Tibetan
་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་བཤེས་གཉེན་དང་ལྡན་པར་བྱ་བས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དགོད་པ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པ་ཡིན་པས། ཀུན་དགའ་བོ་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་རིལ་གྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཐུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉེས་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་བསགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་བརྐམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདེ་བའི་རྒྱུ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པས་ཆོས་ཉན་ཅིང་སེམས་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་དོན་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། ཆོས་ཉན་ཅིང་སེམས་པ་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་ནི། བརྐམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ། འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། དེས་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སིལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་པས་བྲལ་བ་སྟེ་སྤངས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སུན་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་སེམས་པའོ། །དེ་མེད་པས་བརྐམ་པ་སྟེ། དང་པོར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆགས་པ་སྟེ་བར་དུ་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོག་མི་ཤེས་པ་སྟེ་ཐ་མར་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལ་འགོད་པ་ནི་ཆགས་པ་སྤང་བ་དང༌། འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་པ་མི་འདེབས་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤོང་བ་སྟེ། དེ་མེད་པས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྟག་པ་ནི་མི་འགྱུར་བའོ། །ཆད་པ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པ་སྟེ། མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཟབ་པ་ནི་ཚུ་རོལ་པས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་ཞིང་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་སྐུར་པ་མི་འདེབས་པ་དེ་ལ་དགོད་པ་ནི་གཟུད་པའོ། །ཤེས་རབ་ནི་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། མི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་དེ་དང་བྲལ་བས་ནི་མ་རིག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མ་རིག་པ་ ནི་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་མ་མཐོང་བ་སྟེ། ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འཁྲུལ་པ་སྤངས་པའི་རང་བཞིན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏི་མུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་མཐོང་བའི་དོན་ཏེ། ཅི་མེད་ཅེ་ན། བདག་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལ་ལ་ནི་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པར་འགྱུར། བདེན་མོད་ཀྱི། འདིར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡང་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཙམ་ལ་ཡོད་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འཐད། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་རིགས་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་ན་གོ་ཇི་ལྟར་སྤངས་པར་འགྱུར་མིག་སེར་ལ་སོགས་པས་དུང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་ནང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་དུ་ཇི་ལྟར་གསལ། ཁབ་འཛག་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ན་ལས་འཁྲུལ་གྱི་ཡོད་པ་ཡང་ཞིག་ལས་འཁྲུལ། དེས་ན་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོའི་དཔེ་དུང་ལྟ་བུ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སེར་པོ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མིག་ནད་བྱང་བའི་ཚེ་དེར་སྣང་ན་ནི་རུང་ན། མིག་ནད་བྱང་བའི་ཚེ་ཁབ་འཛག་པ་དེ་ཉིད་གང་དུ་གནས། འཁྲུལ་པ་སྤངས་པའི་དུས་ན་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་མངའ་བ་ཞིག་ན། མ་རིག་པའང་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། དེ་མ་ལོག་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་གང་ལ་མིང་དུ་གདགས་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལ་ལ་ན་རེ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་རྟོགས་པ་འགའ་ཞིག་དེ་སྐད་དུ་ཟེར་མོད་ཀྱི། གཉིས་དང་བྲལ་བའི་རང་རིག་པ་ནི་ངེས་པར་ཡོད་པ་ལུང་དང་རིགས་པ་ལས་མངོན་ལ། དེ་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པའོ་ཞེས་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གསལ་བར་གསུངས་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང༌། མེད་པར་ལྟ་བ་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཡོད་པར་ལྟ་བ་བདེ་འགྲོར་འགྲོ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ན། །གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཐར་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེ་དག་གི་རིགས་པ་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ་ཞེས་ཀྱང་འདོད་དོ། །ད་ནི་ཧ་ཅང་སྤྲོས་ནས། དཀྱུས་མ་ཉི
Chinese
就像进入了极大的罪过一样。为了舍弃它，应当依止真正的善知识，安住于戒律，如“被善知识完全摄受”等等。为什么呢？因为善知识是圆满梵行。如云：“阿难陀，相似梵行就是完全的梵行。” 圣者龙树菩萨也曾说过：“依止善知识，能行梵行，如来亲口宣说能令圆满。” 像这样，由于具有两种过患，没有积累安乐之因，就会变成痛苦，如“贪婪”等等所说。安乐之因是依止殊胜的善知识，听闻和思考佛法，并如理如实地修习。如果不能依止殊胜的善知识，不听闻和思考佛法，就会安住于痛苦之因，如“贪婪”等等所说。圣者的智慧是从听闻中产生的智慧，是能彻底辨别诸法的自性。因为这样，无明等就会消散。没有它就会分离，是舍弃的同义词。如理作意是为了遣除贪欲等而思维修对治法。没有它就会贪婪，因为首先执着。执着是因为中间不分离。不知满足是因为最后也一次又一次地想要。为了舍弃它，安住于听闻和思考的智慧是为了舍弃执着，生起圣者的智慧。如理修习有两种：世间和出世间，即是正见。其中，第一个是不诽谤业和果，从而避免断见边。没有它，就不观察业的果报等等。常是不会改变的。断是相续断绝。总之，是远离世间正见的意义。为了舍弃它，出世间的正见是“甚深缘起”等等所说。甚深是因为对此岸的人来说是无法理解的。所作不
English
It is like entering a great transgression. In order to abandon it, one should rely on a true spiritual friend and abide in discipline, such as "being completely taken care of by a virtuous friend" and so on. Why? Because a virtuous friend is the complete pure conduct. As it is said, "Ananda, similar pure conduct is the complete pure conduct." The noble Nagarjuna himself said, "By relying on a virtuous friend, one can practice pure conduct. The Tathagata himself said that it can be perfected." In this way, because of having two faults, not accumulating the cause of happiness, it will become suffering, as stated in "greed" and so on. The cause of happiness is to rely on the excellent spiritual friend, listen to and contemplate the Dharma, and practice the meaning correctly. If one does not rely on the excellent spiritual friend and does not listen to and contemplate the Dharma, one will abide in the cause of suffering, as stated in "greed" and so on. The wisdom of the noble ones is the wisdom that arises from hearing, which is the nature of thoroughly distinguishing all dharmas. Because of this, ignorance and so on will dissipate. Without it, one will be separated, which is a synonym for abandonment. Proper attention is to contemplate the antidote in order to eliminate desire and so on. Without it, one will be greedy, because one is attached to it first. Attachment is because one does not separate in the middle. Not knowing satisfaction is because one wants it again and again in the end. In order to abandon it, abiding in the wisdom of hearing and thinking is to abandon attachment and generate the wisdom of the noble ones. Correct practice has two aspects: mundane and supramundane, which is right view. Among them, the first is not to slander karma and its results, thereby avoiding the extreme of nihilism. Without it, one does not observe the ripening of karma and so on. Constant is unchanging. Interruption is the cessation of continuity. In short, it is the meaning of being separated from the mundane right view. In order to abandon it, the supramundane right view is what is said in "profound dependent origination" and so on. Profound is because it is incomprehensible to those on this shore. What is done is not
Chinese
既不进食也不行非为之事，因此嘲笑不诽谤者，乃是愚昧。智慧是为了完全辨别，因为是不知之敌，所以与其分离，则宣说了无明等等。无明是未见存在之自性，若问何者存在？答：因为存在于舍弃错乱之自性，不作意之体性中。所谓愚痴，是见无之义，若问何者为无？答：因为我等不存在。有些人认为，除了仅仅是遮破所破之外，没有需要建立的吗？如何能存在于不作意之体性中？虽是真实，但此处并不承认任何完全决断之体性，只是将存在之名安立于法性之上而已。若非如此，错乱之因又如何成立？如果无明等完全不存在而成为错乱之因，则理应由见道所断除，如果存在，又如何能断除？如同眼翳等使白螺显现为黄色等，也是完全清净了内在的体性，如何在外部显现？毛发乱坠的显现也是仅仅从无而错乱，从有而错乱又会坏灭。因此，以远离二取之体性的譬喻，如白螺对于能取所取的黄色等，也是不合理的。如果眼病痊愈时显现，那还可以，但眼病痊愈时，毛发乱坠又存在于何处？在舍弃错乱之时，如果具有随后的智慧，那么无明又如何能返回？若不返回，又将何者命名为佛呢？有些人说，有些人不理解圣者龙树的密意，就这样说。但远离二取的自证是必定存在的，从教证和理证中显现，认为其不存在，是没有很好地理解诽谤，圣者无著如此清楚地宣说，圣者龙树也说： 认为无者堕恶趣，认为有者生善趣，如实通达真实义，不依二边即解脱。 诸如此类的道理，将在下文中阐述，他们也这样认为。现在过于繁琐了，普通的
English
Since one neither eats nor engages in non-virtuous activities, mocking those who do not slander is foolish. Wisdom is for complete discernment, and because it is the enemy of ignorance, separation from it leads to the teachings of ignorance and so forth. Ignorance is the non-seeing of the nature of existence. If asked, what exists? The answer is: because it exists in the nature of abandoning delusion, in the nature of non-conceptualization. The so-called delusion is the meaning of seeing non-existence. If asked, what is non-existent? The answer is: because self and so forth do not exist. Some people think, is there nothing to be established except for merely negating what is to be negated? How can it exist in the nature of non-conceptualization? Although it is true, here we do not acknowledge any completely decisive nature, but merely apply the name of existence to the nature of reality. If it were not so, how could the cause of delusion be established? If ignorance and so forth were completely non-existent and became the cause of delusion, then it should be abandoned by the path of seeing. If it exists, how can it be abandoned? Just as eye disease and so forth cause a white conch to appear yellow and so forth, it is also a complete purification of the inner nature. How can it appear externally? The appearance of falling hairs is also a delusion from mere non-existence, and delusion from existence will also perish. Therefore, the analogy of the nature of being free from duality, such as the yellowness of the grasper and the grasped in relation to a white conch, is also unreasonable. If it appears when the eye disease is cured, that would be acceptable, but when the eye disease is cured, where does the falling hair exist? At the time of abandoning delusion, if one possesses subsequent wisdom, then how can ignorance return? If it does not return, then what will be named Buddha? Some say that some people do not understand the intention of the noble Nagarjuna and say such things. But self-awareness free from duality certainly exists, it is evident from scripture and reasoning, and to hold that it does not exist is a slanderous misunderstanding, as the noble Asanga clearly stated, and the noble Nagarjuna also said: Seeing non-existence leads to bad migrations, seeing existence leads to good migrations, fully knowing reality as it is, not relying on the two extremes is liberation. The reasons for these and other such statements will be explained below, they also think. Now it is too verbose, the ordinary