Tibetan
མས་དཔའི་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་ལ། འབད་པ་མེད་ཅིང་རྩོལ་བ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེད་པས་ན་ཆོས་མི་བྱེད་པའོ། །འོ་ན་འབད་པ་མེད་ན་གྲོལ་བར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། བྱ་བ་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ལ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར། འབད་པ་མེད་ཅིང་རྩོལ་བ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་རྩོལ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཐབས་གང་གིས་སེལ་བར་འགྱུར། གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ལ། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་རིགས་ཏེ། མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། དེ་ལྟར་ན་སྤངས་པའི་གྲོལ་བ་ཐག་བསྲིངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་པ་བཤད་པ། ཡོད་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་མེད་པར་རྟོག་པས་སམ་ཞེ་ན། ཡོད་པའི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན་གང་ཞིག་མེད་པར་འགྱུར། དེས་ན་མེད་པར་རྟོག་པའང་མི་འབྱུང་སྟེ། མཐའ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་བརྫུན་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ། མི་རྟོག་པ་ནི་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ་སྐྱེས་ན་སྣང་བས་མུན་པ་ལྟར་སེལ་གྱི། ཡུལ་གཞན་དུ་འཕོས་པའམ་དངོས་པོ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ན་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་འགའ་ཞིག་དེ་ལྟ་བུར་འདོད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབད་པ་དང་རྩོལ་བ་མེད་ཅེས་བསྟན་ཏོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འཐད་ཀྱི། །གཞན་དུ་ན། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྨོངས་པ་དང་འགལ་བ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཀྱང་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །མི་བྱེད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་མི་རྩོལ་བའོ། །རྣམ་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་གཉེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་མི་འབད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཐབས་གང་གིས་སྐྱེད་ཅེ་ན། རྟོག་པ་ལ་བརྟེན་པས་སོ། །རྟོག་པ་ཉིད་གང་གིས་སྤོང་བ་ཞེ་ན། མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། དམིགས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་དམིགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་དགོས་པས། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟིའི་བསམ་པ་ཡིན་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་འདོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །སྒྲུབ་པ་ནི་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའོ། །རྙེད་པ་ནི་ཡོ་བྱད་དོ། །བཀུར་སྟི་ནི་སྟན་འདིངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐོང་བ་དང་མཐོང་བའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ཤིང་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའོ། །ཉེས་པ་ནི་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏི་མུག་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཏི་མུག་ནི་འདིར་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དྲན་པ་འཇོམས་པ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའོ། །བདག་གི་དོན་ནི་ཚེ་འདིའི་བདེ་བའོ། །གཡོ་བ་སྐྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ། གཞན་སླུ་བ་ཉིད་དོ། །རྒྱགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་ཏེ། དེས་ཡོན་ཏན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེད་ཅིང་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ན་དགེ་བའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ན་གནང་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ན། ལྟུང་བའི་རྩ་བ་དེ་ཕམ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེར་སྣ་བསྐྱེད་པས་ན། སྔར་བཀུར་སྟི་བྱེད་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཕྱིས་མི་བྱེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་སྐྱོན་གྱིས་སོ། །སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བས་ན་བསམ་གཏན་དང་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་སྟེ། ཚད་མེད་པ་ནི་ཚངས་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལེ་ལོ་དང་ལྡན་པས་ན། ལྷག་སྤྱོད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། ལེ་ལོ་ནི་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོང་ཁྲོ་བསྐྱེད་པས་ན་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཞེ་སྡང་ནི་སེམས་ལ་གནོད་པས་ན་ཚེར་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་ནི་འདམ་ལྟ་བུ་སྟེ། མི་ཤེས་པ་ནི་འབྱུང་བའི་ལམ་ལ་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བསྐྱེད་པས་ན། དྲན་པ་འཇོམས་པ་དང༌། རྒྱགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །བཀའ་ལས་འདས་པས་ན་མ་གནང་བ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྟོར་བར་བྱེད་པའོ། །མཐོང་བའི་ཉེས་དམིགས་ནི་ཕྱིས་མི་བྱེད
Chinese
贪著的烦恼会增长，没有努力和勤奋就不能生起烦恼，所以不修法。那么没有努力就能解脱吗？如果认为行为是自性，那是不对的。这里说，没有努力和勤奋，是指不要努力断除实有的烦恼，因为那是错误的。为什么呢？如果事物本身是实有的，那用什么方法去除呢？如果认为成立是自性，自性是不可能改变的，因为没有造作。这样，断除的解脱就被拖延了，因为没有对治。那么应该怎样呢？把不存在的认为是存在的是颠倒，所以说了烦恼的过患。远离存在的执着叫做不迷惑的智慧。那么认为不存在就可以了吗？如果存在的事物没有成立，那什么会变成不存在呢？所以认为不存在也不会发生，因为已经完全舍弃了边。因此，烦恼是虚假的，不是实有的。不分别念是安住于快乐的自性，它生起时就像光明驱散黑暗一样，不是转移到其他地方或者放置事物，所以为了驳斥一些内道外道这样认为。已经显示了没有努力和勤奋。另一种说法是，在入定的时候，安住于不分别念的自性，适合作为生起智慧的因。否则，慈爱等虽然是与愚痴相违的因，但也这样说。不作是指不努力断除烦恼。不作是指不努力生起对治，所以说：这里没有什么要去除的，没有什么要安立的，如实地看待真实，如实地见到就解脱了。那么用什么方法生起无常呢？依靠分别念。用什么断除分别念呢？用不分别念，所以说：依靠所缘，就能生起无所缘。就像这样说的。第二，为了获得一切相智的智慧而
English
Attachment becomes a source of affliction. Without effort or diligence, afflictions do not arise, so one does not practice the Dharma. If there is no effort, will one be liberated? If one assumes that actions are self-existent, that is not correct. Here, "without effort or diligence" means that one should not strive to abandon afflictions that are established as real, because that is wrong. Why? If things themselves were established as real, by what means could they be removed? If one assumes that establishment is self-existent, it is not reasonable for self-existence to change, because it is uncreated. In that case, the liberation of abandonment is prolonged, because there is no antidote. So, what should it be like? To conceive of the non-existent as existent is a perversion, so the faults of affliction are explained. To be free from the conception of existence is called non-deluded wisdom. So, is it by conceiving of non-existence? If existent things are not established, what will become non-existent? Therefore, conceiving of non-existence will not occur either, because all extremes have been completely abandoned. Therefore, afflictions are false and not established as real. Non-conceptualization is abiding in the nature of bliss, and when it arises, it dispels darkness like light, not by moving to another place or putting things down. Therefore, it is to refute some internal heretics who think that way. It has been shown that there is no effort or diligence. Another way of saying it is that when in meditative equipoise, abiding in the nature of non-conceptualization is suitable as a cause for the arising of wisdom. Otherwise, love and so on, although they are causes that are contrary to delusion, are also spoken of in this way. Non-doing means not striving to abandon afflictions. Non-action means not striving to generate antidotes, therefore it is said: "Here there is nothing to be removed, there is nothing to be established, look at reality as it is, seeing reality is liberation." So it is said. So, by what means does one generate impermanence? By relying on conception. By what does one abandon conception? By non-conception itself, therefore it is said: "Having relied on an object, non-objectivity is fully generated." Like that which was said. Second, in order to obtain the wisdom of all-knowing,
Chinese
因此，贪图利养和恭敬的心态，就是想要修持佛法。佛法是指通达一切事物的智慧。修持是指获得这种智慧。利养是指生活用品。恭敬是指铺设座位等等。为什么要完全舍弃这些呢？因为它们会摧毁所见和所见的功德，并且会增长所有的过失。其中，功德是指戒律等等。过失是指破戒等等。因此，经中说“产生愚痴”等等。愚痴在这里指的是不专注。摧毁正念是指使律仪戒律衰退。自我的利益是指今生的安乐。产生动摇是指从利益众生的事业中退失，也就是欺骗他人。傲慢等等是指我慢，因为它不会产生功德，例如布施等等，并且会使功德退失，因此不会完全积累善法。因为它会使别解脱戒律衰退，所以是不允许的，因为会行持十不善业。因为它会使菩萨戒律衰退，所以堕落的根本就像是失败的法。因为产生吝啬，所以之前提到过恭敬，之后不恭敬是因为完全执着的过失。因为心散乱，所以完全舍弃了禅定和无量心，无量心是转生梵天的原因。因为具有懒惰，所以与增上行的行为相似，懒惰是使已经获得的功德退失的原因。因为产生愤怒，所以极度地进入，嗔恨会伤害心，所以像是荆棘一样。邪慧就像是泥潭一样，不了解是因为对解脱之道感到迷惑。异熟果是指众生地狱等等。有些人是因为产生烦恼和近烦恼，所以摧毁正念，并且产生傲慢等等。因为违背教诲，所以行持不允许的行为。因为使戒律衰退，所以会失去善根。所见的过患是之后不去做。
English
Therefore, the intention of gain and respect is the desire to practice the Dharma. Dharma refers to the wisdom that knows all things. Practice refers to obtaining that wisdom. Gain refers to necessities. Respect refers to providing seats and so on. Why should these be completely abandoned? Because they destroy all the merits of what is seen and what is to be seen, and they increase all faults. Among them, merit refers to discipline and so on. Fault refers to breaking the precepts and so on. Therefore, it is said that "generating ignorance" and so on. Ignorance here refers to non-attention. Destroying mindfulness means causing the vows of discipline to decline. The benefit of self is the happiness of this life. Generating wavering means falling away from the work of benefiting sentient beings, which is deceiving others. Arrogance and so on refers to pride, because it does not generate merit, such as generosity and so on, and it causes merit to decline, so it will not completely accumulate good Dharma. Because it causes the Pratimoksha vows to decline, it is not allowed, because it engages in the ten non-virtuous deeds. Because it causes the Bodhisattva vows to decline, the root of downfall is like a defeated Dharma. Because it generates stinginess, it was mentioned earlier that there is respect, and later there is no respect because of the fault of complete attachment. Because the mind is distracted, meditation and immeasurable minds are completely abandoned, and the immeasurable mind is the cause of being born in the Brahma realm. Because of being lazy, it is similar to the practice of higher conduct, and laziness is the cause of causing the merits that have been obtained to decline. Because anger arises, there is extreme entry, and hatred harms the mind, so it is like a thorn. Wrong wisdom is like a swamp, and not understanding is because of being confused about the path of liberation. The result of ripening refers to sentient beings in hell and so on. Some people generate afflictions and near afflictions, so they destroy mindfulness and generate arrogance and so on. Because of disobeying the teachings, they engage in impermissible behavior. Because they cause discipline to decline, they lose the root of virtue. The fault that is seen is that they will not do it later.