Tibetan
ད་དོ། །སྤང་བའི་ཐབས་ནི་ཡང་དག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་བདུད་བཞི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདུད་དོ། །ལས་རྣམ་པ་གཉིས་མཚོན་པ་ནི། བདུད་ཀྱི་ལས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་འབྱུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལས་དང་པོ་པ་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པ་ལ་བདུད་འབྱུང་བས་མིང་ལ་གནས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པ་ཡིན་པས་ན་ཚིག་ཁོ་ན་ལའོ། །སྟོན་པས་མིང་ལ་ཞེན་པས་བསླུས་པ་ཞེས་བྱའོ། །མིང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁྱོད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལས་དང་པོ་པ་ཡིན་པས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ལྟས་དེ་དག་མེད་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ལྟས་ནི་ཐེག་པ་དམན་པ་ལ་ངན་སོང་དག་གིས་བྲོད་པ་དང་འཇིགས་པ་བསྐྱེད་པ་ལས་ཀྱང་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རློམ་སེམས་པ་ནི་བདུད་ཀྱི་ཚིག་གིས་ང་རྒྱལ་བའོ། །བརྙས་པ་ནི་ཁྱད་དུ་གསོད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར། བདག་སྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། བདུད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བླང་ཤིང་བློ་ཆུང་རིག་པར་བྱ། །ཞེའོ། །དུས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྲལ་བ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དེ་ཐབས་མི་མཁས་ཤིང་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྲལ་བ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་ཅིང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། མང་པོ་སྨོས་པ་ནི་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་གང་བྱེད་ཅེ་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྟུང་བའི་རྩ་བ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆེས་ལྕི་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་ལ། །གཏན་གྱི་གེགས་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཉན་ཐོས་དང་ནི་རང་སངས་རྒྱས། །ཐེག་པ་མཆོག་ལ་གེགས་སུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ། བདུད་འབྱུང་བ་ནི། ལྷའི་བུ་ཇི་ཙམ་དུ་ལས་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་སོ། །འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བདུད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་པ་ནི་འབྲས་བུ་འདོད་པའོ། །འཛིན་པ་ནི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་པའོ། །མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་གཙོར་བྱེད་པའོ། །འདོད་པ་ནི་འདུན་པའོ། །འདུ་ཤེས་པ་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའོ། །རློམ་སེམས་པ་ནི་དངོས་པོར་ལྟ་བའོ། །ཡོངས་སུ་རྟགས་པ་ནི་སྤྱོད་པའོ། །གང་དུ་ལས་འཇུག་པ་ཞེས་སྨོས་པ་དེ་གང་
Chinese
如是。断除之方便，即依止真正之善知识而断除。其中，四魔乃菩萨之魔。宣说二种业者，谓魔之业乃从般若波罗蜜多生起。初业者，对于新入大乘者，魔生起，故说安住于名。以是初业者，故唯于言辞。导师云：为名所缚而欺骗。何如之名耶？谓汝现证菩提时。以是初业者，故亦云无有不退转之相。不退转之相者，谓于下劣乘，由恶趣等生起怖畏亦不退转等。骄慢者，谓以魔之语而生我慢。轻蔑者，谓轻视。是故，自赞毁他的菩萨，当知为魔所摄持，且心胸狭隘。如是。时有四种，从远离善知识而生起，故彼不善巧方便且离智慧。远离善知识。未为善知识所摄持，如是说者，多说乃为表诠故。作何业耶？谓宣说声闻地等。堕罪之根本者，谓杀生等。极重者，谓断除直至一切种智故。如云：往地狱于菩提，非为永恒之障碍。声闻及缘觉，乃为胜乘之障碍。如是。于具分别念者，魔生起者，谓宣说天子于几何之业而趣入等。业者，谓身等之业。趣入者，谓分别念。魔乃烦恼，如云：菩萨之烦恼乃分别念。如是宣说故。希愿者，谓欲求果。执持者，谓趣入于因。胜执者，谓为主。欲者，谓希求。意识者，谓执持相。骄慢者，谓视事物为实有。完全标示者，谓行持。所说于何处而趣入之者，为何
English
Thus it is. The means of abandonment is to abandon by relying on a true virtuous friend. Among them, the four maras are the maras of the Bodhisattva. Explaining the two kinds of actions means that the actions of the maras arise from the Perfection of Wisdom. The first action is that for those who newly enter the Mahayana, maras arise, hence it is said to abide in name. Because it is the first action, it is only in words. The Teacher said: Deceived by attachment to name. What kind of name is it? It is said, When you attain perfect enlightenment. Because it is the first action, it is also said that there are no signs of non-retrogression. The signs of non-retrogression are that even from the lower vehicle, fear arises from the evil realms, etc., and there is no retrogression, etc. Arrogance is pride arising from the words of the maras. Contempt is looking down upon. Therefore, the Bodhisattva who praises himself and disparages others should be known as being possessed by maras and narrow-minded. Thus it is. There are four times: arising from being separated from a virtuous friend, hence he is unskilled in means and devoid of wisdom. Separated from a virtuous friend. Not being taken care of by a virtuous friend, as it is said, saying much is for the sake of expression. What actions do they do? It is said that they proclaim the Hearer's Ground, etc. The root of downfall is killing, etc. The heaviest is cutting off until omniscience. As it is said: Going to hell is not a permanent obstacle to Bodhi. Hearers and Solitary Buddhas are obstacles to the Supreme Vehicle. Thus it is. For those who have conceptual thoughts, the arising of maras is said to be how much the son of the gods engages in actions, etc. Actions are the actions of the body, etc. Engagement is conceptual thought. Maras are afflictions, as it is said: The afflictions of a Bodhisattva are conceptual thoughts. Therefore, it is said. Wishing is desiring the result. Holding is engaging in the cause. Supreme holding is making it the main thing. Desire is aspiration. Consciousness is holding onto characteristics. Arrogance is seeing things as real. Fully marking is conduct. What is said about where to engage in actions, what is it?
Tibetan
ལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཞེན་པ་ནི་དངོས་པོར་ལྟ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་བཤད་ཅེ་ན། དངོས་པོར་ལྟ་བ་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་པས་ཐར་པ་ཅི་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དངོས་པོར་ལྟ་བས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་འཆིང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས། སྦྱིན་པས་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རློམ་སེམས་པ་ནི་རང་དང་གཞན་དང་ཆོས་སུ་དངོས་པོ་ལྟ་བའོ། །མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཞེན་པའི་གནས་སུ་རྟོག་པའོ། །འཛིན་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པའོ། །ལན་པ་ནི་རྩོལ་བའོ། །མཚན་མ་ནི་གཡེང་བའོ། །རྒྱུ་བ་ནི་སྤྱོད་པའོ། །མངོན་དུ་རྒྱུ་བ་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་གཅོར་བྱེད་པས་ན། དགོན་པ་ལ་དགའ་ཞིང་མོས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་ཅེས་སྨོས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཡལ་བར་འདོར་བ་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་ལྟུང་བའོ། །ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་ངན་པས་ཆོག་པས་ན་འདོད་པ་ཆུང་བའོ། །མང་པོ་མི་འདོད་པས་ན་ཆོག་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་ཆུང་བས་ནི་ཆོས་བཞི་སྤོང་བ་སྟེ། ཚུལ་འཆོས་པ་དང༌། ཁ་གསག་དང༌། གཞོགས་སློང་དང༌། ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བའོ། །ཆོག་ཤེས་པས་ནི་རྙེད་པས་རྙེད་པ་སྤོང་ངོ༌། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་པས་ན་སྦྱངས་པའོ། །ཡོན་ཏན་ནི་བཅུ་གཉིས་ཏེ། ཟས་ལས་གྱུར་པ་གསུམ་དང༌། གོས་ལས་གྱུར་པ་གསུམ་དང༌། གནས་ལས་གྱུར་པ་དྲུག་གོ །དེ་ལ་མང་དུ་ཟ་བའི་གཉེན་པོ་ནི། སྟན་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྟན་གྱི་མཐའ་པ་དང༌། ཆུའི་མཐའ་པའོ། །ཡང་ཡང་ཟ་བའི་གཉེན་པོ་ནི་ཕྱིས་མི་ལེན་པའོ། །བཟང་པོ་ལ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་བསོད་སྙོམས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཅི་ཐོབ་པ་ལེན་པ་དང་མཐར་གྱིས་རྒྱུ་བའོ། །གོས་བཟང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བོར་བ་དང་སྨད་པའི་དབང་གིས་སོ། །མང་པོའི་གཉེན་པོ་ཆོས་གོས་གསུམ་པའོ། །འཇམ་པའི་གཉེན་པོ་ཕྱིང་པ་པའོ། །འདུ་འཛི་ལ་ཆགས་པའི་ གཉེན་པོ་ནི་དགོན་པ་པའོ། །བླ་གབ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་བླ་གབ་མེད་པའོ། །སྟན་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་གཞི་ཇི་བཞིན་པའོ། །གཙུག་ལག་ཁང་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ཤིང་དྲུང་པའོ། །འཁྲིག་པ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་དུར་ཁྲོད་པའོ། །ཉལ་བ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ཅོག་པུ་པའོ། །ཡོ་བྱད་ཀྱིས་ཕོངས་པར་བྱེད་པས་ན་བསྙུངས་པའོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ཞེན་པ་ཡང་འཆིང་བ
Chinese
那么怎样呢？ 说了“菩提心”等等。执着就是视事物为实有。为什么说是魔业呢？因为视事物为实有是束缚，怎么能获得解脱呢？这是同义词。由于视事物为实有而引发的布施等行为也只是束缚。说了“以布施而骄傲自满”等等。骄傲自满就是视自己、他人和法为实有。执为殊胜之处就是认为它是执着的处所。执着就是认为它是嗔恨等等。懒惰就是努力。相就是散乱。行就是行为。仅仅因为不出现显现的行而加以责备，所以说了喜欢和信奉寂静处，以及行舍。如果遗弃众生，就会堕入舍。因为满足于破旧的法衣等，所以是少欲。因为不想要很多，所以是知足。其中，因为少欲，所以舍弃四种邪命：矫饰、谄媚、旁敲侧击和以利衡量。因为知足，所以以所得舍弃所得。因为使身体等堪能，所以是精进。功德有十二种：由食物产生的有三种，由衣服产生的有三种，由住所产生的有六种。其中，对多吃的对治是：一坐食，也就是座位的边缘和水边。对反复吃的对治是不再接受。对执着于好的对治是乞食，也就是接受任何所得和次第而行。对贪执好衣服的对治是粪扫衣，也就是由于丢弃和贬低。对多的对治是三法衣。对柔软的对治是穿毡衣。对贪执喧嚣的
English
How is it then? It is said, "Regarding the mind of enlightenment," and so on. Attachment is seeing things as real. Why is it said to be the work of a demon? Because seeing things as real is bondage, how can liberation be attained? This is a synonym. Giving, etc., motivated by seeing things as real, is also only bondage. It is said, "Being arrogant with giving," and so on. Being arrogant is seeing oneself, others, and dharma as real. Holding as supreme is thinking of it as a place of attachment. Holding is considering it as anger, etc. Laziness is effort. Signs are distraction. Going is behavior. Since one blames merely for the non-occurrence of manifest going, it is said to be fond of and devoted to solitary places, and to practice equanimity. If one abandons sentient beings, one will fall into equanimity. Because one is content with poor Dharma robes, etc., one is content with little. Because one does not want much, one is content. Among these, because of wanting little, one abandons the four wrong livelihoods: hypocrisy, flattery, hinting, and measuring by gain. Because of contentment, one abandons gain with gain. Because one makes the body, etc., fit for work, one is diligent. There are twelve qualities: three arising from food, three arising from clothing, and six arising from dwelling. Among these, the antidote to eating much is: eating in one seat, that is, the edge of the seat and the water's edge. The antidote to eating repeatedly is not accepting again. The antidote to attachment to good is begging, that is, accepting whatever is obtained and going in order. The antidote to attachment to good clothes is wearing rags, that is, due to discarding and degrading. The antidote to many is the three Dharma robes. The antidote to softness is wearing felt. The antidote to attachment to noise is