Tibetan
་པར་འདུས་བྱས་པ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན། འོག་ནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ནི་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང༌། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་འོ་ན་ཞེས་རྒོལ་བ་ལ། འདུ་བྱེད་པ་ལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་བྲལ་བས་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བས་དེ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པ་ལས་འབྱུང་བར་མི་འཐད་ན། ལྡོག་པ་ལས་སམ་ཞེས་རྒོལ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱའོ། །མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ལ་འདུས་མ་བྱས་པ་འབྱུང་བར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞིག་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་འོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་མ་གང་གིས་སྔ་མའོ་ཞེས་ བཞག །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མའང་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན། སྔ་མ་གང་གིས་ཕྱི་མའོ་ཞེས་བཞག །སྔ་མའི་སྔ་མ་ནི་དེའི་ཡང་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ་བཟློག་པ་ཚུལ་དེ་ཉིད་པས་ཅི་ལྟར་རུང༌། མ་བྱས་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གང་དུའང་མེ་རུང་བས་བསལ་བས་ན་དེ་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལམ་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོ་ན་ཞེས་རྒོལ་བའོ། །ལན་ནི་བསྒོམ་པ་ནི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་གང་ཞིག་ལ་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པར་འཇིག་པས་སྐད་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པས་མི་རུང་ལ། འདས་པའི་སེམས་ནི་ཞིག་ཅིང་མ་འོངས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི་མི་གནས་པས་གང་ཞིག་ལ་སྔ་མའི་ནུས་པ་ཕྱི་མ་ལའོ་ཞེ་ན། འཕོས་པ་ལ་ནི་འཕོ་བ་མེད་ལ། མ་འཕོས་པ་ལ་འཕོ་བ་མི་འཐད་པས། དེ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མི་རུང་ངོ། །རྣམ་པ་དེ་དག་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འཕོ་བ་ནི་ཡོད་པར་མི་རུང་ངོ༌། །འོ་ན་ལམ་གོམས་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སྤང་བྱ་ནི་གང་ཞིག་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ཅི་ལྟ་བུ། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་ལྟ་བུའོ། །དེའི་སྔ་རོལ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ལ་ཕྱི་མ་ནི་མ་བྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་གཉིས་མ་བྱུང་བ་ནི་
Chinese
再者，为了说明有为法都是无常的缘故，也不是如此，即是“心之”等所说的。其中，心的对境都是颠倒的，因为以将无执为有的自性，所以在下面也说，佛陀是远离心、意、识的，因为已经彻底证得了任运成就的智慧，所以不是从它产生的。对于任运成就的智慧也是从心显现造作而产生的，如果这样反驳，那么，造作是从因和缘的自性中产生的，而智慧是远离因和缘的，因此互相矛盾，所以不是这样的。如果说不应从显现造作中产生，那么反驳说从相反的方面产生吗？这是“然而”的意思。不是的，对于无为法，无为法产生，那么因和果的自性，哪个是前一个和后一个呢？如果前一个依赖于后一个，那么后一个又凭借什么成为前一个呢？这样安立。同样，如果后一个也依赖于前一个，那么前一个又凭借什么成为后一个呢？这样安立。如果前一个的前一个依赖于它的更前一个，那么就不是没有，如果反过来，道理也是一样的，怎么可以呢？因为无为法在因和果的任何方面都不能成立，所以排除，因此不是这样的。那不是的，通过修道可以获得果，这是“如果这样”的反驳。回答是，修习就是使心习惯。凭借什么对于什么，一切有为法都无因地坏灭，所以刹那不住，因此不行。过去的心已经坏灭，未来的心尚未产生，现在产生的心不住留，那么凭借什么前一个的能力传递给后一个呢？对于已经转移的，没有转移；对于没有转移的，转移是不合理的。因为除了这二者之外，没有能力存在，所以不行。除了这些方式之外的转移是不可能存在的。那么，就是道路的修习本身。对于法性，只是意愿而已。所断之物是什么？断除所断之物的对治又是什么样的？烦恼本身不是烦恼本身，因为是有为法，就像其他的烦恼一样。它的先前是不存在的，而后来是尚未产生的。这二者尚未产生是
English
Furthermore, in order to explain that conditioned phenomena are all impermanent, it is not so, as stated in "of the mind," etc. Among them, the objects of the mind are all inverted, because by the nature of grasping non-existence as existence, it is also said below that the Buddha is free from mind, intellect, and consciousness, because he has thoroughly attained spontaneously accomplished wisdom, so it is not produced from it. Regarding spontaneously accomplished wisdom, if it is also produced from the mind's manifestation and fabrication, if you object like this, then, fabrication is produced from the nature of cause and condition, while wisdom is free from cause and condition, therefore they contradict each other, so it is not like that. If you say that it should not arise from manifest fabrication, then object, does it arise from the opposite? This is the meaning of "however." No, for the unconditioned, the unconditioned arises, then the nature of cause and effect, which is the former and the latter? If the former depends on the latter, then by what does the latter become the former? Thus it is established. Similarly, if the latter also depends on the former, then by what does the former become the latter? Thus it is established. If the former of the former depends on its earlier one, then it is not non-existent, and if it is reversed, the reasoning is the same, how can it be? Because the unconditioned cannot be established in any aspect of cause and effect, it is excluded, therefore it is not like that. That is not so, by practicing the path, one can obtain the result, this is the objection of "if so." The answer is that practice is to make the mind accustomed. By what for what, all conditioned phenomena perish without cause, so they do not remain for an instant, therefore it is not possible. The past mind has perished, the future mind has not yet arisen, and the present mind does not remain, then by what does the power of the former pass to the latter? For that which has been transferred, there is no transfer; for that which has not been transferred, transfer is unreasonable. Because there is no power other than these two, it is not possible. Transfer other than these modes is impossible. Then, it is the practice of the path itself. For the nature of reality, it is only desire. What is to be abandoned? What is the antidote that abandons what is to be abandoned like? Affliction itself is not affliction itself, because it is a conditioned phenomenon, like other afflictions. Its prior is non-existent, and its later is not yet produced. These two not yet produced are
Tibetan
ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་ནི་སྤང་བྱ་ལ་ལྟོས་པས་ན་མེད་པ་ལ་གང་གིས་བྱེད་པར་འགྱུར། བྱེད་པ་པོ་ཡོད་ན་ནི་བྱ་བ་རུང་བ་ལས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན། རེ་ཞིག་བྱས་པ་ལས་ནི་བྱ་བ་མེད་ལ། མ་བྱས་པ་ལ་ཡང་བྱས་པ་མེད་དོ། །དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་བྱེད་པ་ནི། གང་ན་ཡང་མེད་པ་སྟེ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་སྤངས་པའི་རིམ་པ་ལས་གཞག་གོ་ཞེ་ན། དེ་གང་ཞིག་གང་གིས་སྤོང༌། འཁྲུལ་པ་ནི་བརྫུན་པ་ཉིད་པས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་ན་ཅི་ལྟར་སྤོང་སྟེ། གཅིག་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ནི་ཅི་ལྟར་སྤོང་སྟེ། དེ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་བའི་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཐ་དད་པས་ཐ་མི་དད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བྱ་བ་ཐ་དད་ དམ་ཐ་མི་དད། བྱ་བ་ཐ་དད་ན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཉམས་པ་ཡིན་ལ། ཐ་མི་དད་ན་ཐ་དད་པ་གང་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ན་ནི། བྱ་བ་དང་བྱེད་པོ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་ལས་ཅི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པས་ན་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱའོ། །ད་ལྟར་ཡིན་ཡང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་འདོད་དོ་ཞེས་རྒོལ་བ་ནི་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་བྱ་ནི་བརྫུན་པ་ཉིད་པས་དེ་དང་གཅིག་ན་གོ་ཅི་ལྟར་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་འགྱུར། ཐ་དད་ན་གང་གིས་དེ་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་ལྟར་ཤེས་བྱ་རྣམས་བདེན་པར་གྱུར་པ་ལས་ཀྱང་གཅིག་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཉེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ལས་བྱུང་བར་མི་འཐད་པས། དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་གང་ཡང་བསལ་བར་མི་ནུས་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ནི་བསལ་བར་ནུས་སམ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་བཤད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའི། སྐུར་བར་མི་བྱ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་ལས་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་བསམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོ་ནི་སྤང་བྱ་ལ་གཞག་པས་ན་སྤང་བྱ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་ལ་གཞན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བས། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་མེད། །ཅེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུས་ན། ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་
Chinese
不存在，因为没有机会。对治依赖于所断，所以对于不存在的，用什么来做呢？如果作者存在，那么什么是可以做的事情呢？暂时来说，做了就没有事情可做了，没有做也没有做。那两者都不是的作者，在任何地方都不存在，因为没有机会。即使这样，如果从断除错误的次第来安立，那么什么用什么来断除呢？错误本身就是虚假的，如果断除它的那个和它没有差别，怎么断除呢？因为是一体的，就像错误本身一样。如果是他体的，怎么断除呢？因为它不相同，怎么能施加所断的能力呢？如果是他体做非他体的事情，那么他体和他体的事情是他体还是非他体呢？如果是他体，那么非他体本身就消失了。如果是非他体，那么他体又该怎么说呢？如果是他体做他体的事情，那么事情和作者本身也不相同，又怎么会介入呢？因此，因为不合理，所以要说“不是的”。即使现在，如果反驳说一切所知都想要知道，这就是“说了”。回答是“不是的”，因为所知本身是虚假的，如果和它是一体的，那么智慧怎么会变成真实的呢？如果是他体的，那么谁会知道它呢？就像之前说的那样。就像智慧一样，如果所知变成真实的，也不可能是一体的，这就是要说“不是的”。像这样，为了总结所说，所以说了“什么法”，因为对治的智慧，从阿赖耶识等对境产生是不合理的。因此，因为不能消除任何过失，所以说“一切法都说是空性，能消除吗？”。像这样，智慧空性是对法性说的。然而，在世俗中要生起智慧，不要诽谤，所谓“从错误中显现”，就是要思考这个。对治安立在所断上，因此显示了所断本身也是不存在的，这就是说了“另外”，就是要用另外的方式来说之前所说的。那是什么呢？“心性是自性光明，烦恼没有自性”，用这样的方式，就像之前说的那样，法性是完全清净的。
English
It does not exist because there is no opportunity. The antidote depends on what is to be abandoned, so what will be done with what does not exist? If the agent exists, then what is there to do? For the time being, there is nothing to do once it is done, and there is no doing for what has not been done. The agent that is neither of those two does not exist anywhere, because there is no opportunity. Even so, if it is established from the order of abandoning delusion, then what abandons what? Delusion itself is false, and if that which abandons it is not different from it, how can it be abandoned? Because it is one, it is like delusion itself. If it is other, how can it be abandoned? Because it is different, how can the power of what is to be abandoned be applied? If the other does the non-other, then is the action of the other and the non-other other or non-other? If the action is other, then the non-other itself is lost. If it is non-other, then what is the other to be called? If the other does the other, then how can the action and the agent themselves be different? Therefore, because it is unreasonable, it should be said, "No." Even now, if the opponent says that all objects of knowledge want to be known, this is called "said." The answer is, "No," because the object of knowledge itself is false, and if it is one with it, then how can wisdom become true? If it is other, then who will know it? It is as previously stated. Just as with wisdom, if the objects of knowledge become true, it is also impossible to be one, and this is to be said, "No." Thus, in order to summarize what has been said, it is said, "What dharma?" Because it is unreasonable for the wisdom of the antidote to arise from objects such as the ālaya. Therefore, because no fault can be eliminated, it is said, "Is it possible to eliminate the teaching that all dharmas are emptiness?" In this way, wisdom emptiness is taught in relation to the nature of reality. However, in conventional truth, wisdom should be generated, and it should not be denied. The saying, "Appearing from delusion," means to contemplate this. The antidote is placed on what is to be abandoned, and thus it is shown that what is to be abandoned itself is also non-existent. This is what is said, "Furthermore," which means to speak of what was said before in another way. What is that? "The nature of mind is clear light, and afflictions have no characteristics." In this way, as was said before, the nature of reality is completely pure.