Tibetan
ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་འོང་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་དཔྱད་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་བརྗོད་པ་མེད་པ་དང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཡིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་བསྒོམ་ཞིང་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་འདུག་པར་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་བཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བསྟན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་ཕན་ཡོན་ནི་ཞིབ་ཏུ་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་འདི་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དམིགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ། འོན་ཏེ་བྱིང་ངམ། འོན་ཏེ་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་སེམས་གཡེངས་སམ་སྙམ་དུ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་པར་གྱུར་ན། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ཅི་འདྲ་བ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །ཡང་ན་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་སམ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་བྱིང་བ་དང༌། རྨུགས་པ་བསལ་བར་བྱའོ། །སྔོན་མྱོང་བའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྒོད་པའམ། རྒོད་དུ་དོགས་པའམ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སེམས་གཏད་དུ་མི་བཏུབ་པ་འདྲ་ན་འདུ་བྱེད་ ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ནང་གི་མི་གཙང་བ་སྣ་ཚོགས་དང༌། ཕྱིའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་མྱུར་དུ་འབྲལ་བ་དང༌། ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། གཏན་དུ་མི་འགྲོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ། རྩོལ་བ་གློད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱའོ། །མདོར་ན་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་ཐག་པས་ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེ་དམིགས་པའི་སྡོང་པོ་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞི་གནས་ལ་གནས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་བཙལ་བར་བྱའི། ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་ཆོག་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །དེ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་ལྔ་དང༌། ཆོས་སུ་བཏགས་པ་མཐའ་དག་སྟོང་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཡང་གང་གིས་རྟོགས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པར་གང་གིས་འཛིན་ལགས། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་ཞི་གནས་ལ་གནས་ཏེ་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་
Chinese
一切法自性空，离来与去，如影像。应如是观察，谓离有等自性，以与无分别、无言说合一之心，唯修彼，如欲而住。此三摩地，于名为“现住佛”之三摩地中宣说。此三摩地之利益，当于彼经中了知。又当如是观察：所缘是否善持耶？抑或沉没耶？抑或心散于外境耶？若为昏沉与睡眠所压，当忆念最可喜之事物，如佛之身形。又或忆念十二行谊，或缘起，而除沉没与昏沉。若心散乱于先前所经历之境，或疑将散乱，或似不能将心专注于真实义，则应忆念一切行皆无常，是苦等，以及内之种种不净，以及外之事物亦速离，不可信，不恒常相伴之体性，而息灭散乱。何时沉没与散乱皆无，心安住于所缘，彼时，放松努力，当舍置。总之，当以正念与正知之索，将心之象系于所缘之树。其后，瑜伽士当住于止观，以智慧寻觅彼，当思维不应以唯止观为满足。彼为何如耶？胜义谛中，一切事物皆无自性，人与五蕴，以及一切施设为法者，唯是空性。又彼为何所证，乃以智慧所证，非以他者。如圣者《解深密经》云：“世尊，菩萨以何执持诸法之自性不存在耶？观自在以般若波罗蜜多执持之。”如是说。是故，当住于止观而修习智慧。
English
All dharmas are empty of inherent existence, free from coming and going, like a reflection. One should contemplate thus, saying that they are free from the nature of existence and so forth, and with a mind that becomes one with non-conceptualization and non-verbalization, one should meditate only on that and remain as long as one desires. This samadhi is taught in the samadhi called "The Buddha Now Present." The benefits of this samadhi should be understood in detail from that very sutra. Or, one should examine in this way: Is the object of focus well held? Or is it sinking? Or is the mind distracted by external objects? If one is overwhelmed by dullness and sleep, one should bring to mind the most delightful object, such as the form of the Buddha's body. Or, one should bring to mind the twelve deeds or dependent origination and dispel sinking and dullness. If the mind is agitated by a previously experienced object, or if one suspects agitation, or if it seems that one cannot fix the mind on the true meaning, then one should remember that all compounded things are impermanent, are suffering, and so forth, and the various impurities within, and that external objects also quickly separate, are unreliable, and are of a nature that does not constantly accompany, and one should pacify agitation. When sinking and agitation are gone, and the mind dwells calmly on the object of focus, at that time, relax the effort and let it be equanimous. In short, one should tie the elephant of the mind to the tree of the object of focus with the rope of mindfulness and awareness. Then, the yogi should abide in calm abiding and seek that alone with wisdom, and one should think that one should not be satisfied with calm abiding alone. What is that alone like? In ultimate truth, all things are without inherent existence, and persons and the five aggregates, and all that is designated as dharma, are only emptiness. And what realizes that? It is realized by wisdom, not by anything else. As the noble *Saṃdhinirmocana Sūtra* says: "Lord, how does a bodhisattva hold that the inherent existence of dharmas does not exist? Avalokiteśvara holds it with the perfection of wisdom." Thus it is said. Therefore, one should abide in calm abiding and cultivate wisdom.
Tibetan
བྱའོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལས་གུད་ན་མི་དམིགས་སོ། །གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ཟག་ནི་རྟག་པ་དང༌། གཅིག་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་གཞན་དག་གིས་བརྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མི་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ང་དང་ངའི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་ པ་ཡང་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཞེས་པ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་གཟུགས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དེ། དེ་དག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཤིག་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། རྫས་ནི་རྡུལ་དུ་རྣམ་གཞིག་ཅིང༌། །གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་མ་རྟོག་ཅིག །སེམས་ཙམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། །ལྟ་བ་ངན་པ་མི་རྟོགས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གཟུགས་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་རྨི་ལམ་ན་དམིགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་གི་དོན་དམ་པར་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དོ་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། ཕྱི་རོལ་གཟུགས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་གི་སེམས་ཉིད་ཕྱི་རོལ་སྣང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་བརྟག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླས་ནས་སུ། །སྣང་བ་མེད་ལ་བཟླ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕྱིའི་ཡུལ་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སེམས་ཀྱང་འདི་ལྟར་སྣང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡུལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཡུལ་ཡ
Chinese
应做。对此，瑜伽士应如是分别观察：补特伽罗在蕴、界、处之外不可得。补特伽罗也不是蕴等的自性，因为蕴等是不常和多体的自性，而补特伽罗是常和一体的自性，所以被其他所观察。不可有非彼非他的补特伽罗的实事，因为没有其他的实事存在的相状。因此，世间的我和我的这些是错乱，应如是观察。法无我 也应如是修习：法，简而言之是五蕴、十二处和十八界。其中，蕴、处、界任何有色者，就胜义而言，不是在心之相之外，因为那些可分解为极微，而极微们若也各自观察分部的自性，则自性必定不可执取。如是《圣楞伽经》中也说道：事物分解为微尘，不对色起分别想，唯是心之安立者，不分别恶见。如是，从无始时来，由于对色非为真实的显现执著的势力，如梦中所缘的色等显现一样，对于孩童们，心性显现为色等在外断绝一般，就胜义而言，此中色等不是在心之相之外，应如是观察。《楞伽经》中也说：外境之色非有，自心显现于外。又《楞伽经》中说：依赖于唯心，不对外境作观察，于如是性中缘念，从唯心中作遣除，从唯心中作遣除后，于无相中作遣除，安住于无相的瑜伽士，彼见大乘。如是说，外境胜义中无有，如是心也不应如是显现，如何呢？境是识的自性，所以是境。
English
It should be done. In this regard, the yogi should analyze in this way: a person is not found to be separate from the aggregates, elements, and sense bases. A person is also not the nature of the aggregates, etc., because those aggregates, etc., are impermanent and of multiple natures, and a person is permanent and of a single nature, so they are examined by others. There cannot be a real entity of a person that is neither the same nor different, because there is no other way for an entity to exist. Therefore, the worldly "I" and "mine" are merely delusions, and this should be analyzed. Selflessness of phenomena should also be cultivated in this way: phenomena, in short, are the five aggregates, twelve sense bases, and eighteen elements. Among these, any of the aggregates, sense bases, and elements that are corporeal are, in ultimate reality, not separate from the aspect of mind, because they can be broken down into atoms, and if the atoms are also individually examined for their component nature, then their nature cannot be definitively grasped. As it is said in the Noble Lankavatara Sutra: "Substances are completely broken down into atoms, do not discriminate about form, the establishment of mind-only, does not discriminate about evil views." Therefore, from beginningless time, due to the power of attachment to the non-real appearance of form, just as the appearance of forms, etc., that are perceived in a dream, to children, mind itself appears as if form, etc., are cut off externally, but in ultimate reality, form, etc., are not separate from the aspect of mind, and this should be analyzed. The Lankavatara Sutra also says: "External form does not exist, one's own mind appears externally." Again, the Lankavatara Sutra says: "Relying on mind-only, do not examine external objects, focusing on suchness, eliminate from mind-only, having eliminated from mind-only, eliminate into non-appearance, the yogi who abides in non-appearance, sees the Great Vehicle." As it is said, just as external objects do not exist in ultimate reality, so too, mind should not appear in this way, how is it? An object is the nature of consciousness, therefore it is an object.