Tibetan
་དང་བསྐོར་བ་དང་བར་མཚམས་མེད་པར་འདོད་པ་དག་གོ །ཆད་པར་ལྟ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོ་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་པར་ལྟ་བ་དག་སྟེ། འདི་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བའི་མཐའ་སྟེ་མཐའ་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་མ་བཅོས་ཤིང་རང་བཞིན་གྱིས་འགྱུར་བ་མེད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དངོས་པོར་ལྟ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས། དངོས་པོ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་གྱིས་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ནི་བློ་ཡིས་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་བློའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་གྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དྷཱ་ཏུ་སྟེ་ཁམས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་ནམ་མཁའོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་དང་ངོ༌། །སྤང་བར་བྱ་བ་དང་གཉེན་པོ་ནི་བཏགས་པས་གཞག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དང༌། འཕགས་པ་བྱམས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བསྣན་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་དོན་དམ་པ་ལ་སྤང་བ་དང་སྤོང་བྱེད་མེད་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་མཐའོ། །སྣང་བ་རྣམས་ནི་སེམས་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་དེ་དེའི་ཕྱིར་ན། འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། འབྱུང་བ་ཆེ་ལ་སོགས་བཤད་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་སུ་ཡང་དག་འདུ། །དེ་ཤེས་པས་ནི་འབྲས་འགྱུར་ལ། །ལོག་པར་རྣམ་བརྟགས་མ་ཡིན་ནམ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། འཕགས་པ་བྱམས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང༌། བདག་དང་ཆོས་སུ་གཏེར་འདོད་པས། །སྣ་ཚོགས་དག་ནི་གང་བྱུང་བ། །ད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། །གྱུར་པ་དེ་ཡང་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །རྣམ་པར་སྨིན་དང་ངར་སེམས་དང༌། །ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །ཞེས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སུམ་ཅུ་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱི་རྨི་ལམ་གྱི་མཐའོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་དེ་ ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཆག
Chinese
以及环绕和没有间隔地希求等等。断见是认为，对于真实的对境，能取与所取、能执与所执无二的智慧，其自性一味的体性也不存在。这二者是实有和断灭的边，远离这二边即是中道，是真实义的真如，名为法界。此真如未经改造，且自性不变，故名为如是性。认为实有是不真实的，远离实有则是不颠倒的意义，是真实的边。诸戏论是由于心所造作，因此是各别的，由于未成为心的对境，因此以无别之义，无戏论即是法界。为了生起功德，故为དྷཱ་ཏུ་（藏文，梵文天城体，dhātu，界），是界之义。非由因和缘聚合而成，且自性空，故为空。诸法的自性，能取与所取、能执与所执分离，如前所说，并非人为造作，故为自性和体性。应断除者和对治是假立安立的，因此，真如中，圣者龙树的尊颜前，以及圣者弥勒的尊颜前说：此中无有任何应去除，亦无少许应添加，于真实如是观真实，若见真实即解脱。如是，胜义谛中，无有应断和能断，故为离贪之边。诸显现并非心识之外的外部之义，因此，圣者说：大种等所说，真实集于识，知彼果转变，岂非颠倒思？如是说。圣者弥勒的尊颜前也说：于我及法中，欲求宝藏者，种种诸生起，今则转为识。彼之转变有三种，谓异熟及慢心，于境之了别。如是，《三十颂》中所说之义，如梦之边。法性不应有自相和共相，因为圆成实是远离能取所取，故无自相。由非真实的遍计所生起的三界之心和心所之相，是依他起，即是贪。
English
and the desires for circumambulation and without interruption, etc. The view of annihilationism is to believe that, for the true object, the wisdom that is non-dual in grasping and being grasped, holding and being held, even the essence of its single nature does not exist. These two are the extremes of substantialism and annihilationism, and being free from these two extremes is the Middle Way, the suchness of the true meaning, called the Dharmadhatu. This suchness is unconditioned and does not change by its nature, therefore it is called Thusness. Believing in substantialism is not true, and being free from substantialism is the non-inverted meaning, which is the true extreme. All elaborations are different because they are made by the mind, and because they have not become objects of the mind, therefore, with the meaning of non-duality, non-elaboration is the Dharmadhatu. Because it generates qualities, it is dhatu (藏文，梵文天城体，dhātu，element), meaning element. It is not assembled by cause and condition, and is empty by nature, therefore it is space. The essence of all dharmas, the separation of grasping and being grasped, holding and being held, is not made as before, therefore it is nature and essence. What should be abandoned and the antidote are established by imputation, therefore, in suchness, before the face of the noble Nagarjuna, and before the face of the noble Maitreya, it is said: In this there is nothing to be removed, nor is there anything to be added. Look at the true as it is, and if you see the true, you will be liberated. Thus, in the ultimate truth, there is nothing to be abandoned and nothing to abandon, therefore it is the extreme of being free from attachment. All appearances are not external meanings other than mind itself, therefore, the noble one said: The great elements and so on are explained, truly gathered into consciousness, knowing that the fruit changes, is it not inverted thought? Thus it is said. Before the face of the noble Maitreya, it is also said: Those who desire treasures in self and dharma, whatever various things arise, now turn into consciousness. That transformation has three aspects, namely, maturation and pride, and the distinction of objects. Thus, the meaning of what is said in the Thirty Verses is like the extreme of a dream. The nature of dharma should not have its own and common characteristics, because the perfectly established is without characteristics because it is free from grasping and being grasped. The nature of the mind and mental factors of the three realms, which arise from untrue pervasive thought, is dependent on others, which is greed.
Tibetan
ས་པ་སྟེ་དངོས་པོར་ཞེན་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མ་སྐྱེས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཆགས་པ་མེད་པའི་མཐའོ། །ཕུང་པོ་དང་དེ་ལས་གཞན་པར་ཡོད་པར་མི་འཐད་པས། གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རྣམས་ནི་མེད་པའི་དོན་གྱིས་བདག་གི་རང་བཞིན་གྱི་མཐའོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་སུ་ལྟ་བ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ན་མཐའ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་གི་ཡོད་པས་བཤིགས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དམ་བཅའ་བ་ཙམ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་དོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལས་ལྷག་པ་གང་གིས་དངོས་པོ་མི་བརྫུན་ལ། དེ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཡིན། ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡང་དབང་པོ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་གོ་ཅི་ལྟར་བཟློག་ཅེས། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་རྒོལ་བ་ལ། ལན་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་ལྟ་བ་ནི་རིགས་པས་བརྟགས་ཀྱང་བརྫུན་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་བདེན་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིགས་པས་གྲུབ་ཅིང་དེས་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཅི་ལྟར་རིགས་པས་བརྟག་ཅེ་ན། ཐོག་མ་ནས་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐོག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་ཉིད་ནས་སོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིས་པ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་བཤིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐུར་བ་ཡིན་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ལུང་ལས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ཡང་རུང༌། མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་དེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དབུ་མ་ཤེས་རབ་ལས། རང་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ལ། ཡང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་གང་འབྱུང་བ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དེ་མ་སྐྱེས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མ་སྐྱེས་གང༌། །དེ་ལ་སྐྱེ་ཞེས་ཅི་སྐད་བརྗོད། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དངོས་རྣམ
Chinese
萨巴，意思是执着于事物。那本身通过不颠倒的智慧领悟到无生，是无贪执的边际。蕴和蕴以外的事物不应存在，因此，认为有补特伽罗的那些人，以无有的意义作为我之自性的边际。将所取和能取的自性视为法的那些人，因为色等远离了一和多的自性，所以一切法的自性，也就是无自性，因此是边际，也就是空性。如实之意是，因为它们一切都以自性空的方式存在，所以不是像被摧毁一样。仅仅是立宗并不会退转，因为存在其他能损害的量。那是什么呢？事物和非事物难道不是互相矛盾的吗？有什么比这更能证明事物不是虚假的，以及那不存在是真实的呢？在一切量之中，现量是最主要的，而现量之中，根识本身是最主要的，因此，对于一切都显现清晰，怎么能驳倒呢？为什么呢？当对方这样反驳时，回答说不是这样的，执着于事物，即使通过理智分析也是虚假的，而诸法的非事物才是真实的。为什么呢？因为通过理智成立，并且不会被它损害。如何通过理智分析执着于事物呢？因为从一开始就没有产生和出现。这样说道。最初的意思是从一开始。一开始的意思不是摧毁孩童拥有的事物，那是诽谤，如前所述。经文中也说：如来出世也好，不出世也好，诸法的法性是恒常存在的。无生是指没有生，是不可言说的自性。圣者龙树本人也在《中观智慧》中说：非从自生亦非从他，亦非共生亦非无因，何处有生诸法中，是故生于何处无。等等。又说：以缘起所生之法，自性即是无生，自性若是无生者，于彼云何能有生。极微细的事物
English
Sapa, meaning clinging to things. That itself, through non-inverted wisdom, comprehends the unborn, is the limit of non-attachment. The aggregates and things other than them should not exist, therefore, those who view as a person, with the meaning of non-existence, are the limit of the self-nature of self. Those who view the nature of the grasped and the grasper as dharma, because form and so on are separated from the nature of one and many, therefore, the self-nature of all dharmas, that is, no self-nature, therefore it is the limit, that is, emptiness. The meaning of "as it is" is that because they all exist in the way of being empty of self-nature, so it is not like being destroyed. Merely establishing a proposition does not regress, because there are other valid means that can harm it. What is that? Are things and non-things not said to be mutually contradictory? What could be more than this to prove that things are not false, and that non-existence is true? Among all valid means, direct perception is the most important, and among direct perception, the sense faculty itself is the most important, therefore, for everything that appears clearly, how can it be refuted? Why is that? When the opponent refutes in this way, the answer is that it is not like that, clinging to things, even if analyzed through reason, is false, and the non-thingness of all dharmas is the truth. Why is that? Because it is established through reason, and it is not harmed by it. How to analyze clinging to things through reason? Because from the beginning, it has not been produced and has not arisen. It is said in this way. The meaning of "first" is from the very beginning. The meaning of "first" is not destroying the things that a child possesses, that is slander, as mentioned before. It is also said in the scriptures: Whether the Tathagatas appear in the world or not, the dharma-nature of all dharmas is eternally abiding. Unborn means no birth, it is the inexpressible self-nature. The noble Nagarjuna himself also said in the Wisdom of the Middle Way: Not from self, not from other, not from both, not from causeless, where is there birth in any dharma, therefore, birth is nowhere. And also said: Whatever arises dependently, its self-nature is unborn, if its self-nature is unborn, how can there be birth in it? Extremely subtle things