Tibetan
་པ་སྟེ། དུས་ལ་མི་སྡོད་པར་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཀྱིས་མི་རྟག་པས་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་དུས་ཀྱིས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་རྟག་པས་ན་ཡུན་ཐུང་སྟེ་རིང་དུ་མི་གནས་པ་ཞེས་སྔ་མ་ཕྱི་མས་བཤད་པར་བྱའོ། །ད་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་ལ་ཚེ་མི་རྟག་པ་ནི་མཐར་སྡིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒས་པ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཕྱིར་སྡིག་པའོ། །ལོངས་སྤྱོད་མི་རྟག་པ་ནི་ཟད་ཅིང་འཇིག་པ་སྟེ། ཟད་པ་ནི་རང་གི་ཉམས་པའོ། །འཇིག་པ་ནི་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་པས་ན་སྒོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་དང་ལུས་དག་ནི་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་འདུས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན་རྒུད་པ་དང་དགའ་བ་དག་ནི་སོ་སོར་འགྱེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ནད་མེད་པ་མི་རྟག་པ་ནི་འཇིགས་པ་དང་འཚེ་བ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ནད་ནི་སྔར་མ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་པས་ན། ངག་གི་སྐྲག་པ་སྟེ། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའོ། །གློ་བུར་བའི་ནད་ནི་མཚོན་གྱི་ཟུག་རྡུ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཕྲལ་དུ་འབྱུང་བས་འཚེ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། སྲོག་མི་རྟག་པས་འཆི་བ་ནི། སེམས་ཀྱི་གདུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་མྱ་ངན་མང་བའོ། །ལུས་གདུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་འཁྲུག་པ་མང་བ་སྟེ། ལུས་ལས་ཀྱང་འཆི་བའི་རྐྱེན་གྱི་མྱ་ངན་དང་འཁྲུག་པ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཆི་བ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཚེ་དང་དྲོད་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །དེ་ཡི་ལུས་ནི་བོར་བ་ནས། །དྲན་པ་མེད་དེ་ཤིང་ལྟ་བུར། །ས་ལ་འགྱེལ་ནས་ཉལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆི་བ་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་དང་ཉིད་ལག་དག་ནི་ས་ལ་འབྲུལ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་ལུས་འདི་འཇིག་དབུགས་རྒྱུ་བ་དང་སྲོག་དག་ནི་འཆད། རུས་པ་དང་ཤ་དང་ཁྲག་དང་རྒྱུས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་སོ་སོར་འགྱེས། སྐྲ་དང་ནུས་པ་དག་ནི་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་འཐོར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་བཤད་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་ཀྱང་དུས་ངེས་པ་མེད། མདོ་སྡེ་ལས་མཐར་སྒོ་གཅིག་ཏུ་འདུ་བས་ནི་དྲི་བ་མགོ་གཅིག་ཏུ་ལན་གདབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་གདམས་པ་ནི། དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་མི་རྟག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ནང་གི་མི་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཕྱིའི་མི་རྟག་པར་ལྟ་བའོ།
Chinese
是故，不住于时而坏灭。以时无常故，乃为变异，即以时而变异之故。如是无常故，则为短促，谓不久住，如是应以前后解释之。今当特别解释之，略而言之，寿命无常，终为罪恶，老衰乃不悦意故为罪恶。受用无常，乃为衰损及坏灭，衰损谓自之衰损。坏灭谓由忽然之缘故。一切之自性即是彼故，故名为门，谓于彼行故。受用及身体等如车之支分聚集，故衰损及喜乐等乃如各自分散。无病无常，谓与怖畏及损害等相随。俱生之病乃如昔日之体性故，语之惊恐，谓与怖畏相随。忽然之病如兵器之刺，谓立即生起故，与损害相随。 寿命无常故死亡，乃是心之痛苦之因故，多有忧恼。身体是痛苦之因故，多有纷乱，谓由身体亦生起死亡之缘之忧恼及纷乱也。死亡为何耶？寿命与暖与识，舍弃彼之身体后，无有忆念如木，倒于地上而卧。如是名为死亡，肢节与身肢等则堕于地上。四大之身体坏灭，气息运行及生命等则断绝。骨与肉与血与筋等则各自分散。头发与能力等则散于方与方隅，应说如是散落等之语。名为坏灭者，乃是决定之义。彼等亦无有定时。经中以终归一门故，为以一问题而答复之故，乃说有法也。彼乃为遣除邪执故，而教诫无常者，即说“是故”等。此处无常有二种，即观内之无常与观外之无常。
English
Therefore, it perishes without abiding in time. Because time is impermanent, it is subject to change, that is, because it changes with time. Because it is impermanent, it is short-lived, meaning it does not last long, and this should be explained in terms of before and after. Now, let's explain it specifically. Briefly, the impermanence of life ultimately leads to sin, as old age is unpleasant and therefore sinful. The impermanence of enjoyment is decay and destruction, decay meaning one's own decline. Destruction means due to sudden causes. Because the nature of everything is that, it is called a gate, meaning one goes there. Enjoyment and the body are like the assembly of parts of a chariot, so decay and joy are like being scattered separately. The impermanence of being without illness is accompanied by fear and harm, and so on. Congenital diseases are of the same nature as before, so it is a verbal fear, accompanied by fear. Sudden illnesses are like the prick of a weapon, arising immediately, and accompanied by harm. Because life is impermanent, death is the cause of mental suffering, so there is much sorrow. The body is the cause of suffering, so there is much confusion, meaning that sorrow and confusion, which are the causes of death, also arise from the body. What is death? When life, warmth, and consciousness abandon the body, there is no memory, like wood, falling to the ground and lying down. This is called death, and limbs and body parts fall to the ground. This body of the four great elements decays, and the breath and life are cut off. Bones, flesh, blood, tendons, and so on are scattered separately. Hair and abilities are scattered in directions and intermediate directions, and words such as scattering should be spoken. The term "destruction" means certainty. These also have no fixed time. In the sutras, because they ultimately converge on one gate, the subject is mentioned in order to answer one question. It is to dispel wrong views that impermanence is taught, that is, "therefore" and so on are said. Here, there are two types of impermanence: contemplating inner impermanence and contemplating outer impermanence.