain in equanimity, and one should know that at that time the path of union of tranquility and insight has been accomplished. Again, whenever wisdom becomes very great because of cultivating insight, since tranquility is weak, just as a lamp is placed in the wind, the mind is moved and that very emptiness is not seen with extreme clarity, therefore, at that time one should cultivate tranquility. If the aspect of tranquility is too great, just as one is turned away by sleep, that very emptiness is not seen with extreme clarity.
Tibetan
འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་གླང་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་ཏེ། མཉམ་དུ་འཇུག་པ་བཞིན་དུ། གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། །མདོར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེས་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ལེ་ལོ་དང༌། དམིགས་པ་བརྗོད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། མི་རྩོལ་བ་དང༌། རྩོལ་བའོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དད་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་འདོད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་འདོད་པར་གྱུར་ པས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ལེ་ལོ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པར་ལེ་ལོ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེས་དེ་གཉིས་རྟོགས་ནས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་དང་རྒོད་པ་མ་ཞི་བའི་དུས་ན་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་གཉེན་པོར་སེམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་སྟེ་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་སྟེ། དེའི་ཚེ་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་གལ་ཏེ་རྩོལ་བ་བྱས་ན། དེའི་ཚེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ།། སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་ལ་གལ་ཏེ་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་ལོང་བ་བཞིན་དུ་སེམས་བྱིང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ཞུམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དང་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱས་ལ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱའོ། །དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཇི་སྲིད་དུ་དགའ་བ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ། །ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་གྱུར་ན་སྐབས་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་ལ་བལྟས་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང༌། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང༌། ཆུ་ཟླ་
Chinese
转变。因此，那时也应修习智慧。当二牛轭相连，如同共同前进一般，当二者一同进入时，只要没有对身心造成损害，就应安住于无所作为。总而言之，一切禅定都有六种过患：懈怠、忘失所缘、沉没、掉举、不作功用和作功用。为了对治这些，应修习八种对治的行持，即：信仰、欲求、精进、轻安、正念、正知、作意和舍。其中前四者是对治懈怠的，即：对于禅定的功德具有深信的特性的信仰，会使瑜伽士生起欲求。从那以后，由于有了欲求，便会发起精进。依靠精进，便能使身心堪能。之后，由于身心轻安，懈怠便会退转。因此，依靠信仰等便能舍弃懈怠，所以应当修习这些。正念是对治忘失所缘的对治。正知是对治沉没和掉举二者的对治，因为它能觉察并舍弃二者。在沉没和掉举尚未平息之时，不作功用是过患，因此，为了对治它，应修习作意。当沉没和掉举完全平息，心入于平静之时，作功用是过患，那时，应修习舍作为对治。在心平等安住之时，如果作功用，那时心便会散乱。如果心沉没时，不作功用，那时由于没有胜观，心便会像盲人一样沉没。因此，为了消除心的低落，平息掉举，对于已经平等的心，应保持舍。之后，瑜伽士应尽可能地修习无所作为，安住于禅定之中。如果对身心造成损害，就应时时观视整个世界，如幻如化，如梦如水月。
English
Transformation. Therefore, at that time, wisdom should also be cultivated. When two oxen are yoked together, like advancing together, when both enter together, as long as it does not harm the body and mind, one should abide in non-action. In short, all samadhi has six faults: laziness, forgetting the object of focus, sinking, excitement, non-application of effort, and application of effort. To counteract these, eight antidotal practices should be cultivated, namely: faith, desire, diligence, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. Among these, the first four are antidotes to laziness, that is: faith, which has the characteristic of deeply believing in the qualities of samadhi, will cause the yogi to generate desire. From then on, due to having desire, diligence will be initiated. Relying on diligence, one can make the body and mind serviceable. After that, due to the pliancy of body and mind, laziness will be reversed. Therefore, relying on faith and so on, laziness can be abandoned, so these should be cultivated. Mindfulness is the antidote to forgetting the object of focus. Awareness is the antidote to both sinking and excitement, because it can perceive and abandon both. When sinking and excitement have not yet subsided, non-application of effort is a fault, therefore, to counteract it, attention should be cultivated. When sinking and excitement are completely pacified and the mind enters into tranquility, application of effort is a fault, at that time, equanimity should be cultivated as the antidote. When the mind is equally abiding, if effort is applied, then the mind will be distracted. If the mind sinks and no effort is applied, then because there is no higher vision, the mind will sink like a blind person. Therefore, in order to eliminate the mind's depression and pacify excitement, one should maintain equanimity for the mind that has become equal. After that, the yogi should cultivate non-action as much as possible, abiding in samadhi. If it causes harm to the body and mind, one should look at the entire world from time to time, like a magic trick, like a dream, like a reflection of the moon in water.
Tibetan
ལྟ་བུ་དང༌། མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་འདྲ་བར་མཉམ་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པས་ནི་སྒྱུ་མ་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་དང༌། ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། བྱིས་པའི་བློ་ཅན་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་མ་རྟོགས་ནས་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡན་ ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ནས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སོགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་ཡོངས་སུ་འཁྱམས་པས་ན། བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་འདི་དག་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ངལ་བསོ་སྟེ། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཡང་སེམས་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་ཡང་ངལ་བསོ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་འདིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ། མེལ་ཚེ་ཐུན་ཕྱེད་དམ། ཐུན་གཅིག་གམ། ཇི་སྲིད་དུ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདུག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་འདོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་མ་བཤིག་པར་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང༌། སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་སོ་སོར་ངེས་པ་སྣ་ཚོགས་འདུས་པའི་དབང་གིས་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་སྣ་ཚོགས་ཁོ་ན་དག་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་ན་བརྟག་པ་ཉིད་དང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ལ་གང་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་དང་བྲལ་བས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཅན་དུ་གྱུར་ཅིང༌། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་འཁོར་བ་ན་ཡོངས་སུ་འཁྱམ་མོ། །གང་དག་འཁོར་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་མི་ཕྱོགས་ཤིང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྲལ་བ་དང། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་
Chinese
比如和眼花一样去认识。如是，从进入不分别之中也作了开示，以出世间的智慧，诸法都如虚空中央一般平等照见。在那之后，由后得位则如幻术和阳焰和水中月一般照见。如是，认识到有情如幻术一般后，对一切有情生起大悲，应当这样思念：那些孩童心智者没有认识到如此甚深之法，从本初以来对寂静之法妄加增益有或者没有等等，颠倒错乱，造作各种业和烦恼等等，因此在轮回中流转，我无论如何也要让这些众生领悟如此甚深之法。之后休息，又如是进入一切法皆不可见的等持中。又如果心生厌倦，也休息，如是进入。以如此的次第，一个小时，或一刻钟的一半，或一个刻钟，或尽己所能地安住。之后如果想从等持中起身，不改变跏趺坐姿势，应当这样思念：这些法虽然在胜义中没有产生，但如幻术一般，以各自决定的各种因缘聚合的力量来观察，唯有各种悦意之事产生，那也不会变成断见，也不会变成增益的边见，如此以智慧来观察则不可得，那么就不会变成考察本身和增益的边见。如果不是这样，业和果的关联等等如何如理安住？薄伽梵也说：事物生起是世俗谛，胜义谛中无自性。对于那些远离智慧之眼而变成颠倒错乱心智者，执着于我而造作各种业者，那些众生就在轮回中流转。那些不趋向于轮回，远离大悲，为了有情而布施等等到彼岸
English
For example, one should recognize it as being like an eye disease. Thus, it is also taught from entering into non-conceptualization that with the wisdom beyond the world, all phenomena are seen equally, like the center of the sky. Afterwards, from the subsequent attainment, it is said that they are seen as illusion, mirage, and moon in water. Thus, having realized beings as being like illusions, one should manifest great compassion towards all sentient beings and think like this: Those with childish minds, not having realized such profound Dharma, from the very beginning, impute existence or non-existence, etc., to the peaceful Dharmas, becoming perverted and creating various actions and afflictions, etc. Therefore, since they wander completely in samsara, I must somehow make them understand such profound Dharma. Then rest, and again, in the same way, enter into the Samadhi where all phenomena are invisible. Again, if the mind becomes weary, rest, and enter in the same way. With such a sequence, one should stay for an hour, or half a quarter, or a quarter, or as long as one is able. Then, if one wishes to rise from that Samadhi, without breaking the lotus position, one should think like this: Although all these phenomena are not produced in the ultimate sense, like illusions, when examined by the power of the aggregation of various causes and conditions, only various pleasing things arise. That will not turn into a view of annihilation, nor will it turn into an extreme of imputation. Thus, if one examines with wisdom, it is not found, then it will not turn into the extreme of examination itself and imputation. If it were not so, how would the connection between actions and results, etc., remain in order? The Bhagavan also said: "The arising of things is conventionally true, in the ultimate sense, there is no self-nature." Those who are separated from the eye of wisdom and have become perverse-minded, clinging to self and performing various actions, those beings wander completely in samsara. Those who do not turn to samsara, are separated from great compassion, and give charity etc. for the sake of sentient beings to the other shore.