Tibetan
རུང༌། ཡང་ན་སྤྱོད་ལམ་ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རུང་སྟེ། མིག་ཧ་ཅང་ཡང་མི་ཟུམ། ཧ་ཅང་ཡང་མི་དབྱེ་བར་སྣའི་རྩེ་མོར་གཏད་ཅིང་ལུས་ཧ་ཅང་ཡང་མི་སྒུ། ཧ་ཅང་ཡང་མི་དགྱེ་བར་དྲང་པོར་བསྲང་ལ་དྲན་པ་ནང་དུ་བཞག་སྟེ་འདུག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཕྲག་པ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་མགོ་མི་མཐོ་མི་དམའ་ཞིང་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མ་ཡོ་བར་བཞག་སྟེ་སྣ་ནས་ལྟེ་བར་དྲང་པོར་གཞག་གོ ། །སོ་དང་མཆུ་ཡང་ཐ་མལ་པར་གཞག་གོ ། །ལྕེ་ཡང་སོའི་དྲུང་དུ་གཞག་གོ །དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ཡང་སྒྲ་ཅན་དང་རྔམ་པ་ཅན་དང༌། དབུགས་རྒོད་པ་ཅན་དུ་མི་གཏོང་གི་ཅི་ནས་ཀྱང་མི་ཚོར་བར་དལ་བུ་དལ་བུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་དབུགས་ནང་དུ་རྔུབ་པ་དང༌། ཕྱིར་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །དེ་ཐོག་མར་རེ་ཞིག་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་ནས་ནང་དུ་དམིགས་པས་རྒྱུན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ལ། དགའ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། །ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཚེ། དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་བཞི་བསྟན་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དང༌། དངོས་པོའི་མཐའ་དང༌། དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གང་ཡིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མོས་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ན། དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཟིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་མོས་ཏེ་དམིགས་པས་ན་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་གིས་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ལ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡོད་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཞེས་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟོག་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ། བདག་གི་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་བྱུང་བ་ལ་བརྟགས་ན་བདག་གི་བཞིན་ལ་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དངོས་པོའི་མཐའ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ས་དང་པོ་ལ་དངོས་པོའི་མཐའ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་སྨན་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པ་ཟ་བ་བཞིན་དུ། བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ས་ལྷག་མ་རྣམས་སུ་རིམ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པས་སྐད་ཅིག་པས་གནས་གྱུར་ནས་གང་གི་ཚེ་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་འདིས་ཅི་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གོམས་པར་བྱས་པས་དངོས་པོའི་མཐའ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་འཐོབ་བོ། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་དེ་ཉིད་ལ་མི་སྒོམ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་མཐའ་ཡང་མི་རྟོགས། དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐོག་མར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལས་སེམས་བཞག་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེ་ཡང་གསེར་བཙོམ་བཞིན་དུ་སེར་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོས་བརྒྱན་པ་འཁོར་གྱི་ནང་ན་བཞུགས་ཤིང་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་རྒྱུན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས། དེའི་ཡོན་ཏན་ལ་འདོད་པ་བསྐྱེད་ཅིང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱས་ལ། ཇི་སྲིད་དེ་མདུན་དུ་བཞུགས་པ་བཞིན་དུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསམ་གཏན་བྱའོ། །འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཀུན་དུ་མཛེས་པ་སྟེ། །དམིགས་པ་དེ་ལ་གང་གིས་སེམས་འཇོག་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་མཉམ་གཞག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་འདི་གང་ནས་ཀྱང་མ་གཤེགས་གང་དུ་ཡང་མི་བཞུད་བཞུགས་པ་བཞིན་དུ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ལ། བདག་དང་བདག་གི་དང་བྲལ་བ་དེ་བཞིན་དུ།
Chinese
也好，或者行为举止如何安住也好，眼睛既不要闭得太紧，也不要睁得太大，而是注视鼻尖，身体既不要弯曲，也不要后仰，而是正直端身，并将忆念置于内而安坐。然后，肩膀保持平齐，头部不高不低，不偏向一方，从鼻子到肚脐保持正直。牙齿和嘴唇也保持自然状态。舌头也抵住上颚。呼吸出入时，不要发出声音、不要粗重、不要急促，务必做到毫无察觉，以缓慢、自然的方式吸气和呼气。首先，暂时修习止住，平息对外境的散乱，专注于内在，自然而然地进入，安住于喜悦和极度轻安的心性中，这被称为止住。当专注于止住本身时，对它进行的一切活动就是胜观，正如圣者《宝云经》中所说：“止住是心一境性，胜观是如实分别。”因此，薄伽梵（世尊）为瑜伽士们开示了四种所缘境：无分别影像、有分别影像、事物之边际、以及究竟成办之必要。其中，止住的所缘境是所有法的影像，以及对佛像等的信奉，这被称为无分别影像。因为对真实义没有分别，所以称为无分别。由于信奉并专注于如所听闻和理解的诸法影像，所以称为影像。为了让瑜伽士理解那个唯一的意义，当胜观观察那个影像本身时，由于只有胜观的特征，即对那个唯一的意义进行理解的分别，所以称为有分别影像。瑜伽士通过对那个影像本身的自性进行理解，从而理解所有法的自性，
English
It is good, or whatever the conduct may be, the eyes should not be closed too much, nor should they be opened too much, but focus on the tip of the nose, and the body should not be bent too much, nor should it be leaned back too much, but sit upright and straight, placing mindfulness within. Then, keep the shoulders level, the head neither too high nor too low, and not tilted to one side, keep it straight from the nose to the navel. The teeth and lips should also be kept in a natural state. The tongue should also be placed against the root of the teeth. The breath moving in and out should not be noisy, nor heavy, nor rapid, but without any sensation, inhale and exhale slowly and naturally. First, practice calming the mind for a while, pacifying the distractions of external objects, and focusing inward, naturally entering and abiding in the mind that possesses joy and great pliancy, this is called calming the mind. When focusing on calming the mind itself, whatever activity is directed towards it is insight, as it is said in the Noble Cloud of Jewels Sutra: "Calming the mind is single-pointedness of mind, insight is correct discernment." Therefore, the Bhagavan (Blessed One) taught the four objects of focus for yogis: non-conceptual image, conceptual image, the limit of things, and the complete accomplishment of the purpose. Among these, the object of focus for calming the mind is the image of all phenomena, and devotion to Buddha images and so on, which is called the non-conceptual image. Because there is no conceptualization of the true meaning, it is called non-conceptual. Because it is devotion to and focus on the images of the dharmas as they have been heard and understood, it is called an image. In order for the yogi to understand that sole meaning, when insight examines that very image, it is called the conceptual image because there is only the characteristic of insight, that is, the conceptualization of understanding that sole meaning. The yogi, by understanding the very nature of that image, understands the nature of all phenomena,
Chinese
就像如实地领会，观察自己面容的影像在镜中显现，就像显现自己面容的丑陋等一样。当证悟事物自性的真如之时，由于领会事物的边际，所以在初地称为缘事物边际。那就像服用药物精华一样，通过修习道的次第，在剩余的地上逐渐地、非常地、极其地清净，刹那间转依，当断除所有障碍的自性、所需圆满之时，在佛地称为缘彼智慧本身所需成就。那么，这显示了什么呢？通过串习止观，就能证悟事物的边际，由此获得断除一切障碍的自性、所需圆满。那即是佛陀本身，因此，想要获得佛陀之身，就应当修习止观。如果不对其进行修习，那也不会证悟事物的边际，也不会成就所需圆满，这将得到显示。对此，瑜伽士首先应当如何见到如来之身，以及如何从听闻中安住心，从而修成止呢？如来之身也像精炼的黄金一样，是黄色的，以妙相好庄严，安住在眷属之中，以各种方法成办有情之义，恒常作意于此，从而生起对他的功德的 desire，平息沉没和掉举等，像他安住在面前一样，清晰地见到，像这样进行禅定。圣《三摩地王经》中说：具有如黄金颜色的身躯，世间怙主处处美妙，谁将心安住于此对境，菩提萨埵称为心平等住。如是说。此后，应当修习胜观，就像如来之身的影像，从任何地方也没有来，也没有去往任何地方，虽然像安住一样，但实际上自性是空性的，像这样远离我和我所一样。
English
Just as one comprehends according to reality, observing the reflection of one's face appearing in a mirror, just as the ugliness of one's face and so forth become apparent. When one realizes the suchness of the nature of things, because one comprehends the limit of things, it is called focusing on the limit of things on the first ground. That is like taking and consuming the essence of medicine, through the path of meditation, on the remaining grounds, gradually, very, extremely purified, transforming the basis in an instant, and when the nature of abandoning all obscurations, the need is completely fulfilled, then on the Buddha ground, it is called focusing on the accomplishment of that very wisdom itself. So, what does this show? By familiarizing oneself with calm abiding and insight, one will realize the limit of things, and thereby obtain the nature of abandoning all obscurations, the complete fulfillment of what is needed. That itself is Buddhahood, therefore, desiring to attain Buddhahood, one should cultivate calm abiding and insight. If one does not cultivate that, then one will not realize the limit of things, nor will one achieve the complete fulfillment of what is needed, this will be shown. In this regard, how should a yogi first see the body of the Thus-gone One, and how should one settle the mind from hearing, thereby accomplishing calm abiding? The body of the Thus-gone One is also like refined gold, it is yellow, adorned with excellent marks and signs, residing within a retinue, constantly attending to the meaning of sentient beings through various methods, thereby generating desire for his qualities, pacifying sinking and excitement, and meditating in such a way that one clearly sees him as if he were residing in front of one. The noble "King of Samadhi Sutra" says: "With a body like the color of gold, the protector of the world is beautiful everywhere, whoever settles the mind on that object, the Bodhisattva is called the one who dwells in equanimity of mind." Thus it is said. After that, one should cultivate insight, just like the image of the body of the Thus-gone One, it has not come from anywhere, nor does it go anywhere, although it seems to abide, but in reality, its nature is empty, just like that, it is separated from self and what belongs to self.